Home Auteurs Posts van webredactie

webredactie

95 POSTS 0 REACTIES

Wibout: “Elke week genieten samen met m’n dochter Myrthe”

0

Wibout Hooft uit Voorthuizen is internationaal chauffeur. Hij kwam ooit in aanraking met paarden door zijn vrouw. “Zij had een eigen pony en die pony had voor de wagen gelopen.” Van het een kwam het ander en Wibout en zijn vrouw hebben ondertussen ook een hobbyfokkerij met Welsh A-pony’s. Ook zijn 13-jarige dochters genieten nu volop van de pony’s.

Als de brandweer

“Ik ben destijds met mijn schoonvader op menles gegaan in Hoevelaken bij de toenmalige menclub de Aanspanning. De pony bleek helaas niet geschikt te zijn voor de wagen. Daarom kochten we een andere bonte pony waar we mee gingen mennen, Jessy.”

Jessy is een leuke, jonge bonte pony die het zowel aangespannen als onder het zadel goed deed. ‘Mijn schoonvader en ik vonden het prachtig en dus kwam er al snel een pony bij. Dat was Gijs, een Welsh C-pony, en die ging als de brandweer.”

Hobbyfokkerij

“De menclub hield op te bestaan en dus gingen we op les bij menclub de Lange Boom in Nijkerk. We menden voornamelijk recreatief en deden wel eens mee aan een onderlinge wedstrijd. Maar het liefst menden we in het bos.”

Op een gegeven moment kreeg zijn schoonvader last van zijn handen; hij moest stoppen met mennen. Wibout: “Dat was natuurlijk erg jammer. Ik heb er toen voor gekozen om alleen verder te gaan met Gijs voor de wagen. Daarbij zijn mijn vrouw en ik ondertussen ook met de fokkerij begonnen, voor de hobby. We wilden één of twee veulens per jaar fokken en ze dan hier op laten groeien.”

Dekhengst

“Als de veulens waren uitgegroeid tot driejarigen, namen we het besluit om er zelf mee te gaan mennen of om ze te verkopen. We hadden een eigen goedgekeurde dekhengst Rötgers Siemen, waar we meerdere veulens mee hebben gefokt.”

Welsh A-pony

We hebben de keuze gemaakt voor Welsh A-pony’s, omdat het pony’s zijn die moedig en sterk zijn. Daarnaast zijn ze bereid altijd te willen werken en gaan voor je door het vuur.  Met de juiste opvoeding zijn het ook fantastische kinderpony’s. Echt een ideale menpony die je nooit in de kou laat staan.”

Jong en oud, oud en jong

“Helaas, moest ik stoppen met het mennen en minderen met de pony’s toen er een bouwcrisis was. Op dat moment was ik nog werkzaam in de bouw en tot onze spijt hebben we toen Siemen ook verkocht”, blikt Wibout terug.

Toen hun dochters groter werden, wilden zij ook gaan rijden. “Eén van hen had interesse in mennen. Bij ons ging het toen ook weer kriebelen en toen hebben we de fokkerij weer opgepakt, met twee fokmerries waar we elk jaar een veulen bij willen fokken. De meeste veulens laten we hier dus opgroeien in een gemengde kudde. We vinden het prachtig om te zien hoe jong en oud in de kudde met elkaar omgaan. Oud voedt jong op en jong houdt oud in beweging.”

Samen met dochter

“Bij toeval kwam Siemen weer op ons pad, maar ondertussen was hij al geruind en betuigd. We hebben Siemen hier weer staan en mijn dochter Myrthe vond het erg leuk om met hem te gaan mennen. Ze krijgt nu ook menles, bij Milou Huisman. Myrthe heeft het ontzettend naar onze zin en beide dochters rijden ook onder het zadel.”

Ook hijzelf is weer op menles gegaan, want: “Het begon toch weer te kriebelen. Ik ga samen met mijn dochter Myrthe elke week rijden als het mooi weer is en we hopen weer naar het bos te gaan om eindeloze ritten te maken.”

Genieten

“Ik hou het graag bij recreatief mennen; Myrthe wil misschien uiteindelijk wel aan wedstrijden deelnemen. We zien wel wat de toekomst brengt. Voor nu genieten we van Siemen en de andere pony’s. We laten er dit jaar ook eentje betuigen, want Siemen is al twintig jaar. Misschien gaat hij nog wel een paar jaar mee, maar we willen alvast een pony klaarmaken voor Myrthe, mocht Siemen het niet meer aankunnen. Dan ga ik eerst met de jonge pony mennen als hij beleerd is en Myrthe nog even met Siemen.”

Genoeg leuke dingen

“We genieten van de kudde en van het mennen en kijken uit naar het mooie weer. We krijgen dit jaar één veulen en kunnen niet wachten om er heerlijk op uit te trekken met de aanspanning en de honden. Dit najaar gaan we ook op vakantie, en de pony en honden gaan mee. We hebben genoeg leuke dingen om naar uit te kijken.”

Rianne de Bruin voor Mensport

Sam en Valerie zijn net drie jaar bezig: “Ik ben trots op hoe ver we zijn gekomen”

0

Sam van Riet (30) en Valerie Kerckhofs (26) beoefen samen de hobby mennen. Daarnaast heeft Valerie er deels haar beroep van kunnen maken. “Ik heb een eigen bedrijfje opgestart in het maken van tuigonderleggers, flextrainers, menschorten, mendenkens en meer.”

Uittesten

“Naast het mennen, verzorgen we ook beide de pony’s. Mijn man Sam heeft een bedrijf in tuinaanleg en ik heb dus eigenlijk van mijn hobby een beetje mijn beroep kunnen maken. Daarnaast vind ik het heel leuk om alles zelf te kunnen uittesten wat ik verkoop. Ik reed van jongs af aan al paard en mijn man is gestart met mennen, omdat hij rijden op een paard niet echt zag zitten.”

Nooit een eigen paard vroeger

“Van thuis uit kreeg ik nooit een eigen pony of paard en dat vond ik zo enorm jammer.  Dat heb ik nu serieus goed gemaakt. Al snel kriebelde het bij mij ook om te gaan mennen, want het leek zo leuk. Ondertussen hebben we dus zes pony’s. Vier zwarte, grotere Shetlanders, namelijk Rambo, Rocky, Pino en Pebbles. We hebben ook twee Appaloosa pony’s, dat zijn Guapo en Jake. Jake is nog in opleiding tot menpony, want hij is pas twee jaar. Hij zal onze eerste pony worden die we volledig zelf gaan beleren.”

