Home Auteurs Posts van webredactie

webredactie

51 POSTS 0 REACTIES

Carla van Buren: “Ik werd verliefd op het mennen”

0
Carla van Buren mennend

Met een leeftijd van 62 jaar heeft Carla van Buren al vele jaren ervaring in de paardensport op haar naam staan. Naast veel ervaring met het rijden is ze sinds een aantal jaren overgestapt naar het mennen. Carla: “Er ging echt een wereld voor mij open. Ik had nooit verwacht dat ik het zo leuk zou vinden. Ergens vind ik het jammer dat ik het nu pas heb ontdekt, maar nu genieten we er dubbel zoveel van!”

Je wordt ermee geboren

Als kind is Carla begonnen in de paardenwereld. “Ik kreeg een gulden aan zakgeld per week. Die spaarde ik op zodat ik af en toe kon paardrijden. Mijn ouders vonden het een elitesport en veel te duur. Ik spaarde er dus zelf hard voor om af en toe op een pony te kunnen zitten. In de buurt was een stuk land waar ‘s winters een ijsbaan was en zomers paarden stonden. Daar mocht ik dan af en toe met vriendinnetjes op rijden. Waarom weet ik niet maar de paarden hebben mij altijd getrokken. Ik denk dat je daarmee geboren wordt,” vertelt Carla lachend.

Carla van Buren mooie omgeving

Eigen gezinnetje

“Het paardrijden heeft voor mij een periode stil gestaan. Ik ben getrouwd en kreeg een dochter. Toen zij eenmaal zes jaar oud was, wilde ze paardrijden. Ik ben toen ook op een manege lessen gaan volgen. Tot mijn dochter een keer erg hard viel, is ze gestopt. Vanaf toen heb ik een eigen paard gekocht. Om een eigen band mee op te bouwen,” vertelt Carla

Over naar het mennen

Een jaar of zeven geleden is Carla van Buren erg ongelukkig gevallen. “Ik ben van een jong paard gevallen en flink verkeerd terecht gekomen. Ik heb toen mijn rug gebroken, maar gelukkig geen dwarslaesie opgelopen. Daarnaast heb ik ook reuma. Het rijden was voor mij dus echt niet meer te doen. Mijn man heeft altijd achter mij gestaan, maar zag mij toch ook niet meer zo graag op een paard stappen. Hij stelde toen voor om te kijken of het mennen niets voor mij was. Dat soort dingen moet je natuurlijk nooit tegen een paardenfanaat zeggen,” vertelt Carla grinnikend. “Toen kwam ik er achter dat ik het mennen super leuk vind. Dat had ik eerst echt niet verwacht.”

Een menpony

“We hadden twee pony’s op onze kinderboerderij staan. Zij waren vader en zoon van elkaar. Omdat een familielid van mij met de zoon al mende, ben ik er ook een beetje ingerold. De vader van de pony, die wij nog hadden staan, was toen al twintig en eigenlijk te oud om voor de wagen te spannen. Ik ben toen opzoek gegaan naar een leuke pony waarmee ik mijn groeiende liefde voor mennen mee kon delen,” vertelt Carla van Buren.

Carla van Buren buiten mennen

Drie keer is scheepsrecht

Helaas was het vinden van een passende pony voor Carla geen vanzelfsprekend succes. “De eerste pony die we toen kochten bleek kissing spines te hebben. Iedere keer dat we met hem aan de slag gingen, sloegen zijn spieren op slot. Dat was voor ons geen doen. Later vonden we een pony van ongeveer drie jaar oud. Achteraf blijkt dat wij daar toen al ongeveer de zesde eigenaar van waren. Ik vermoed dat hij tijdens de verkoop flink gedrogeerd is, want eenmaal thuis was hij erg angstig van alles. Het was een prachtige pony, maar helaas niet voor ons weggelegd. We hebben hem toen met het hele verhaal erbij doorverkocht. Toen kwamen we LD Laugh Lola tegen, oftewel Lola. De LD staan voor Laura Dekker, daar hebben we Lola ook van gekocht. Ze is nu een jaar of zeven en we genieten al drie jaar met volle teugen van haar,” vertelt Carla trots.

Perfecte pony

“Lola’s moeder is een Shetlander en haar vader een Arabier. Bij Lola merk je echt dat haar karakter een mix van beiden is. Ze heeft het snelle van een Arabier en het eigenwijze van een Shetlander. Maar dat vinden we heerlijk, ze heeft echt een eigen karaktertje. Maar bovenal is ze super betrouwbaar. Ze zal nooit zomaar rare capriolen uithalen of ervandoor gaan. We zijn dan ook de hele week bij haar te vinden. Ze staat op een vereniging in de buurt, dus we delen de werkzaamheden met stalgenoten. Mijn nichtje rijdt nog op Lola, maar gaat er ook regelmatig mee mennen. Mijn nichtje kan soms wat angstig zijn van het rijden dus is het mennen de ideale uitkomst. Daarnaast vindt Lola het mennen zoveel leuker. Ze is opgegroeid bij een Shetlander die als haar pleegmoeder fungeerde. Die Shetlander liep vaak voor de wagen en Lola liep er regelmatig achter. Wij hebben haar beleerd toen ze bij ons kwam, maar ze pakte alles zo snel op dat er niet al te veel werk aan was,” vertelt Carla.

