Odilde: “Omdat ik het paardenvirus in mijn lijf heb, ben ik het mennen weer gaan oppakken”

0
156

Vanwege lichamelijke problemen kon Odilde Dirkzwager van Milaan niet meer paardrijden. Haar oudere paard waarop ze reed ging met ook nog eens met pensioen. Een lange tijd heeft ze niks met mennen gedaan, maar nu wel weer. “Omdat ik het paardenvirus in mijn lijf heb, ben ik het mennen weer gaan oppakken.”

Lessen

“Acht jaar geleden kwam mijn pony Rutger in mijn leven. Een Welsh pony van toen negen jaar oud. In 1996 had ik mijn menbewijs al gehaald, maar dat was een lange tijd geleden. Daarom ben ik weer privélessen gaan nemen. Zo kon ik het weer onder de knie krijgen en veilig op pad gaan. De instructeur die mij lesgaf, was echt een oude rot in het vak. Hij had het mennen met de paplepel ingegoten gekregen. Als vijfjarig jongetje haalde hij elke dag voor schooltijd met zijn Shetlander en een klein karretje de melkkannen bij zijn moeder op.”

Vuilnis en vrachtwagens

“Ik wilde natuurlijk een bomproeve pony voor de wagen hebben dus nam de instructeur mij mee naar de Makro voor vlaggen training op een grote parkeerplaats. Of naar de gemeentewerf voor het wennen aan vuilnis en vrachtwagens. Ook trainden we allerlei bruggen, tunnels, stoplichten, verkeer, honden, het rijden tussen smalle paden en paaltjes en meer. Het was een mooie ervaring en we kunnen nu zo’n beetje alles aan.”

Wisselen

“Om mijn nieuwe vriendje beter te leren kennen en hij mij, ben ik uren lang met hem gaan wandelen in het bos. Daarnaast ben ik hem ook gaan longeren, zodat hij aan mijn stem kon wennen. Vanaf dag één had ik al een klik met Rutger. Eenmaal voor de wagen pikte hij het mennen snel op. We gaan nu twee keer per week te mennen. De ene keer met een vriendin de andere keer met mijn dochter. Ook zij zijn gaan leren mennen en zo wisselen we halverwege de rit van plaats.”

Picknickmand

“Meestal mennen we ongeveer twee en een half uur en in de zomer zelfs nog wel langer. Achter op de menwagen heb ik een picknickmand staan die onder andere wordt gebruikt voor wat te drinken voor mijn pony. Ik geef Rutger vaak water met appelsap, maar wel sap zonder suiker. Dat is een lekkere traktatie voor hem en geeft hem net weer iets meer nieuwe energie. We struinen door weer en wind in de polder of langs een kanaal tussen de golfbaan door naar het bos. Maar het is ook leuk om naar omliggende dorpen te mennen. Er zijn hier diverse mogelijkheden.”

Reageren

“Inmiddels kunnen we natuurlijk lezen en schrijven met mijn pony. Maakt hij iets spannends mee, dan begint hij daarna te briezen en kijk dan om van ‘heb ik dat niet goed gedaan!’ We communiceren heel veel met hem en hij kan daar zo leuk en grappig op reageren. Dat maakt het mennen zo leuk! In de zomer spreken we zo nu en dan ook wel af met andere menners. Dat is niet alleen leuk voor ons, maar ook voor Rutger. Hij begint dan meteen te hinniken.”

Praatje

Inmiddels zijn er heel wat wandelaars en fietsers in de omgeving die ons kennen en soms een praatje aangaan. De reacties op de combinatie van menwagen en pony zijn altijd erg leuk. De dagen dat ik niet men, bestaat zijn beweging uit longeren, stapmolen, springen over balkjes of wandelen in de binnenbak waarbij we uiteindelijk samen hardlopen. In de winter als het weer te slecht is mag ik ’s morgens vroeg in de rijbak mennen. Dan zet ik een klein parcours uit van pionnen.”

Blijven doen

“Op de pensionstal waar ik nu inmiddels zeven jaar sta heeft mijn pony een in- en uitloop stal met een kleine wei. Ook de binnenbak kan ik daar dus gebruiken en het ligt pal naast de buitenbak. Ik ben zelf verder verantwoordelijk voor het totale plaatje. Er valt ook altijd wel wat te zien voor Rutger. Aan de andere kant staan namelijk de paarden en twee shetlanders van de buren. Ik ben echt een recreatieve menner en hoop dit nog heel lang te kunnen blijven doen. Het is een prachtige hobby waar ik samen met mijn pony, vriendin en dochter heel veel plezier aan beleef.”

Rianne de Bruin voor Mensport