Wedstrijden

“We mennen enkelspan, tweespan en vierspan met onze pony’s. Mijn man rijdt voornamelijk wedstrijden met ons vierspan, de vier zwarte Shetlander. Hij rijdt zowel indoor als outdoor marathonwedstrijden. Ik ben dan de groom samen met een vriendin, want zonder een tweede groom kunnen we niet aan een vierspan wedstrijd meedoen. Ik ben erg dankbaar voor het feit dat ze zoveel tijd wil maken en met ons meegaat. Het is altijd hartstikke gezellig en ook mijn vriendin haar man gaat regelmatig mee om foto’s of video’s te maken. De wedstrijden gaan ook goed en we zijn zeer tevreden.”

Foto: Leo Reints

Afwisseling

“Ik rijd zelf het liefst dressuurwedstrijden. Dit doe ik met Guapo in het enkelspan en met Rambo en Rocky in dubbelspan. Ik heb een startpas via KNHS in Nederland, want in België is er de mogelijkheid niet om met een tweewieler mee te doen aan wedstrijden. Dat is best jammer, maar dit is een goede oplossing. We doen ook regelmatig met elegantieriten met onze pony’s. We houden wel van afwisseling en hebben nu ook een eigen elegantiekoets gekocht.”

Droom

“Mijn droom is wel om ooit samengestelde menwedstrijden te gaan rijden, daarvoor is Jake erbij gekomen. Hij kan dan in de toekomst een dubbelspan vormen met Guapo. We zijn nu een kleine drie jaar bezig met het mennen en ik ben trots op hoe ver we zijn gekomen. Met dank aan onze instructeur Gerard Leijten, want zonder hem zouden we nu nog niet zo ver zijn. Onze vakanties en weekendjes weg staan ook altijd in het teken van de pony’s. Ze gaan namelijk overal mee naartoe.”

Nog meer pony’s over een paar jaar?

“Over een paar jaar zou ik misschien nog graag twee Appaloosa’s erbij willen hebben in dezelfde maat van Jake en Guapo, zodat we ook daar een vierspan mee kunnen vormen. Wel kies ik dan weer voor jonge pony’s die zelf kunnen beleren, want dat vind ik toch fijner dan al beleerde pony’s. Je kunt ze naar eigen handzetten. Dus wie weet, hebben we dan nog wel meer pony’s over een paar jaar.”

Rianne de Bruin voor Mensport

 

Sascha was meteen dol op een kleine, jonge hengst met stippen

0

Sascha Otter (30) is hoofdconducteur geworden, al heeft ze wel de opleiding paardenhouderij en management gedaan. Op haar vierde begon ze al met paardrijden en op haar veertiende kreeg ze haar eerste pony Benji. Ze was te groot om op hem te rijden, dus wilde ze hem beleren voor de wagen. Al had ze zelf ook nog nooit gemend.

Paardenmarkt

“We liepen over de paardenmarkt en ik zag een klein hengstje van negen maanden met stippen. Ik was meteen verliefd en daar was Benji dus. Benji kon natuurlijk niet alleen zijn en daarom kreeg hij een vriendje. Dat was Djinty. Toen Benji vier jaar was, had ik bedacht dat hij maar voor de wagen moest. Ik was al te groot om erop te rijden en dus kwam ik uit bij het mennen. Zonder enige ervaring heb ik hem zelf beleerd voor de wagen, wat achterafgezien niet zo slim was. Maar gelukkig is het allemaal goed gegaan.”

Wedstrijd

“In tussentijd was ik veel aan het mennen bij Adri Kros, waar ik veel heb mogen leren. Ik ging met hem mee naar wedstrijden en het leek mij ook wel leuk om dat eens te doen. Ik ben daarom een dagje met Benji op pad gegaan. Bij de wedstrijd zei iedereen gelijk: ‘Je zou eigenlijk met tweespan moeten gaan rijden’. Dat heb ik toen ook gedaan, want een week later kwam Zipper bij ons wonen. Ook Zipper heb ik zelf beleerd voor de wagen. Deze keer inmiddels met meer ervaring. Daarna ben ik met Benji en Zipper fanatieker wedstrijden gaan rijden, onder andere dressuur, vaardigheid en samengestelde menwedstrijden.”

Carlos

“Toevallig kwam na een paar jaar Carlos op mijn pad. Hij paste er wat betreft maat en kleur precies bij Benji en Zipper. Het leek mij een leuke, nieuwe uitdaging. Daarnaast was het handig voor de afwisseling, zodat iedereen genoeg rust kon krijgen en voor de samengestelde menwedstrijden kwam het ook goed uit. Ook Carlos heb ik zelf beleerd voor de wagen en hij bleek het ontzettend leuk te doen in alle onderdelen. Mijn droom om uiteindelijk vierspan te rijden, was groot.”

Vierspan

“Na een paar jaar heb ik mijn oude Djinty moeten laten inslapen. Met hem heb ik nooit gemend, want hij was hier alleen voor het gezelschap. Kort daarna ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe pony erbij. Chico kwam deze kant op en hij was niet zo’n lieve, gezellige pony als de rest. Hij bracht een hele uitgebreide gebruiksaanwijzing met zich mee. Toen hij hier een beetje gewend was, ben ik toch begonnen met het beleren voor de wagen. Dat pakte erg goed uit en mijn droom om vierspan te rijden, was werkelijkheid geworden.”

In het bos

“Inmiddels is Benji zeventien jaar oud, Zipper is vijftien jaar, Carlos is tien en Chico is zeven jaar oud. Alleen Chico heb ik laten castreren, omdat hij echt niet leuk was als hengst. De andere drie zijn nog steeds hengst en ze leven gezellig met zijn vieren in een kudde. We hebben dan ook al wat vierspan wedstrijden gereden, maar door corona is er niet zo veel van gekomen. Wel hebben we heerlijk in het bos gereden.”

Toekomstplannen

“Ik hoop nog wel een aantal jaar met het vierspan te kunnen rijden, voornamelijk recreatief en af en toe een samengestelde meewedstrijd. Maar aangezien Benji zijn leeftijd heb ik met het vierspan niet heel veel grote toekomstplannen. Verder rijden we dressuur en vaardigheid in enkel- en tweespan. Daar gaan we natuurlijk proberen zo ver mogelijk mee te komen, maar we kunnen ook erg genieten van bosritten.”