Carla van Buren nichtje

Lessen en wedstrijden

“Nadat Lola beleerd was, zijn we regelmatig lessen met haar gaan volgen. Dat doen we nu nog steeds. Het is jammer dat we hier op de vereniging geen wedstrijden mogen organiseren omdat de rijbaan te klein is, maar ik heb met Lola wel op andere plekken al wedstrijden gereden. Volgende week stuur ik weer een filmpje in voor de MenSport@Home-competitie. Inmiddels rijden we al in het L en ik hoop dat we steeds verder kunnen klimmen samen.”

Naar buiten

De vereniging waar Lola gestald staat, bevindt zich aan de buitenrand van Rotterdam. “We kunnen dus eigenlijk alle kanten op uitrijden. We proberen echt wel twee keer in de week met haar op pad te gaan. Mijn man gaat dan vaak mee, als zijn werkschema het toelaat. Zijn vader was vroeger melkboer met paard en wagen. Helaas is hij erg vroeg overleden, maar daardoor had mijn man al wel wat van de paardenwereld meegekregen. Nu helpt hij vaak met de stallen en gaat hij mee op de wagen. Inmiddels heeft hij al zoveel geleerd van het meekijken dat hij het bijna zelf kan,” vertelt Carla van Buren. “Lola is maar één meter 25 dus we nemen niet te veel mensen mee op de wagen, maar we gaan er wel vaak met de vereniging op uit. Er zijn veel andere menners die dan mee naar buiten gaan. Dat zijn wel echt momenten om van te genieten.”

 

Tekst: Sophie van der Molen voor Mensport. Overname zonder bronvermelding én toestemming via info@mensport.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

KNHS maakt data voor Nederlandse kampioenschappen bekend

0

Door de coronamaatregelen zijn veel evenementen afgezegd of uitgesteld. Zeker binnen de wedstrijdsport is dit de laatste tijd veel het geval geweest.

Toch wil de KNHS voor zover de crisis het toelaat toch een start gaan maken met de Nederlandse kampioenschappen. De data voor het mennen en de locaties zijn inmiddels vastgesteld. Uiteraard is dit onder voorbehoud van de ontwikkelingen rond de coronacrisis.

Uitdaging

Technisch Directeur Iris Boelhouwer vertelt: “De KNHS is erg blij met de wedstrijdorganisaties die in deze lastige tijden de uitdaging aan willen gaan om de Kampioenschappen te organiseren. We hopen op een spoedige hervatting van de wedstrijdsport. Vooral zodat de ruiters en paarden zich goed voor kunnen bereiden.”

Hieronder een overzicht van de Nederlandse kampioenschappen uit de niet olympische- en paralympische disciplines in 2021 binnen de mensport:

10 – 13 juni: NK Mennen Enkel- en Tweespan – Maasdijk

08 – 11 juli: NK Mennen Pony’s – Oirschot

15 – 18 juli: NK Mennen Vierspannen en NK Para mennen – Beekbergen

 

Bron: Persbericht KNHS | Mensport

 

Ludieke actie tegen overlast paardenmest in Wateren en Zorgvlied

0
Fristi en Jan Veenstra

Al jaren is de overlast van paardenmest op de openbare weg in deze dorpen een bron van ergernis bij bewoners en toeristen.

Hoe groot, ondervond hippisch ondernemer Jan Veenstra uit Wateren, toen hij in september 2020 aanwezig was bij een door Plaatselijk Belang georganiseerd buurtgesprek. Bewoners lieten merken dat de overlast van paardenmest veruit bovenaan hun lijstje staat, en niet langer meer geduld wordt. Zij hadden het probleem veelvuldig bij de gemeente kenbaar gemaakt, maar er veranderde helaas niets. Hét leek zelfs erger te worden.

Het onderwerp maakte diepe indruk op Veenstra en hij heeft daarop actie ondernomen. Hij heeft het mest opruimen bij zijn klanten en mede-ondernemers onder de aandacht gebracht. Ook is in de plaatselijke dorpskrant een artikel geplaatst waarin werd opgeroepen om de uitwerpselen op de openbare weg voortaan wel op te ruimen.

Helaas blijkt dat niet iedereen de overlast (h)erkent, want er ligt nog veelvuldig mest op de openbare weg. Daarom doet Veenstra er nú een schepje bovenop. Hij ging op zoek naar een oplossing waarin er uiteindelijk alleen nog maar winnaars zijn. Hij heeft een bord ontworpen waarop op een vriendelijke manier kenbaar gemaakt wordt dat het wenselijk is dat de paardenmest wordt opgeruimd.

Met het nieuwe seizoen in aantocht heeft Veenstra deze borden laten plaatsen op particuliere grond in zijn buurt. Als de boodschap positief wordt opgepakt wil Veenstra graag in contact treden met de gemeente, in de hoop dat daar ook enthousiast op dit initiatief wordt gereageerd en dat zij bereid zijn om in de toekomst gemeente breed mooie officiële borden te plaatsen.

