Home Auteurs Posts van Rianne de Bruin

Rianne de Bruin

58 POSTS 0 REACTIES

Sylvia Brooijmans: “Ik kwam erachter dat ik zoveel energie kreeg van de paarden”

0
Foto: Jan Duine

Sylvia Brooijmans reed vroeger paard tot haar tweeëntwintigste en richtte zich daarna op haar carrière. Tijdens een auto-ongeluk vijftien jaar geleden liep ze onder andere verschoven wervels en hersenschade op. “Ik dacht dat ik nooit meer kon paardrijden. Toen ben ik gaan mennen”, vertelt ze. Nu rijdt ze jaarlijks de Sinterklaasintocht in Nieuw Vossemeer met haar Haflinger Ante.

Revalidatie

“De frontale botsing was natuurlijk heel naar en ik ben daarna ook afgekeurd voor mijn werk. Het positieve is wel dat ik weer meer tijd kreeg voor de paarden. Dat kwam er in combinatie met een drukke baan, namelijk niet van. Ik kwam erachter dat ik zoveel energie kreeg van de paarden. Het was gewoon de best denkbare revalidatie en therapie voor mij. Het bezig zijn met de beestjes houdt mij op de been. Ik dacht: ‘hier moet ik meer mee gaan doen’. En dat heb ik ook gedaan door te leren mennen.”

Shetlander

“Ik ben begonnen met een Shetlander, waar ik een paar keer mee heb geoefend. De vader van een vriendin van mij had nog twee Shetlanders te staan. De man zou verhuizen naar het bejaardentehuis, hij was al op leeftijd. Toen vroeg die vriendin of ik niet een van de Shetlanders wilde hebben voor mijzelf en de kinderen. Na het volgen van een paar menlessen moest ik volgens mijn instructeur eens een fatsoenlijke pony gaan kopen. Ongeveer tien jaar gelden kocht ik Haflinger Ante.”

Plezier

“Ante is nu eenentwintig en ik heb haar altijd volop gereden en gemend. Op een gegeven moment werd het rijden weer mogelijk voor mij, daar was ik ontzettend blij mee. Plezier staat voorop, ook voor haar. Zij vindt het mennen veel leuker, dus dat doen we ook vaker, maar de afwisseling tussen beide is heel mooi. Op dit moment mennen we veel met een tweewieler in de omgeving. Ze loopt niet meer heel fijn op de weg en voor een grotere kar. Ik probeer altijd in de berm te rijden en zolang het nog gaat, blijven we mennen. We halen daar beide veel voldoening uit.”

Voorzichtig

“Ze wordt natuurlijk al wat ouder en ze heeft ook nog eens veertien maanden op rust gestaan door een peesblessure. We mennen dus nog zoveel als zij aankan, want we vinden het beide heel leuk. Alleen we moeten iets voorzichtiger zijn, vandaar ook de tweewieler aanspan. Begin april dit jaar heb ik haar weer opgepakt en rustig aan opgebouwd. We hebben zelfs dit jaar weer de Sinterklaasintocht gereden. Vorig jaar ging dat natuurlijk niet, vanwege corona. Eigenlijk kwam dat toen wel goed uit, want ze stond toen op rust vanwege haar blessure.”

Foto: Cindy Reijngoudt

Powerpaard

“De Sint vindt ze geweldig. Het maakt haar niet uit of er duizenden mensen lopen en er luide muziek is. Hoe meer mensen en reuring om haar heen hoe rustiger ze wordt. Het enige waar ze niet zo goed tegen kan, is wanneer ze een ander paard ziet. Dan raakt ze opgefokt. Wat dat betreft is ze echt een merrie, een tuttebel. Zelfs nu ze een eenentwintig is, staat ze nog niet te suffen voor de kar. Ante is echt een powerpaard. Het is fantastisch om te zien hoe ze het doet en hoe leuk ze het mennen vindt.”