Rianne de Bruin voor Mensport

Carolien: “Ik had mijn paard Annechien al een tijdje niet gezien”

0

Carolien de Raad (33) heeft een aangeboren heupafwijking waardoor ze minder spierkracht in haar bovenbeen. Ondanks dat is ze op haar achtste begonnen met paardrijden bij een gehandicaptenvereniging. Uiteindelijk was ze zo verliefd op de paarden dat ze haar eigen paard kocht, in 2011. Helaas belandde ze door een val in het revalidatiecentrum. Ze mist haar paard enorm. Maar daar was wel een oplossing voor …

Eigen paard

“Na een aantal jaren rijden bij de gehandicaptenvereniging ben ik ermee gestopt en wilde ik proberen bij een reguliere manege te gaan rijden. Dat ging helaas niet zo goed waardoor ik op zoek wilde naar een eigen paard. Na een lange zoektocht kocht ik in 2011 het driejarige trekpaard Annechien van Wespert. Het was een gitzwarte merrie en we hadden direct een ontzettend fijne klik samen. Ze was al beleerd onder het zadel en ik heb de eerste tijd veel gereden. Dat ging ondanks mijn heupafwijking erg goed.”

Santaride

“Na twee jaar zijn we van pensionstal verhuisd en we staan nu al acht jaar lang met plezier bij een pension stal vlakbij Oude Pekela, waar ik woon. Toen Annechien vijf jaar oud werd, heb ik haar laten beleren voor de wagen. In de tussentijd heb ik leren mennen bij een goede meninstructeur. Langzaamaan zijn we met haar gaan mennen, eerst met de instructeur erbij en later ook alleen samen met mijn moeder of zus. We hebben verschillende jaren meegedaan met de Santaride en in Oude Pekela hebben we Sinterklaas regelmatig rondgereden tijdens de intocht.”

Bunschoten ruiterweekend

“We rijden regelmatig wedstrijden en dat vinden we beide ontzettend leuk. Op dit moment rijden we L-dressuur en hebben we twee winstpunten. We zijn ook ieder jaar te vinden bij het Bunschoten ruiterweekend voor gehandicapten. We hebben daar veel plezier in. Mijn paard werd dan gebracht door de man van wie ik haar heb gekocht, omdat ik hulp nodig heb om daar te komen. Helaas is door de coronacrisis de afgelopen twee jaar dit weekend niet doorgegaan. Dat is ontzettend jammer, want we keken er altijd erg naar uit.”

Ongelukkige val

“Door een vervelende val ben ik op dit ogenblik zelf ook uitgeschakeld. Ik ben ongelukkig gevallen en had mijn knie uit de kom en alle banden waren gescheurd. Hiervoor ben ik ook geopereerd in het UMCG, maar we hebben een flinke tegenslag gehad. Ik ben op dit moment nog aan het revalideren in het revalidatiecentrum en het gaat langzaam aan de goede kant op. Ik heb nog wel een lange weg te gaan. Annechien heb ik al lang niet gezien. Daar was ik erg verdrietig van en de eigenaar van mijn pensionstal heeft haar naar het revalidatiecentrum gebracht. Op die manier kon ik haar zien en met haar knuffelen. Ik mis haar ontzettend.”

Uitkijken naar

“Mijn nichtje rijdt Annechien op het moment twee keer in de week onder het zadel en mijn stalgenootjes longeren haar twee keer in de week. Op die manier krijgt ze toch beweging. Ik hoop haar na mijn revalidatie zelf weer zo snel mogelijk te kunnen rijden. Ik weet dat ze in goede handen is, dus dat is een geruststellende gedachte. Maar ik hoop dat ik haar zelf zo snel mogelijk weer voor de wagen kan zetten en met haar op pad kan. Daar kijk ik enorm naar uit!”

Rianne de Bruin voor Mensport

Foto’s: Privébezit

Henri en Grietje: “We hebben drie allround paarden te staan waar we elke dag van genieten”

0

Henri en Grietje Klement uit Erm genieten ontzettend van hun paarden Jochem, Otto en Nozem. Henri is in zijn element op de bok en Grietje heeft haar plek achterop de wagen gevonden als groom.

Jochem & Otto

“In 2003 kochten we Jochem (Erik 351 x Oege) als veulen en een jaar later kwam veulen Otto (Rintse 386 x Jelle 386) ook bij ons. In de loop van 2006 begonnen we met dressuur- en vaardigheid wedstrijden met Jochem. Ondanks dat Jochem zeker niet de makkelijkste was, ging het erg goed. Otto mocht een jaartje later in de baan en hij werd getraind en op wedstrijd uitgebracht door Albertus Betting.”

Samengestelde menwedstrijden

“Rond 2011 zijn we begonnen met het rijden van samengestelde menwedstrijden met Otto en heeft Albertus en stapje teruggedaan. Samen met zijn vrouw Ellie zijn ze onze trouwste supporters en onze steun en toeverlaat geweest in welke vorm dan ook. Met Otto hebben we veel geleerd en veel plezier gehad, maar het samengesteld rijden smaakte naar meer.”

ZZ-dressuur startgerechtigd

“Gijs (Patijn x Fabricius) kwam als driejarige ons team versterken in 2014. Waar we met Otto te kort kwamen in de hindernissen spoot Gijs letterlijk vooruit. Maar dressuur was dan wel weer een stuk lastiger met hem. In tussentijd zijn we met Jochem gestopt toen hij ZZ-dressuur startgerechtigd was. Het was genoeg geweest voor hem en we hebben veel plezier gehad. Natuurlijk ook mooie resultaten behaald. Hij mocht verder onder het zadel met Ninian met wie hij een enorme klik heeft.”

Stokje overnemen

“Henri is met Otto M kampioen indoorvaardigheid geworden en met Gijs reserve kampioen L vaardigheid. Trainen met Gijs vergde flink wat tijd en daardoor mocht Otto ook een tandje minder gaan doen. Ik rijd hem nu recreatief onder het zadel. Samen met Ninian gaan we er dan ook lekker op uit. Ninian op Jochem en ik op Otto naar buiten. Gijs mocht namelijk het stokje overnemen van Otto in 2016.”

Flinke tegenslag

“Gijs pakte het ontzettend goed op en in de zomer van 2018 was hij al M geklasseerd in de dressuur en M samengesteld. Helaas, we kregen te maken met een flinke tegenslag dezelfde zomer. Na een lange herstelperiode kwamen niet meer lekker op gang en Gijs zijn enorme werkwilligheid leek tegen hem en ons te werken. Wel werd hij onder het zadel gereden door Nina. Gijs had daar veel plezier in, maar kon zijn energie niet goed kwijt. Na lang wikken en wegen, is hij in oktober 2020 verkocht en hebben we een vijfsterren plek voor hem gevonden.”