Veenstra heeft tot slot nog één wens …
Bij het volgende buurtgesprek weer op plaats 1 te staan.
Maar dan in de categorie: Complimenten over de schone wegen en paden!

 

( op de foto: Jan Veenstra met zijn paard Fristi, bij het 1e geplaatste bord in Wateren )

Jan Veenstra voor Mensport, overname zonder bronvermelding én toestemming via info@mensport.nl niet toegestaan

foto: eigen foto, Jan Veenstra

Debora Sanders: “Froukje blijkt enorm goed voor de wagen”

0
Debora Sanders mennen strandje

Een leven lang zit Debora Sanders al in de paarden. Maar pas twee maanden geleden maakte ze kennis met het aangespannen rijden. Dat doet ze met haar Fries Froukje. Debora: “Froukje vindt het prachtig en ik ook. Ze pakt het allemaal heel snel op en lijkt er echt van te genieten. We hebben les en ik hoop ooit met Froukje een marathon te kunnen starten. Ik denk ook wel dat ze dat goud zou kunnen. Maar voorlopig genieten we van het trainen en het aangespannen rijden.”

Verliefd op het ras

Al ruim 34 jaar heeft Debora Sanders eigen paarden. Met een leeftijd van 40 jaar, wil dit zeggen dat ze bijna haar hele leven in het bezit is geweest van paarden. “Ik begon ooit met een C-pony. Dat werd een E-pony en later ging ik over op de paarden. Ik heb een hele tijd KWPN’ers gehad waarmee ik veel in de dressuur en de springsport reed. Tot ik op een gegeven moment een paard had wat mij er steeds af gooide. Ik werd wat bang om te rijden en werd verliefd op het Friese paardenras. Ze zijn heerlijk rustig en koel. Ze zullen niet zo snel oververhit raken en je kan ze makkelijk een dagje op stal laten staan zonder dat ze gelijk een energiebom worden,” legt Debora uit.

Debora Sanders schaduw muur

Stalling aan huis

Eerst stond het paard van Debora bij haar ouders aan huis. Inmiddels heeft zij drie ruime stallen bij haar eigen huis. Zelf heeft ze daar Froukje staan en de andere twee stallen worden verhuurd. “Daar staan een schimmel en nog een andere Fries. Met de eigenaar van de Fries ben ik erg goed bevriend. Hun Fries kende het aangespannen rijden, maar zelf hadden ze het nooit gedaan. Hun dochter rijdt met het paard in dezelfde groep als mijn pleegzoon met Froukje rijdt. Ik heb een keer geopperd of het een leuk idee was om hun Fries weer eens voor te spannen. Ik rijdt zelf inmiddels al vijf jaar niet meer omdat ik spierreuma heb. Het mennen leek voor mij de ideale uitkomst om toch weer actief met de paarden bezig te zijn,” vertelt Debora enthousiast.

Friesen voor de wagen

“Uiteindelijk hebben we samen de Friese stalgenoot van Froukje ingespannen. Het was duidelijk dat hij hier inderdaad ervaring mee had en het ging erg goed. Nog steeds, want we gaan nog steeds regelmatig op pad. We volgen privélessen aan huis, of als het slecht weer is bij de manege op locatie. Bij zo’n les wisselen we elkaar dan af. Samen delen we de wagen van de andere Fries. Al staan mijn eigen tuig en aanhanger al klaar. Te zijner tijd ga ik dus ook rondkijken naar een eigen wagen. Want sinds twee maanden staat ook Froukje voor de wagen,” vertelt Debora Sanders trots. “Ze pakt het super op en lijkt het mennen heerlijk te vinden. Ze is nu elf jaar en ik vermoed dat we nog wel een tijd zo samen door kunnen. We hebben wekelijks les en ik train zelf ook nog vier keer in de week. We gaan echt als een speer en ik denk dat we wel in staat zijn om een dressuurproefje te rijden. Later zou ik graag marathon wedstrijden gaan rijden. Dat lijkt me erg gaaf.”

Debora Sanders mennen rijbaan (2)

Veel oefenen

Debora en Froukje trainen hard en hebben de wens om wedstrijden te starten zodra het mogelijk is. “Misschien dat ik Froukje later zelf in tweespan zou willen trainen. Ze is nu nog veel te onervaren om dat te doen, maar misschien kan ik het over een tijd een keer proberen met haar stalgenoot. Al zou ik er het liefst een keer een tweede paard bij kopen. Een Fries welteverstaan, want dat is toch wel het allerleukste ras. Al heeft dat voorlopig echt nog geen haast. Eerst maar goed oefenen met Froukje en samen beter worden,” vertelt Debora.

