Natasja Verheul: “We leven echt voor het mennen met de pony’s en genieten er enorm van”

0
328

Natasja Verheul is al 27 jaar leerkracht in het basisonderwijs. Ze werkt fulltime maar spendeert haar vrije tijd met haar pony’s, paarden en honden. Zowel het rijden als het mennen vindt ze fantastisch. “Ik hoor collega’s op het werk wel eens praten over bepaalde tv-uitzendingen die ze hebben gezien, maar ik heb dan geen idee waar ze het over hebben. We hebben een druk programma met onze dieren en zijn veel buiten bezig. Iets wat mijn man en ik het liefste doen.”

Nieuwsgierig

“Toen ik nog een driejarig meisje was zat er vroeger wel een manege om de hoek bij ons. Mijn zus heeft daar altijd gereden en pony’s verzorgd. Die manege ging toen uiteindelijk weg. Ik heb zelf dus ook nooit echt gelest, maar ik ging dan wel toen ik een jaar of tien was elk jaar op ponykamp. Toen mijn zus oud genoeg was, kocht ze haar eigen paard. Op een gegeven moment had ze er wat minder tijd voor en vroeg ze of ik hem wilde verzorgen. Het paard stond destijds bij een boer die twee Gelderse paarden had. Hij mende met die paarden en dan uiteindelijk word je wel nieuwsgierig en van het een komt het ander. Ik heb toen bij Anton Lankhorst een mencursus enkelspan gevolgd.”

Kampioen

Het paard van mijn zus overleed vanwege ouderdom. De boer had nog een Welsh te staan, maar die kon hij niet alleen houden voor mij om te mennen. Ik heb Lady Tessa de Welsh toen gekocht en zij is hier nog steeds. Ze geniet als 26-jarige van zijn pensioen. Met Lady Tessa heb ik ook volop wedstrijden gereden. Op haar negentiende werden we indoor- en outdoor kampioen in de vaardigheid klasse ZZ en we wonnen zelfs de Hippiade. Dat was een soort afscheidstournee. Op dat moment hadden we al meerdere pony’s te staan die we konden gebruiken voor het mennen, want we zochten voornamelijk een maatje.”

Steeds meer

“We hadden eerst een vosje gekocht, maar dat was meer een liefdadigheidsproject. Sir Wopeti, het vosje, was niet geschikt om in het tweespan naast de Welsh te lopen. Toen kwam er een schimmeltje, Kompas Gerwin, bij en samen met de Welsh hebben ze enkele jaren in het tweespan gelopen. Het schimmeltje is nu tweeëntwintig en is nu al vijfvoudig Hippiade kampioen vaardigheid, waarvan vier keer in de klasse ZZ. Er komen nu steeds meer pony’s en paarden bij. De kleinste is 99 cm en de grootste is 1.75 meter. Met het mennen focussen we ons voornamelijk op de pony’s en het paard rijd ik onder het zadel. Er staan nu boel jonge pony’s die we gaan opleiden, van 8 maanden en twee- en driejarigen. Als ze eenmaal bij ons komen dan gaan ze ook niet meer weg. Ze mogen allemaal blijven en de meeste komen als jonkies al bij ons.”

Grootste concurrent

“We hebben ook een E-pony staan waarmee in het voorjaar willen beginnen met wedstrijden te rijden. Dat gaat weer een hele leuke uitdaging zijn. De meeste pony’s zijn te klein voor de enkelspan marathon dus rijden we daar dressuur en vaardigheid wedstrijden mee. Met de E-pony willen we uiteindelijk ook de marathon gaan doen. Dat wordt dan voor ons de eerste keer dat we dat gaan doen. We rijden in de dressuur in zowel de klasse B, M als Z en met vaardigheid in het ZZ. Mijn man en ik zijn elkaars grootste concurrenten, omdat we tegen elkaar rijden. Dat is harstikke leuk en lachen. De ene keer ben ik eerste en de andere keer mijn man.”

Doel

Naast wedstrijden rijden, zijn we ook regelmatig op buitenrit te vinden. Buitenritten zijn heerlijk, maar wedstrijden zijn ook leuk. We genieten van beide. We rijden vaak buiten, omdat we zelf niet de mogelijkheid hebben om thuis te kunnen training in de wintermaanden. De pony’s moeten wel in conditie blijven. We rijden dan zo nu en dan een keer een dressuur en vaardigheid wedstrijd om in het ritme te blijven. Door mee te doen aan wedstrijden heb je een doel om naar toe te rijden en blijf je gefocust. Dat maakt het zo leuk.”

Uitdaging

“Voor ons zit de grootste uitdaging om met een minder goed bewegende pony zo ver mogelijk te komen. Wij zijn zelf ook niet de grootste talenten. We moeten het echt hebben van de inzet van de pony’s en die van ons zelf. De inzet is groot en we draaien dan ook aardig mee. Zowel mijn man als ik zijn beide drie keer Nederlands kampioen geworden met de vaardigheid. Het is dus nu even afwachten wie voor het eerste de vierde titel behaalt, althans dat hopen we natuurlijk. We leven wel echt voor het mennen met de pony’s en genieten er enorm van. En zijn nu natuurlijk bezig met de jonkies en nieuwe uitdagingen.”

Tak van sport

“Het is heel leuk om te doen en een ander tak van sport dan wanneer je erop zit. Je doet dit met je teugels, stem en zweep. In het begin zat ik bijvoorbeeld als het ware nog been te geven, maar dat helpt natuurlijk niet. De pony’s lopen ook erg ontspannend voor de wagen. Het mennen met de kleine pony’s is wat handzamer en liefelijker. Rijden met mijn paard voelt een stuk serieuzer. Er is meer spanning en een andere sfeer. Maar ik vind wel dat alle takken van de paardensport elkaar aanvullen en dat we zoveel mogelijk verschillende dingen moeten proberen.”

Gezellig

“Het is een hele leuke sport om te doen. Je treft gezellig lui op wedstrijden en het is anders dan bijvoorbeeld wedstrijden waarbij je onder het zadel rijdt. Er is natuurlijk een flinke portie concurrentie gevoel, want je wilt elkaar eraf rijden. Maar iedereen is ook erg vriendelijk en kent elkaar goed, want het is een klein wereldje en je rijdt eigenlijk elke keer wel tegen dezelfde mensen. Iemand was een keer in de stress, omdat hij het tuig was vergeten. Hij kreeg tuig aangeboden van iemand anders. Of als je pech hebt met je kar dan kun je vaak wel iemand vinden die je uit de brand helpt. Dat is zo mooi en die hulp vind je vaak niet als je onder het zadel rijdt.”

Risico

“Hoewel het heel leuk en gezellig is, heb je natuurlijk nog altijd met een dier te maken en kan er altijd wat gebeuren. We hadden ons schimmeltje mooi ontspannen voor de kar en we waren onderweg naar huis. We liepen op een weggetje waar we altijd langskomen, alleen de heg was dit keer gesnoeid. Hij zag daarachter toen een boomstam liggen en schrok daarvan. Hij sprong in de sloot of half over de sloot. Wij lagen in de sloot onder de kar en kropen eronder weg. De pony zat vast in het prikkeldraad. Die wil je natuurlijk snel bevrijden. Of soms gaat er een jonkie in galop ervan door gaat, dan heb je even geen controle. Maar dat hoort erbij en is het risico van het vak. Gelukkig komt dit niet vaak voor en staat de veiligheid altijd voorop. Heelhuids thuiskomen is het belangrijkste.”

Rianne de Bruin voor Mensport