Drie allround paarden

“We waren al een tijdje aan het rondkijken naar een paard wat op dit moment beter bij ons zou passen. In november 2020 kwam twenter Nozem (Henkie x Parcival) op ons pad. Inmiddels is Nozem beleerd voor de wagen en hebben het plezier weer helemaal terug in het mennen en groomen. Hij heeft en heerlijk karakter en is een echt mix van Otto en Gijs. Het is precies wat we zochten. We trainen lekker door met hem en willen hem binnenkort een dressuurproefje laten lopen. Later dit jaar wordt hij ook zadelmak gemaakt en zo hebben we dan drie allround paarden waar we elke dag van genieten.”

“Houd de wedstrijden in de gaten en wie weet zien jullie Henri Klement op de startlijst staan. Aanmoedigen mag altijd!”

Rianne de Bruin voor Mensport

Foto: Claudia Dermois

“Mijn motto is: genieten van het leven, want je weet nooit wanneer het klaar is”

0
Foto: Cynthia Ros

Daphne Witzel (50) woont samen met haar man en huisdieren in het buitengebied van Almere. Niet alleen is ze fanatiek met haar paardenhobby, maar ze ze houdt ook van bijen. “Als imker en ambassadeur biodiversiteit geef ik ook voorlichting over bijen, wilde bijen, biodiversiteit en help ik waar mogelijk de wereld iets groener te maken. Zodat deze nuttige bestuivers een fijne plek hebben om te leven.” Daphne is een bezig bijtje, maar heeft ook veel meegemaakt de afgelopen drie jaar.

Paardrijles

“We hebben drie mini-shetlanders, een veertienjarige merrie Angel en haar zevenjarig zoontje IJsco en haar driejarige dochter Noortje. Daarnaast hebben we ook Tanny, een geweldige en veelzijdige vierentwintigjarige Fjord waarmee we mennen. Als klein meisje wilde ik altijd al graag op paardrijles en rond mijn zevende kon ik eindelijk beginnen bij manege Ernst in Blaricum. Het was wel even slikken, want ze hadden daar alleen ‘hele grote’ paarden en na een paar keer zand te hebben gehapt, was het plezier er wel vanaf.”

Nieuwe start

“Een jaar later heb ik een nieuwe start gemaakt bij manege Schildknecht in Eemnes, waar ze ook pony’s hadden. Dat was een geschikte maat voor mij als kleine meid. Verder was er op die manege ook een vaste club ponymeiden die de hele dag op stal aan het helpen waren, waar ik mij dus ook met veel plezier bij aansloot. Door de jaren heen ben ik eigenlijk altijd in meer of mindere mate blijven rijden onder het zadel, tussen studie en werk door soms wat minder. Maar ik ben nooit echt gestopt.”

Lesgeven op een manege voor gehandicapten

“Daarnaast heb ik ongeveer twintig jaar lang als zaterdag parttimer les mogen geven op een manege voor gehandicapten. Dit vond ik super om te doen en ik gaf les aan mensen van alle leeftijden en zowel met als zonder handicap. Samen genieten van de dieren en gezelligheid met als doel plezier en bewegen, niet de sport. In 2008 kwam de mogelijkheid om een huis te kopen in het buitengebied met voldoende ruimte en grond voor de paarden aan huis. Nadat eerst het huis was verbouwd naar onze wensen kwamen de paarden. Inmiddels stonden er al twee Shetlanders in de boomgaard voor het huis, maar er moest nog een stal worden gebouwd.”

Rijpaard ingeslapen

“We hebben nu twee ruime boxen, paddock en een weiland op ons terrein. We hebben bewust gekozen om geen rijbaan aan te leggen, want dit kost te veel ruimte en zou ten koste gaan van het grasland. In eerste instantie was naast onze Shetlanders aan huis ook de prachtige, grote zwarte KWPN’er Lutin. Mijn rijpaard, maar helaas hebben we die in de zomer van 2013 moeten laten inslapen in verband met COPD. Hij heeft nog even kunnen genieten van zijn pensioen, maar het ging helaas niet meer omdat hij er zo veel last van had. Uiteindelijk ga je dan op nieuw zoeken naar een paard.”

Definitief besmet met het mennen

“Mijn oog viel op een advertentie van een toen vijftienjarige Fjord. Ze stond te koop met al haar spullen, inclusief een menwagen en het tuig. De foto’s bij de advertentie maakten mij direct enthousaist en zo kwam Tanny bij ons terecht. En met haar dus ook de menwagen, haar tuig en een trailer om de menwagen te vervoeren. Hoewel mij verzekerd werd dat ze niets liever deed dan voor de wagen lopen, heb ik toch eerst maar wat menlessen aan huis genomen. Ze was inderdaad fantastisch. Ze had al vijf jaar niet voor de wagen gestaan, maar het was inspannen en wegrijden. Het eerste jaar heb ik mijn enkelspan menbewijs gehaald bij menschool Soest. Daarmee was ik definitief besmet met het menvirus.”

Activiteiten

“Sindsdien hebben we veel leuke dingen gedaan met de wagen, zoals vakantieweken in Drenthe en op de Veluwe. We hebben meegedaan aan de Eper vierdaagse, Paard & Leven dagen, Horse Event en Enjoy the ride ritten. Natuurlijk ook veel gewone en leuke activiteiten in de buurt, zoals rijden met Sinterklaas en de Kerstman. Tijdens de opening van de nieuwe rotonde om de hoek hebben we rondgereden met de delegatie van de provincie en gemeente op de wagen. Ook de burendagen en lentemarkten vergeten we niet.”

Veiligheid is belangrijk

“Normaal rijden we onze rondjes in de buurt. We wonen aan een ruiter- en menroute van ongeveer vijftien kilometer, maar deze sluiten ook aan op de paden en het netwerk van de rest van Almere. Als bestuurslid van de stichting die voor het beheer van de route zorgt, probeer ik mij in te zetten voor het behoud en het onderhoud van het bestaande netwerk. Er wordt ook steeds meer gebouwd en in een stedelijk gebied is het niet altijd voor alle weggebruikers helder hoe om te gaan met paarden op de weg. Veiligheid van ons ruiters en menners is enorm belangrijk.”

Allround

“Naast dat ik wekelijks met de wagen rijdt, wordt Tanny ook onder het zadel gereden door een aantal meiden. Zij nemen ook een deel van de dagelijkste taken voor hun rekening. Tanny vindt alles leuk, zoals een sprongetje, crossles, Bixie proeven of een ritje door het bos. Ze heeft zelfs al eens een WE wedstrijd gelopen en ook TREC is voor haar niet vreemd. Kortom, een volledig allround merrie.”