 

Tekst: Sophie van der Molen voor Mensport. Overname zonder bronvermelding én toestemming via info@mensport.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

Daphne Weijenberg: “Dametje gaat nooit meer weg”

0
Daphne Weijenberg met Dametje JNVD Fotografie

Al vanaf veulen af aan is Daphne Weijenberg bezig geweest met Dametje, een C-pony Welsh. Het was dan ook geen moeilijke beslissing toen ze de keuze had om Dametje over te kopen. “We mennen al heel lang samen en hebben al veel ervaring. Ik heb alles geleerd van twee oudere mannen. Echt les heb ik dus nooit gehad. Toch zou ik graag wedstrijden met haar starten. Misschien na een paar lesjes. Het lijkt me erg gaaf om dat samen te doen!”

Bij de fokkerij

Daphne Weijenberg is al jong in aanraking gekomen met paarden en het mennen. “Mijn vader werkte bij de gemeente. Hij ging vaak bij een Welsh fokkerij in de buurt maaien. Ik ging dan wel eens mee om naar de pony’s te kijken,” vertelt Daphne. “Na verloop van tijd ben ik daar elke zaterdag gaan helpen. Ik hielp met de stallen en later ook met de pony’s. Het waren C-pony’s voor de fokkerij en sommige kwam verder in de keuringen. Dan moest een pony of onder het zadel of voor de wagen beleerd zijn. Omdat ze niet zo groot zijn, werd dat eigenlijk altijd voor de wagen. Zo heb ik geleerd hoe ik pony’s voor de wagen kan beleren en hoe ik zelf kan mennen.”

Haar eigen Dametje

“De man die de fokkerij runde is uiteindelijk helaas overleden. Zijn vrouw heeft het bedrijf overgenomen en het bestaat nu nog steeds. Alleen niet zo groot meer als dat het toen was. Ik was toen gek van een pony, maar deze had soms zijn kuren. Hij kon soms erg gemeen doen en ik was toen nog vrij jong. Toen leerde ik Dametje kennen. En daar had ik direct een klik mee. Ik heb haar vervolgens gekocht. Dametje is heel nuchter, zeker vergeleken met de andere fokpony’s daar op stal. De bloedlijn is over het algemeen best pittig, maar zij is eigenlijk erg braaf,” vertelt Daphne Weijenberg trots.

Daphne Weijenberg mennen Dametje JNVD

Samen aan de slag

“Ik ken Dametje door en door. Ik heb haar ook zelf voor de wagen beleerd en ook daarvoor ging ik al vaak met haar op pad. Dan gingen we wandelen door het dorp en de omgeving. Zo raakte ze vast gewend aan het verkeer en andere invloeden van buitenaf. Ze kijkt nu ook nergens meer van op, behalve koeien en schapen. Waarom weet ik niet, maar die blijft ze doodeng vinden. Al zou ze er nooit vandoor gaan. Ze probeert hoogstens om te draaien, maar zal er nooit in volle galop vandoor stuiven. Daar is ze te nuchter voor,” vertelt Daphne lachend.

Druk, druk, druk

Naast de verzorging van haar eigen pony zorgt Daphne samen met een stalgenootje nog voor twee andere pony’s. “Dametje staat nog steeds op het bedrijf waar ze is opgegroeid. Een ander meisje heeft hier ook een eigen pony staan. Er staan nog twee pony’s van de fokkerij waar wij voor zorgen omdat de eigenaresse daar te oud voor is geworden. Ik ben dagelijks op stal en we wisselen het werk af. Daarnaast geef ik rijles op een manege in de buurt en ik studeer ook nog. Een paardenstudie welteverstaan. Mijn hele leven draait nu dus om paarden. Ik hoop dat dat mijn hele leven zo mag blijven. Dat is wel mijn ultieme droom,” zegt Daphne

Ambities

“Ik zou erg graag met Dametje gaan starten in wedstrijden. Al zou ik daarvoor wel nog graag een paar lessen volgen. Ik heb nooit lessen gehad en het altijd van anderen in mijn omgeving geleerd, maar een frisse blik zou wel fijn zijn. Zo iemand weet bijvoorbeeld ook waar ik bij de wedstrijden echt op moet letten. Ik wil dan beginnen met de dressuur en later misschien wel meedoen aan marathon wedstrijden,” vertel t Daphne. “Maar we hebben geen haast. Daarnaast wordt Dametje over een tijdje weer gedekt, dus staan we dan sowieso even stil. Ze heeft al eerder twee hengstjes geworpen en ik hoop stiekem ooit wel op een merrie. Die zou ik er dan eventueel bij kunnen houden. En misschien zou ik dan ooit wel kijken naar een tweespan. Dat is voorlopig nog niet zeker, maar ik zou het wel erg gaaf vinden. Hoe dan ook is een tweede pony een aanvulling op Dametje. Zij gaat echt niet meer weg,” besluit Daphne enthousiast.

Daphne Weijenberg mennen Dametje JNVD 2

Tekst: Sophie van der Molen voor Mensport. Overname zonder bronvermelding én toestemming via info@mensport.nl is niet toegestaan.