Diagnose borstkanker

“Zo’n tweeënhalfjaar geleden kreeg ik de diagnose borstkanker. Dit was een zware periode waar naast de behandelingen mijn leven behoorlijk op de kop stond. Van dagelijks druk met werk stond het leven eigenlijk volledig in het teken van zijn ziek zijn en weer gezond worden. Nog voor het einde van de behandeling rolden we door in de coronapandemie. Wat een zegen om dan je paarden aan huis te hebben en ondanks alles toch nog regelmatig klein rondje op de wagen naar buiten te kunnen. Het was heerlijk om te kunnen genieten van de natuur en je paard.”

Plannen voor de zomer

“Inmiddels ben ik kankervrij en weer aan het werk, maar ik ben mij wel gaan realiseren dat werk niet het belangrijkste op de wereld is. Ik ben minder gaan werken en geniet volop van alle leuke dingen die je met je paard kan doen. Zo ben ik vorig jaar voor het eerst naar de meninstructieweek van PMO geweest. Het was ontzettend leuk, gezellig en leerzaam. Dit jaar ga ik weer. Vorig jaar heb ik ook een kleine huifkar gekocht uit de boedel van een verhuurder die ging stoppen. Voor deze zomer heb ik plannen om een weekje met deze wagen te gaan trekken op de Veluwe. Ook hebben we voor april een midweek geboekt bij een hotel op de Veluwe waar het paard meekan.”

“Mijn motto is: genieten van het leven, want je leeft maar één keer en je weet nooit wanneer het klaar is. Dat kan ik in mijn geval met mijn geweldige en topfitte fjordenvriendin Tanny.”

Rianne de Bruin voor Mensport

Foto’s: Cynthia Ros van Ros fotografie

Joëlla: “Toen ik twaalf jaar oud was, mocht ik dan ook eindelijk mijn mendiploma halen”

0

Joëlla Ceulemans (26) was vanaf kinds af aan altijd op zaterdag te vinden bij de mangehouder van de Rimburgerhoeve die van alles deed wat te maken heeft met het mennen. “Hij gaf cursussen, beleerde paarden voor de wagens en zorgde ervoor dat mensen veilig de weg op konden met paard en wagen.” Toen Joëlla acht jaar oud was, kochten haar ouders een pony voor haar.

 Eerste paard

“Gipsy was mijn eerste Tinkerpaard. Ze is nu een merrie van vierentwintig en nog steeds in mijn bezit. Mijn ouders hebben deze merrie gekocht voor mij en gestald op de Rimburgerhoeve. Daar hebben we haar ook laten beleren voor de wagen. Mijn ouders vonden het mennen in eerste instantie helemaal niets. Ze vonden dat het iets was voor oude mensen die niet meer kunnen paardrijden. Maar nadat ze een aantal keren op de bok hebben gezeten, kwam de passie voor het mennen toch.”

Menbewijs halen

“Niet veel later kwam ook ons tweede paarden, namelijk Tinker Benny. Hij is een ruin van drieëntwintig. Gipsy en Benny hebben altijd samen in het tweespan gelopen. Ze staan nu samen bij mijn ouders op de wei en mogen genieten van hun welverdiende pensioen. Als kind ging ik vaak mee op de koets. Toen ik twaalf jaar oud was, mocht ik dan ook eindelijk mijn mendiploma halen. Twee jaar later behaalde ik ook mijn tweespan menbewijs en ondertussen ben ik al bijna zes jaar in het bezit van het vierspan menbewijs.”

Tweespan Welshpony’s

“Met een klein groepje vrienden die ik heb leren kennen op de Rimurgerhoeve hebben wij in al die jaren vele ritjes gemaakt. We hebben daarnaast ook veel geholpen met het beleren van paarden voor de wagen en ik heb ook nog enkelspan mencursussen mogen geven onder begeleiding van Herman Dassen. Sinds een aantal jaar heb ik mijn eigen tweespan Welshpony’s waar ik zeer trots op ben. Ze hebben beide hun eigen karakter. Goofy is liever lui dan moe, terwijl Popeye het liefst zijn voet onder zijn lijf uitrent. Ze zijn als broertjes voor elkaar en ik zie veel potentie in die twee.”

Vrienden

“Datzelfde groepje vrienden, zijn nu mijn vaste grooms bij het trainen en op wedstrijd. Zonder hen zou ik nooit zo ver zijn gekomen, want in je eentje red je het natuurlijk niet. Je grooms zijn misschien wel een van de belangrijkste mensen die je nodig hebt om het mennen zo soepel mogelijk te laten verlopen. Daarnaast zorgen ze natuurlijk ook altijd voor de gezelligheid. Daar ben ik ze eeuwig dankbaar voor.”

Rustig aan doen, is geen optie

“Mijn grootste passie op wedstrijd ligt wel bij het rijden van de marathon. Mijn pony’s zijn beide net zo gedreven als dat ik ben op dit onderdeel. Voor mij is het honderd keer checken van de hindernissen niet goed genoeg. Ik moet elke keer weer zeker weten of de route die we verkent hebben, niet nog sneller en makkelijker kan. Ik check ook altijd tien keer of de stopwatch nog goed loopt tijdens het rijden van het traject. Mijn grooms worden er vaak gek van. Onze slogan is: ‘Niks keep calm, gas d’r op!’ Rustig aan doen, is geen optie voor ons.”

“Wat ook een grote hobby van mij is, is het beleren van de paarden voor de wagen. Ook op locatie doen we dit af en toe, mede omdat ik ook wel van uitdagingen houd. Uiteraard heb ik ook hier weer hulp van mijn trouwe grooms, die precies weten wat ze moeten doen om het allemaal zo vlotjes mogelijk te laten verlopen. Wat we ook nog wel eens doen zijn bruiloften, gala’s of voor andere feestjes rijden. We hebben daar zelfs een aparte wagen voor. Al met al is het een hele variërende hobby die misschien wel iets uit de hand is gelopen. Maar ik doe alles met heel veel plezier en passie.”

Rianne de Bruin voor Mensport

Els: “Hij keek je echt aan met zo’n blik: ‘wat is er dan, baasje?’”

0

Els Leidelmeyer (61) is vanaf haar achtste al gek van paarden. Ze heeft leren paardrijden in Wassenaar op een Shetlander. “Je kreeg een hoofdstel en je moest maar een van de pony’s gaan vangen in het weiland. Daarna kreeg je les.” Toen ze daar eenmaal te groot voor was, ging ze op les bij een manege. De hobby om te mennen kwam pas vele jaren later toen ze een eigen paard kocht. Dat was een zacht gezegd, nogal een uitdaging.

Verzorgpony

“Een van mijn vriendinnen had een Welshpony waar ik best veel op reed. Toen ik eenmaal op de middelbare school zat, kreeg ik een verzorgpaard. Dat werd eigenlijk veel spijbelen van school om naar de manege te gaan en tijd door te brengen met de verzorgpony. Ik ging er elke dag heen om de pony te verzorgen. Ik heb jaren mogen genieten van deze pony. Met de geboorte van mijn zonen ben ik er even tussenuit geweest. Maar het bloed begon alweer snel te stromen en ik verlangende weer naar het paardrijden. Er kwamen twee verzorgpaarden op mijn pad en ook toen heb ik jaren plezier gehad.”

Jonge, driekleurige bonte hengst

“In 2011 heb ik mijn eerste eigen paard gekocht. Ik heb altijd gezegd dat ik een Fries wilde, maar ik werd verliefd op de Tinkers. Een van mijn verzorgpaarden was een Tinker en dat was zo’n lieve en rustige merrie waar ik veel relaxte buitenritjes mee heb gemaakt. Zo’n soort paard zocht ik ook voor mijzelf, maar dat heb ik geweten. Het verliep echt even anders dan dat de bedoeling was. We kwamen tijdens onze zoektocht namelijk een hele mooi driekleurige bonte hengst tegen. Hij was drie jaar en had een ondeugende blik.”

Schietgebedjes

“We keken elkaar aan zeiden gelijk ‘ja’. We waren helemaal verliefd op de hengst Shain. Hij was best een lomperik. We moesten hem nog veel leren, onder andere dat hij ons niet omver mocht lopen. Saai was dat niet. We liepen met hem aan een hengstenketting over polderweggetjes. Hij rukte zich vaak los en wij probeerden er altijd achter aan te rennen. Maar dat houd je nog niet eens vijf minuten vol. We hebben veel schietgebedjes gedaan, hopend dat hij niet tegen een auto aan zou knallen. Dan kwamen we buiten adem aan op stal en dan stond meneer daar gewoon gras te eten. Hij keek je echt aan met zo’n blik: ‘wat is er dan, baasje?’

Meteen starten

“We hebben hem laten ruinen en besloten hem voor de wagen te beleren. Het leek mij heel leuk om dat te gaan doen. Dan kon ik hem zowel onder het zadel rijden als met de wagen op pad. Het is een mooie afwisseling. Daarom ben ik ook meteen lid geworden van de menvereniging in Stompwijk en zijn we mee gaan doen met onderlinge wedstrijden. Dressuur was niet helemaal ons ding en vonden we ontzettend lastig, maar daar hebben we ons overheen gezet. We hebben zelfs nog eerste prijzen gewonnen.”

Kibbelen

“In het begin dacht ik dat ik mijn man wel als groom zou gaan gebruiken. Het leek mij leuk om eenzelfde hobby te beoefenen. Helaas, bleek het niet goed te klikken. Als we het parcours liepen dan dacht ik: Ik kijk wel hoe Shain het beste kan draaien op dat moment en eventueel nog wat dingetjes aan te passen. Mijn man was het daar niet altijd mee eens en wilde dan niet meer meedoen. Dan zaten we weer eens te kibbelen op de wagen. Het publiek moest dan wel lachen om ons.”

Adem in en adem uit

“Daar ging mijn droom, maar gelukkig kon ik een andere groom op stal vinden. Daar heb ik het een paar jaar heel gezellig mee gehad en veel competities mee mogen rijden. Later ben ik samen met mijn vriendin Joep gaan rijden. Zij stond dan achterop en ik zat daar met zenuwen in mijn maag. ‘Adem in en adem uit, Els’, riep ze altijd. We hadden een hele fijne samenwerking, want een hindernis die ik niet goed wist hoe te nemen, dat wist zij wel. En andersom natuurlijk ook.”

Koffiestop

“Inmiddels hebben we een stacaravan in Ede gekocht en hebben we vlakbij bij onze familie Shain kunnen stallen. Vanuit daar reden we naar de Grinkelse heide en kunnen we rustig ons rondje doen op de Veluwe. We maakten vaak een koffiestop bij het theehuis Mossel. Shain kon in een stal staan met hooi en daarna gingen we weer verder de heide ontdekken. In de winter was het theehuis gesloten en dan kregen we Shain er met geen mogelijkheid langs, want hij wist dat hij anders altijd pauze had. Volgens mij heeft dat iets te maken met het hebben van een eigen wil. We hebben dit ruim zeven jaar gedaan.”

Boerderij van onze dromen

“Mijn man ging op zoek naar boerderij of huis waar de paarden konden staan. Dat was onze droom en na een zoektocht van twee jaar was daar opeens de boerderij van onze dromen in de Achterhoek. We moesten veel opknappen en klussen, maar het is daar heerlijk wakker worden. Het is rustig en met velde paden en weggetjes om te mennen. De paarden staan voor mijn slaapkamerraam. Ik sta vaak even voor het openstaande raam om naar ze te kijken. Toen we hier kwamen wonen, heb ik mijn oude verzorgpony Sissy ook overgenomen.”

Shetlander Sam

“Ondertussen is Shain naar vrienden van mij gegaan. Hij was toch te sterk voor mij en mijn artrose handen. Hij staat maar vijftien minuten hier vandaan en ik zie hem nog regelmatig. Sissy kon niet alleen staan dus kwam Shetlander Sam hier te staan. Ik heb een sulky gekocht en het voorbereidende werk gedaan om ook met Sam te gaan mennen. Hij is uiteindelijk ingespannen door onze buurman en zo gingen we op pad. Het ging heel voorspoedig en dan begin je te denken dat een tweespan ook wel heel erg leuk kan zijn.”

Weer tijd voor een wedstrijd

“We kwamen Kareltje tegen en die staat nu ook bij ons. We hebben hem voor de wagen beleerd. Kareltje is wat schrikkerig aangelegd, maar Sam trekt hem goed mee. Het is nu denk ik tijd om eens te beginnen aan een wedstrijdje nu het ook weer kan en mag in verband met corona. We zijn al flink aan het oefenen geweest en zijn lid geworden van een menvereniging in de buurt. We hopen hier nog vele leuke en gezellige wedstrijden en buitenritten te kunnen gaan rijden.”

Tekst: Rianne de Bruin

Nancy: “Ik heb het grote voorrecht om achter op de wagen met hen mee naar de successen te mogen rijden”

0

Jaren geleden zocht Nancy Jongenelen (58) een vakantiebaantje. Ze kon aan de slag als stadskoetsier in het oude stadsgedeelte van Antwerpen. “Ik had nog nooit gemend, maar altijd wel onder het zadel gereden. In de zomer deed ik stadrondritjes met een enkelspan paard en een antieke koets.” Ze was een gids en ging met de toeristen langs de belangrijkste gebouwen van Antwerpen.