Foto’s: JNVD Fotografie (jnvdfotografie.jouwweb.nl)

Sanne van Zon: “Mijn vriend is gek op mijn Shet en andersom”

0
Sanne van Zon mennen met Haf

Sinds ruim een jaar is Haf, een Shetlander, bij Sanne van Zon. Samen zoeken ze zoveel mogelijk variatie op maar met de wagen op pad is toch wel het allerleukste. “Haf vind het heerlijk om buiten op pad te zijn. En mijn vriend, Ryan, vind het heerlijk om dan bij mij op de wagen te zitten. Hij had niets met paarden, maar sinds ik Haf heb is hij net zo betrokken als ik,” vertelt Sanne.

Van manege naar verzorgpaarden

De ouders van Sanne van Zon hebben niets met paarden. “Maar mijn tante en nichtje zijn wel altijd met paarden bezig geweest. Daardoor kreeg ik het een klein beetje mee,” vertelt Sanne. “Uiteindelijk ben ik met mijn ouders verhuisd en hier ben ik toen op een manege gaan rijden. Het rijden was leuk, , maar, ik wilde graag meer. Ik ben toen een tijd lang verzorgpony’s in de omgeving gehad. Ik had verschillende bijrijdpaarden en hier heb ik heel veel geleerd over het houden en beleren van paarden. Ik heb toen zelfs paarden voor de wagen beleerd.”

Uit Duitsland

“Via Facebook kwam ik uiteindelijk Haf tegen. Ik was op zoek naar een paardje met potentie om mee te kunnen mennen. Maar achteraf, als Haf niet van mennen had gehouden, had ik hem nooit weg kunnen doen. Ik zag zijn hoofdje en was gelijk verkocht. Ik kwam er later achter dat hij verkocht werd vanuit Duitsland, maar niets hield me meer tegen. Ik heb hem toch gekocht, hij was toen 6 jaar, maar verder wist ik niets van zijn verleden. Via via kwam ik erachter dat hij altijd op een weilandje had gestaan. Ik moest hem dus alles nog aanleren. Maar daardoor hebben we nu wel een hele goede band,” vertelt Sanne van Zon trots.

Sanne van Zon Haf

Niet gelukkig

Toen Haf in Nederland aankwam, heeft hij een tijd op een stal vlak bij Sanne gestaan. “We kwamen er al snel achter dat hij hier erg ongelukkig was. Hij stond daar in een kudde met merries en we zagen dat hij zich steeds verder terug trok. Ik zei tegen Ryan: ‘dit kan zo niet langer, we moeten hier iets aan doen.’ Dit gun je geen enkel dier,” vertelt Sanne. “Nu staat Haf iets verder weg, maar wel vlakbij het bos. Hij bloeit hier helemaal op en lijkt een andere pony te worden. Inmiddels heb ik ook een behandeling met hem gedaan waar vooral wordt gekeken naar zijn mentale gesteldheid. Daar kwamen toch wel wat dingen naar boven waar we aan kunnen werken. Samen gaan we daar op zijn tempo mee aan de slag.”

Aangespannen naar het bos

“Op dit moment ga ik bijna dagelijks naar hem toe. We doen onder andere grondwerk en vrijheidsdressuur. Maar het liefst gaan we met de wagen aan de slag. We zijn bezig met dressuur voor de wagen, maar dit vindt Haf nog erg moeilijk. Al doet hij wel heel erg zijn best, dat is heel lief om te zien. Toch merk ik dat Haf het liefst het bos in gaat. Dan staan de volledige rit zijn oortjes naar voren en is hij niet moe te krijgen. Mijn vriend gaat dan altijd mee op de wagen. Ryan was nooit zo gek van paarden, maar sinds ik Haf heb, is hij er niet weg te slaan. Hij gaat altijd mee als we naar het bos gaan en komt ook vaak mee als we wat anders gaan doen. We gaan ook wel eens gewoon wandelen en als Ryan dan wat achter ons loopt om foto’s te maken, blijft Haf staan. Hij kijkt dan om en wacht tot Ryan er weer is, pas dan kunnen we weer verder. Het zijn echt maatjes van elkaar,” vertelt Sanne lachend.

Sanne van Zon mennen met Haf heide

 

Tekst: Sophie van der Molen voor Mensport. Overname zonder bronvermelding én toestemming via info@mensport.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

Jantje Boer: “Ik heb mijn drie dochters besmet met het paardenvirus”

0
Jantje Boer mennen met de groep

Jantje Boer heeft een verleden dat gevuld is met pony’s. Haar liefde voor de paardenwereld is nooit verdwenen en zelfs haar drie dochters willen inmiddels niets anders meer. “We gaan wekelijks met zijn allen op pad. Ik ga met de wagen en neem mijn buurvrouw en haar zoontjes mee. Mijn dochters en de dochter van mijn buurvrouw gaan vaak te paard mee. Het rijden en mennen wisselen ze ook wel af, maar ik zit eigenlijk altijd op de bok.”

Eerste begin

Dik 20 jaar geleden is Jantje Boer begonnen met mennen. “Ik was daarvoor altijd manegeruiter. Op een dag ben ik met mijn vader naar de Zuidlaardermarkt geweest. Daar heb ik toen een pony gekocht. Door middel van logisch nadenken en artikelen uit onder andere Mensport, ben ik deze toen voor de wagen gaan beleren. Achteraf gezien is dat niet de juiste manier om het te leren, maar het heeft wel gewerkt,” vertelt Jantje. “Toen er later iemand aan kwam kloppen omdat hij de pony graag wilde over kopen, is het balletje gaan rollen. Ik kocht een nieuwe pony en ben toen ook deze voor de wagen gaan beleren.”

Een moment rust

“Op een bepaald punt had ik ongeveer zeven pony’s staan die ik voor de wagen beleerde. De dressuurkant is nooit zo mijn ding geweest, maar ik zorgde dat ze de basis van het mennen kenden. Dit heb ik een hele tijd kunnen doen. Ongeveer dertien jaar geleden werd ik zwanger van mijn eerste kindje. Toen heb ik besloten de pony’s weg te doen. Behalve twee Welsh pony’s. Die heb ik gehouden om nog recreatief mee te kunnen mennen. Dit heeft mij toen de tijd en rust gegeven om mij op mijn gezin te kunnen richten. Inmiddels heb ik drie dochters en hebben we vier pony’s staan. Die rust was dus ook zo weer voorbij,” vertelt Jantje Boer lachend.

Jantje Boer dochters

Gevarieerde kudde

Op een weilandje bij de ouders van Jantje staan de pony’s van Jantje en haar dochters. De Tinker van de buurvrouw staat hier ook. Jantje: “We huren het landje van mijn ouders. Het heeft een inloopstal en is ruim zat voor alle paardjes. Het is niet super luxe, maar wij zijn er heel blij mee. Samen met mijn dochters heb ik hier een Welsh A-pony staan, die nu twee jaar oud is. Er staat een Welsh B-pony die ik al dertien jaar heb en nog twee E-pony’s. De ene E-pony heeft een vleugje Draver in zich en de ander heeft wat weg van een Connemara. Samen met de Tinker van onze buren is het dus een mengeling van vele rassen.”

Mennen blijft voorkeur

“De Welsh B-pony loopt erg regelmatig voor de wagen. Op de maandagmiddag gaan de buurvrouw en ik vaak samen op pad met de wagen. Als we op de zaterdag met alle kinderen op pad gaan, gaan eigenlijk alle pony’s mee. Dat veroorzaakt nog wel eens ‘ruzie’. Wie mag er op welke pony en wie gaat er mee op de wagen? We komen er altijd wel uit. Gelukkig hebben we best wat pony’s staan en zijn ze allemaal heel braaf buiten. De Welsh A-pony wil ik ook graag nog voor de wagen spannen. Maar dat heeft geen haast, zo oud is hij nog niet. Voor nu nemen we hem vaak aan de hand mee naar buiten. Zodat hij vast wat kan zien en ervaring op kan doen in de buitenwereld,” vertelt Jantje.

Met zijn allen naar stal

Met drie dochters en vier pony’s is het soms best aanpoten voor Jantje Boer. “Gelukkig zijn mijn dochters inmiddels wel op een leeftijd dat ze een grote hulp zijn bij de paarden. Ze vinden het ook leuk om de pony’s onder het zadel te beleren en hebben hier aanleg voor. Ze doen het voorzichtig en rustig en ik ben er altijd bij. Dat maakt het wel zoveel leuker, dat we met zijn allen naar stal kunnen. We gaan wekelijks wel mennend het bos in. Maar ook als we soms op stal blijven, hebben we genoeg te doen. Dan gaan we bijvoorbeeld de stallen opschonen en de wagen poetsen. De meiden rijden dan soms wat en helpen met de klusjes. Mijn oudste dochter van 12 gaat sinds kort ook wel met het buurmeisje van 14 op pad. Ze sturen hun live locatie en we bespreken vooraf hoe ze ongeveer rijden. Dan gaan ze met zijn tweeën het bos in. Dat is soms nog wel spannend voor mij, maar ik vertrouw de meiden en de pony’s.”

Jantje Boer met de groep

Wat de toekomst brengt

“Het blijft bij mij wel kriebelen om pony’s voor de wagen te blijven beleren. Het liefst zou ik Welsh pony’s blijven kopen en beleren. Maar voor nu hebben we nog wat werk liggen met de Welsh A-pony. Zeker nu ik steeds meer leer over het Natural Horsemanship merk ik dat mijn werkwijze langzaamaan verandert. Ik kijk nu meer vanuit de pony. Ook als hij bijvoorbeeld een keer iets weigert, dan ga ik na wat er fout zou kunnen zijn aan bijvoorbeeld het tuig,” vertelt Jantje. “Een mensenleven is volgens mij niet lang genoeg om echt goed te leren mennen. Ik sta dus altijd open om meer te leren. Ik heb ook een keer met mijn buurvrouw een marathon gereden. Als het mogelijk is, zou ik het erg gaaf vinden om nog eens een oefenwedstrijd te rijden. Het beviel vorige keer wel erg goed.”