Weidemaatje

“Door dat vakantiebaantje heb ik alle soorten nationaliteiten zien passeren en toen kwam mijn talenkennis ook nog eens goed van pas. Maar ondertussen groeide bij mij de wens om een eigen paard te kopen. Ik heb jaren leasepaarden gereden. Ik vond dat een weidemaatje ook niet mocht ontbreken. De Shetlander Tsjalke die ik destijds kocht, is nog steeds bij ons en ondertussen zijn we al zeventien jaar verder en mennen we al veertien jaar. Mijn eerste echte rijdpaard was een prachtige Fries die ik naar de klasse M dressuur heb gereden.”

Droom

“In eerste instantie heb ik vrijheidsdressuur met de Tsjalke gedaan en na een tijdje kwam er een koetsje bij, waardoor mij passie voor de mensport compleet was. De Fries heb ik na een paar jaar moeten verkopen, omdat ik een slechte rug heb en hier een operatie aan heb gehad. Daardoor mocht ik niet meer rijden, wat ik wel dertig jaar lang heb gedaan. Maar kwam er dus wel een tweede Shetlander bij. Het mennen was steeds leuker en mijn droom was om ooit met een vierspan te rijden.”

Zwart

“Ik vind zwart eigenlijk geen mooie kleur, maar onze Shetlanders zijn egaal zwart. De pony’s staan aan huis en dit biedt veel meer mogelijkheden dan als ze op een stal of ergens op een wei staan. Ik heb wel echt geluk gehad dat wij de ruimte hebben aan huis. Alle pony’s die bij ons lopen zijn ‘groen’ uit de wei gekocht bij fokkers of bij een goed bevriende handelaar. Ze hebben ook allemaal stamboekpapieren.”

Door het vuur

“We hebben nu acht Shetlanders die we trainen en opleiden. Twee daarvan zijn met pensioen. Tsjalke is alweer achttien jaar oud en Exi kan door een koetsongeluk niet meer ingespannen worden. Exi was ik bijna kwijt door een castratie door ontstekingen. Het revalidatieproces was lang, maar dat heeft voor mij wel de doorslag gegeven dat ik altijd bij Shetlanders zou blijven. Ze zijn open, eerlijk en gaan voor je door het vuur. Ze zullen mij niet in de steek laten en ik laat hen ook niet in de steek. Dan hebben we ook nog Dick, Cadanz, Sam, Denzel, Lord en Mighty Mo. ”

Wedstrijd

“Bij onze eerste Shetlander Tsjalke hadden we uiteindelijk een betere recreatiewagen gekocht en toen begon het ook te kriebelen om wedstrijden te gaan rijden. Bij een plaatselijke menvereniging hadden ze een Shetlandmendag en daar deden wij aan mee. We eindigden op een eerste en derde plek tijdens mijn debuutwedstrijd. De smaak naar meer was nu echt wel aangewakkerd. De droom om vierspan te rijden, was er nog steeds. De pony’s waren er al, maar voor een marathonwagen moesten we nog even doorsparen.”

Kampioen

“Toen we eenmaal een prachtige marathonwagen naar wens hadden laten bouwen, gingen we van start. Ik rijd nu regelmatig dressuur en vaardigheidwedstrijden en soms ook wel samengesteld. Zo hebben de pony’s nog wat afwisseling dan dat ze alleen de witte hekjes en de oranje kegeltjes zien. Mijn eerste vierspan hadden we ook bij elkaar gezet en daar hebben we mooie resultaten mee geboekt, waaronder Nederlands kampioen op de Shetland mendag in Voorst. Ik was zo trots en er stonden tranen in mijn ogen. Ik had nooit durven dromen dat ik dat resultaat zou behalen met mijn zelf opgeleide pony’s.”

Top drie

“In de daaropvolgende jaren hebben we nog meer mooie plaatsen mogen veroveren, maar dan met het tweespan. We zijn twee keer geselecteerd geweest voor de Hippiade en rijden ondertussen binnen de top drie. De samengestelde wedstrijden werken we nog aan, maar alles op zijn tijd denk ik dan maar. Ik rijd nu twee tweespannen, namelijk met Dick en Sam B-niveau en Cadanz en Denzel op M-niveau. Ik hoop met hen dit jaar Z te starten. Mijn vijfjarige pony Lord gaat dit jaar met Dick of Sam in een tweespan en Casper start ik enkelspan en train ik als achter pony in mijn nieuwe vierspan.”

Gebrek aan groom

“Door het gebrek aan grooms blijft het vierspan momenteel nog even thuis in training staan en start ik op wedstrijd met de tweespannen en het enkelspan. Mijn man kan dan mee als groom. Het niet kunnen vinden van grooms is wel een minpunt van het mennen met Shetlanders, veel mensen vinden de pony’s te klein. Als er nog iemand een stap wil zetten om ons team te versterken, je bent welkom en wordt met open armen ontvangen.”

Voorrecht

“Mijn man is mijn dagelijkse groom en alleskunner. We wonen nu alweer een paar jaar in het Belgische Limburg tegen de Nederlandse grens aan. We hebben alle mogelijkheden hier om de pony’s te trainen. We hebben een piste, waar we regelmatig rijden en ook in de bossen zijn we vaak te vinden. Ik vind het prachtig om iedere dag met mijn hobby bezig te zijn en mijn eigenwijze Shetlanders te zien lopen. Zij zijn uiteindelijk degene die op wedstrijd presteren en in de prijzen lopen. Ik heb het grote voorrecht om achter op de wagen met hen mee naar de successen te mogen rijden. Een mooi bewijs dat deze kleine leukerds ook even goed kunnen presteren als grote pony’s.”

Je kunt de avonturen en nieuwtjes van Nancy en haar Shetlanders ook volgen op de Facebookpagina Team XS.

Rianne de Bruin voor Mensport

Jeanine: “Het lijkt wel alsof je op de bok meer benaderbaar bent voor de mensen dan onder het zadel”

0

Jeanine van der Meulen woont samen met haar man Louis Padin en ze zijn beide regelmatig te vinden bij hun geliefde Tinker Sneakers van de Gorterstraat. Jeanine haar interesse voor het mennen kwam een paar jaar geleden en haar man ging daarin mee. “Samen maken wij de Noord-West Veluwe onveilig.”

Uitgenodigd om mee te gaan

“Onze interesse voor het mennen, voornamelijk de mijne, begon zo’n tien jaar geleden. Mijn toenmalige rijpaard Wiebe kwam op een stal te staan waar iemand stond die intensief mende met haar Welsh A-pony’s. Ik vond dat harstikke leuk en werd uitgenodigd om samen met mijn man een keer mee te gaan op de wagen. Het bleef niet bij één keer en het begon bij mij na een tijdje steeds meer te kriebelen.”