 

Tekst: Sophie van der Molen voor Mensport. Overname zonder bronvermelding én toestemming via info@mensport.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit en Van Zoelen Fotografie (www.vanzoelenfotografie.com)

KBRSF: Mark Wentein nieuwe begeleider vierspan paarden

0
vierspan
Vierspan Foto: Sabine Timman

De KBRSF mencommissie heeft onder leiding van Françoise Thiry, recent besloten om Bruggeling Mark Wentein weer te kiezen voor de begeleiding van de vierspan paarden. In 2018 was hij succesvol op de Wereldruiterspelen (WEG) in Tryon (USA). De menners brachten twee medailles mee van deze hippische missie voor ons land. Brons met de ploeg Edouard Simonet – Glenn Geerts – Dries Degrieck. Met zijn Arabo-Friezen reed Edouard Simonet nog een individuele bronzen medaille erbij.

De uitbater en voorzitter van de Vzw De Brugse Koetsiers, is al een langere tijd actief in de mencommissies. Ook is hij FEI-jurylid en TD op het hoogste niveau – level 4. Hij leid als FEI Course Director al enkele jaren juryleden wereldwijd op. Hij zit al 45 jaren op de koetsbok en is vermoedelijk de langst rijdende menner die onafgebroken een KBRSF-licentie had en jaarlijks wedstrijden rijdt. In 1981 werd hij voor het eerst kampioen mennen, in de reeks enkelspan pony’s, van België. Sindsdien heeft in de reeks enkelspan paarden zes FEI Wereldkampioenschappen uitgereden. Goed voor een FEI Golden Badge of Honnor in deze sport.

Ervaring met de jeugd

“Tryon was een specifiek en succesvol project voor één jaar. Daarna reed ik zelf nog en jureerde ik op tal van internationale wedstrijden en FEI-kampioenschappen. Dan kan men geen chef d’équipe zijn. Het is een eer om hiervoor opnieuw gesolliciteerd te worden. Ik weet dat de vraag ook intens vanuit de menners komt. Twee derde van de succesvolle ploeg van Tryon is er nog. We zullen de ervaring van Edouard Simonet missen. Het was een menner waar je altijd kon op rekenen.” Vorig jaar zou het WK plaatvinden maar de finale ging niet door vanwege Corona. Een nieuwe jonge menner biedt zich aan. België zal dan vermoedelijk weer één van de jongste ploegen hebben in deze vierspan sport.

EK Budapest

Er wordt een nieuw en jong span geschoold door Edouard Simonet. Veel internationale ervaring hebben zijn paarden nog niet. Het EK in Budapest (HUN) in september wordt het hoofddoel voor dit jaar. Maar daarvoor tellen de landenwedstrijden van Windsor en Aken. “Ik zal mij volledig inzetten om onze jonge en kwaliteitsvolle menners, van mijn jarenlange ervaring gebruik te laten maken.”

Winst of verlies

De atleten moeten op het hoogste niveau presteren, zodat ze zich op hun sport kunnen concentreren. “Het blijft een uitdaging, om met de verhoopte resultaten naar huis te komen. Hoe beter we georganiseerd zijn, des te beter de slaagkansen zullen zijn. Maar laten we ook realistisch blijven, winst of verlies liggen soms zo dicht bij elkaar”, aldus Mark Wentein.

Medaillekansen

Volgens Glenn Geerts is het algemeen bekent dat de combinatie DRIES-EDOUARD-GLENN bij de topfavorieten hoort. “Individueel en zeker als team moeten de anderen rekening houden met ons voor podiumplaatsen. Met Mark als leider voor ons en als motivator achter ons, zijn de medaillekansen alleen maar groter. Dat bewijs was er al in 2018 tijdens de WEG in Tryon. Nieuwkomer Sam Gees zal zich nog moeten bewijzen in dit rijtje maar ik zal er mijn uiterste best voor doen om de nodige informatie en kennis door te spelen om ons als team sterker te maken. Met de zilveren teammedaille en mijn bronzen individuele medaille tijdens het EK 2019 in het achterhoofd, ben ik gemotiveerder dan ooit!”

Kennis en ervaring

Wendy Laeremans is sporttechnisch directeur van de KBRSF en vindt het absoluut goed nieuws voor de Federatie en de Belgische mensport. “We zijn zeer opgetogen over de terugkeer van Mark, die in het verleden al succesvol was als Chef d’ équipe van de Belgische menploeg. De kennis en ervaring die een man als Mark aan onze menners kan meegeven, is een grote troef. We heten hem dan ook opnieuw van harte welkom!”

Françoise Thiry is voorzitster van de KBRSF mencommissie en heeft al een tijdje aangedrongen bij Mark om dit weer te doen. “Ik verheugd dat hij na onderling overleg en planning, dit weer op zich neemt.”

Bron: Persbericht

Annemarie Bongaerts: “Door mijn vriend ben ik gek op paarden”

0
Annemarie Bongaerts met Sunnyh

De meeste ‘paardenmeisjes’ krijgen hun vriend maar lastig enthousiast voor de paarden. Maar bij Annemarie Bongaerts ligt dit anders. Zij raakte juist door haar vriend besmet met het paardenvirus. “Door mijn vriend, Lute, ben ik en iedereen van de familie, nu gek van paarden. Samen met elkaar met de wagen op pad, is voor ons de gewoonste zaak van de wereld.”

Zijn schuld

“Lute heeft al heel lang paarden. Hij heeft er nu één en heeft daarvoor ook meerdere paarden gehad. Al denk ik dat ik Sunnyh inmiddels wel een beetje ons paard kan noemen,” vertelt Annemarie Bongaerts lachend. “We gaan steeds vaker samen op pad en ik doe nu ook veel zelf. Het is toch wel zijn schuld dat ik nu niet meer bij de paarden weg te slaan ben. Ik vind het heerlijk om met ze buiten te zijn.”

Trekpaarden

“Sunnyh is een trekpaard. Lute had hiervoor ook al trekpaarden dus hij is echt wel fan van het ras. Toen ik hem ze voor het eerst zag was ik best bang. Ze ogen natuurlijk heel groot en log. Maar Sunnyh heeft echt laten zien dat trekpaarden eigenlijk heel lief en loyaal zijn. Ze is absoluut niet dominant. Daarnaast vind ik het leuk dat je zoveel met ze kan doen. Niet alleen rijden, maar ook het mennen, samen het bos in en lekker van de natuur genieten.” Vertelt Annemarie. Op stal waar Sunnyh staat, staan ook andere trekpaarden. “Je ziet echt dat het ras van zichzelf zo rustig en vriendelijk is. Dat spreekt mij erg aan.”

Snelle leerling

“Lute heeft Sunnyh nu al een jaar. Ze was pas twee jaar oud toen hij haar kocht. Hij wilde haar wel onder het zadel beleren, maar daar was ze echt nog te jong voor. We hebben rustig rondgekeken en afgelopen zomer is ze naar een trainer gegaan die haar voor de kar heeft beleerd. Ze is nu bij Lute ook onder het zadel, maar we mennen toch wel meer. Dat kunnen we natuurlijk ook samen doen en met vrienden en familie. We gaan dan ook regelmatig op pad met de kinderen en familie of kennissen. Iedereen is gek op Sunnyh.” Besluit Annemarie

Een kleine Sunnyh

“We zitten nu wel een beetje rond te kijken of we Sunnyh willen en kunnen laten dekken. Ze is voor ons wel ideaal en we zijn beiden verkocht aan het ras. Het staat nog niet vast of we dat gaan doen, maar we zijn een beetje aan het ontdekken wat de mogelijkheden zijn. Zeker omdat we nu beiden zo leuk vinden.”

Tekst: Sophie van der Molen voor Mensport. Overname zonder bronvermelding én toestemming via info@mensport.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

Het rijtuigmuseum begint 2021 met nieuwe aanwinsten

0

Om het nieuwe jaar goed te beginnen heeft het Nationaal Rijtuigmuseum in Leek meerdere cadeaus ontvangen: een dierenslede uit 1720, het beschilderde achterstuk van een 18e-eeuwse Amsterdamse slede, acht andere sledes en een paar sledentuigen. Aan het eind van 2020 heeft het rijtuigmuseum een akkoord gesloten met het Purmerends Museum, waar de aanwinsten vandaan komen. Daar pasten ze niet meer in het verzamelbeleid, dus mogen ze nu bewonderd worden in Leek.

Bijzondere aanvulling

Met name de dierenslede in de vorm van een zeepaard met iets dat op een hondenkop lijkt, een koetsierszitje gedragen door een walvis en een gevleugeld draakje op de boeg is een volstrekt uniek object. Het kuipje, op een later onderstel, dateert van rond 1720 en komt van oorsprong uit Schellinkhout. “Een bijzondere aanvulling op onze collectie”, zegt Jan Zijlstra, conservator van het rijtuigmuseum. En datzelfde vindt hij ook van het stuk van de Amsterdamse slede, dat bijzonder is vanwege het rijke snijwerk en vooral door de beschildering van Mercurius. “Wat je ziet is dat veel oude sledes in de eeuwen zijn overgeschilderd of nog recenter door goedbedoelde restauraties hun waarde hebben verloren. Deze beschildering is nog volledig oud.”

Vroegere collectie ‘Barend Cruijff’

Naast deze twee topstukken draagt het Purmerends Museum een Friese slede en zeven arrentikkers over, waarvan een paar met afwijkende modellen. Aan tuigage zijn het kleurrijke hoofdstellen voor arrentuigen en een schelpjeshoofdstel. Het gaat om het restant van de vroegere collectie ‘Barend Cruijff’, de verzamelaar van wie ook de statierijtuigen van de Duitse Keizer in de collectie van het Nationaal Rijtuigmuseum afkomstig zijn. In Purmerend is er geen plaats meer voor, want het Purmerends Museum gaat in het nieuwe jaar de bovenverdieping moderniseren en het verzamelbeleid volledig richten op de eigen stedelijke historie. Daar staat tegenover dat ze welkom zijn in Leek.

De achterzijde van een Amsterdamse slede, rijtuigmuseum

Bron: Stichting Hippomobiel Erfgoed | Mensport

Nieuwjaarscadeautje voor rijtuigmuseum