Welsh pony kopen

We hadden al twee paarden te staan, namelijk Wiebe mijn rijpaard en de Tinker jaarling Sneakers van mijn man. Na enig protest van mijn man, want hij vond twee paarden wel genoeg, kreeg ik mijn eerste Welsh A-pony genaamd Horselands Pearl. Dat was fantastisch en die kon mooi bij de Tinker staan.”

Naar de kliniek

“Horselands Pearl, roepnaam Parel, was klaar om aan de slag te gaan. Mijn stalgenootje heeft mij geholpen met haar te beleren. De pony pakte alles heel goed op en leerde snel. Maar er zat geen tempo in en Parel werd steeds dikker. We zijn toen naar de kliniek gegaan zodat ze haar konden op voelen.”

Drachtig

“Ons vermoeden werd bevestigd, want ze was drachtig. We hebben uiteraard direct de leidsels aan de wilgen gehangen en de pony van alle nodige extra zorg voorzien. Na drie weken stond er een prachtig cremello merrieveulen naast. Mijn man was niet zo blij. Hij wilde al geen drie paarden, dus laat staan vier.”

Eerste buitenrit

“Na een aantal weken hebben we de leidsels weer opgepakt en de pony verder beleerd. Uiteindelijk kwam het moment van onze eerste buitenrit en dit verliep ontzettend goed. Ze keek nergens voor op of om. We beleefden samen ook veel plezier. Onze eerste vaardigheidswedstrijd kwam daar al snel achteraan.”

Twee poortjes gemist op wedstrijd

“Dat was een leuke wedstrijd waarbij het niet uitmaakte of je achterstevoren of ondersteboven je proefje liep. Het was allemaal voor de leuk en plezier met ons paardje hadden we zeker. Mijn man reed daar zijn eerste wedstrijd en miste twee poortjes. Dat was geen ramp en hij mocht het gewoon opnieuw doen. Iedereen aan de zijlijn heeft hem aangemoedigd. De paardensport zoals het hoort.”

Pony’s verkocht

“We hebben daarna nog jaren vele prachtige buitenritten gereden en een hengstenveulen gefokt. Maar door tijdsgebrek heb ik destijds de keuze gemaakt om alle drie pony’s te verkopen. Het hengstenveulen is naar Friesland gegaan. Mijn beide merries zijn verkocht naar kennissen van ons op de Veluwe. Zij lopen nu samen in het tweespan.”

Tinker Sneakers beleren

“Alleen de rijpaarden Wiebe en Sneakers waren nog over en dus hadden we meer tijd om ons op hen te focussen. We misten beide het mennen wel. Mijn man had een grote wens om onze Tinker te laten beleren. We hebben hulp gekregen van Peter de Korte. Een man met veel rust, maar hij is ook heel consequent. Dat gaf onze Tinker Sneakers veel duidelijkheid en hierdoor denk ik dat hij alles snel oppakte. In de winter 2020 hebben we Sneakers voor de wagen beleerd.”

Storm

“Hij kreeg meteen een goede vuurdoop mee, want dat was precies in de tijd dat er elk weekend wel een nieuwe storm was. Tijdens het beleren heeft hij nooit een stap verkeerd gezet en ook daarna verliep alles goed. We gingen ons steeds meer toeleggen op het mennen, omdat we het zo leuk vonden. Het rijden verwaterde en daarom is ook onze Friese Wiebe verkocht. Sneakers wordt ook zelden gereden, maar we mennen regelmatig.”

Stal aan de bossen

“We waren altijd veel te vinden in de omgeving Waddinxveen in Zuid-Holland. Vanwege de locatie van onze stal waren wij gedwongen altijd tussen het verkeer te mennen. Dat begon ons steeds meer tegen te staan. We waren nagenoeg elk weekend op de Veluwe te vinden dus hebben we besloten daar een in stal in de buurt te zoeken. We vonden een prachtige particuliere stalling aan de rand van de bossen.”

Dekentje mee in de winter

“We zijn vooral in de weekenden in de bossen te vinden, waarbij we ritten tussen de twintig en dertig kilometer maken. Ook nu in de winter gaan we gewoon door. We pakken ons goed in, nemen een thermoskan met thee mee en hebben een dekentje bij ons en zo kunnen we ons uren redden.”

Veel wild gezien

“We hebben afgelopen week nog een grote ronde door Kroondomeinen gedaan en zijn toen ook veel wild tegen gekomen. We hebben reeën, herten, wilde zwijnen en dassen gezien. De wolf hebben we niet gezien, maar dat hoeft voor ons ook niet. Het was prachtig om te zien en we hebben genoten van de natuur.”

Aanspraak van mensen

“Ook de aanspraak van de mensen is erg leuk. Een aantal weken terug kwamen we zeer enthousiaste kinderen tegen die aan het wandelen waren met hun ouders. De kinderen wilden ontzettend graag mee dus hebben we ze een klein stukje meegenomen. Daarna hebben ze hun wandeling voortgezet. Dat vonden we zo mooi om te doen.”

Charme van het mennen

“In de omgeving waar we staan, zijn we inmiddels ook al een bekend gezicht bij de bewoners en maken we met hen ook graag een praatje. Het lijkt wel alsof je op de bok meer benaderbaar bent voor de mensen dan onder het zadel. Dat is voor ons ook wel een deel van de charme van het mennen.”

Geen sloom paard

“Sneakers wordt dit jaar alweer negen. Hij is een ontzettend werkwillig en voorwaarts paard. Voor de wagen doet hij alles voor je en hij is er nog nooit vandoor gegaan. Iedereen denkt bij een Tinker toch al snel aan een sloom paard, maar bij Sneakers is het tegendeel waar. Wedstrijdambities hebben we niet, maar hopelijk mogen we wel nog jaren van ons fantastische paard en omgeving genieten.”

Grootste clown

“Aan de hand is Sneakers de grootste clown van het stel. Hij vindt altijd manieren om iedereen aan het lachen te maken. Zo kan hij opeens naast je staan als je zelf in de zadelkamer bent, dan heeft hij zichzelf maar even losgemaakt. Hij heeft ook al een keer een nachtje met Wiebe gefeest toen de stal niet goed afgesloten was.”

Beste maatje

“Sneakers vindt het reuze gezellig om bij de mensen te zijn en als er iets gebeurt, dan is hij er als de kippen bij ‘om te helpen’. Zo was de eigenaar van de stal pasgeleden planten aan het zaaien en meneer kwam even kijken of alles in orde was. Wanneer je hem staat te poetsen dan is het net een puppy en kruipt hij nog net niet in je broekzak. Al met al is Sneakers echt ons beste maatje.”

Rianne de Bruin voor Mensport