Aanvragen Sinterklaastocht

“Bij de vorige eigenaar heeft ze ook Sinterklaastochten gelopen. Ik wist dus dat ze het kon en dat ze het leuk vond. Vier jaar geleden werd mij gevraagd of ik Sinterklaas wilde rondbrengen samen met Ante, omdat een van de paarden van de man die het voorheen deed, was overleden. Sindsdien doen wij het dus. Deze keer deed ik het niet alleen voor mijn eigen dorp, maar kreeg ik ook nog een andere aanvraag. Mensen van het naastgelegen dorp kwamen bij mij aankloppen. Die zaten in nood, want een van de paarden was ziek en vorig jaar hadden ze een chagrijnige man die de hele tijd met een sigaret in zijn mond zat. Dat is ook niet een fijn beeld, dus vroegen ze of ik het wilde doen. Met alle plezier natuurlijk!”

Foto: Niek Perdaems

Ongeduldig

“Bij mij in het dorp was het vooral een parade. We gingen in een sliert achterelkaar naar het dorp toe. In het dorp vond het officiële gedeelte plaats met de Sint, alle kinderen en de muziek. Vanwege corona mochten ze ook dit jaar de cadeautjes niet binnen doen. Daarom hadden ze besloten langs de huizen te gaan. Dat was een rit van ongeveer drie uur. Na een halfuur besloot ik weg te gaan, omdat Ante vervelend en ongeduldig werd. Het was twintig stappen zetten en dan weer vijf minuten stilstaan, dat pikte ze gewoon niet. Als je dan door blijft gaan, zoek je eigenlijk het gevaar op. Zolang ze in beweging blijft is het prima, maar dat was niet het geval.”

Polonaise

“In het naastgelegen dorp gingen we ook als parade naar het dorp. Wij sloten de rij, in verband met de paardenmest. We gingen naar verschillende plekken in het dorp voor optredens met muziek en dans. Dat was even stilstaan en dan weer door. Daarna hadden we het officiële gedeelte en ik stond weer op het punt weg te gaan. Maar we konden niet weg, er waren zoveel mensen. Die waren  feest aan het vieren en ze deden zelfs een polonaise rond Ante. Ze werd daar zo relaxt van. Drukte om haar heen heeft ze nodig om rustig te zijn als ze lang stil moet staan. Ik had last van mijn oren zo hard stond de muziek. Het is dan  bijzonder om te zien hoe relaxt zij ervan wordt.”

Beste investering

“De koop van deze Haflinger is de beste investering ooit voor mij. Dankzij de Shetlander en Ante ben ik weer meer op de been. In plaats van elke keer naar bed te gaan denk ik nu: ‘ik ga even een rondje doen’. Gewoon lekker buiten actief bezig zijn met de paarden is voor mij het beste. Ik heb drie revalidatietrajecten gevolgd, maar dit is wat werkt. Ik had dit nooit kunnen doen als ik vroeger niet gereden had. De paarden staan bij mij aan huis. Ik vind het geweldig dat als ik even naar de brievenbus loop dat ik ze zie en een aai over de neus kan geven. Als ik ’s ochtends het gordijn van de badkamer opendoe en ik Ante al hoor hinniken, maakt mij blij. De dag kan voor mij niet mooier beginnen.”

Rianne de Bruin voor Mensport

Marieke Logtenberg en Fries Jochem: “Hij had duizend-en-een redenen om weg te rennen maar dat deed hij niet”

0

Marieke Logtenberg was vroeger springruiter en heeft sinds juni dit jaar haar enkelspan menbewijs gehaald. Ze wilde voornamelijk gaan mennen, zodat ze lekker met het gezin op pad zou kunnen gaan. Een picknickmand achterop en er een leuk uitje van maken. “Ik heb altijd al gehouden van het buitenrijden in het bos. Al was één van mijn laatste menavonturen met Jochem wel heel spannend.”

Angst

“Eigenlijk heb ik altijd wel angst gehad voor het mennen. Ik was altijd gewend in het zadel te zitten. Voor mijn gevoel had ik onder het zadel meer controle, ook omdat je kunt communiceren door non-verbale communicatie. Op de bok kan dit minder, al voelt mijn paard de spanning wel door de leidsels. Als je eenmaal voorbij dit stadium bent en weet dat je ook veel met stemgebruik kunt doen, dan valt het allemaal wel mee. Jochem weet nu bij de kleinste beweging al wat er van hem wordt gevraagd.”

Leerschool

“Mijnervaring met mennen is dat je echt een leider moet zijn en dat het paard op jou moet vertrouwen. Jochem en ik zijn beide in opleiding geweest. In eerste instantie was ik ook

wat angstig en als Jochem iets engs zag dan ging hij zijwaarts. Ik moest hem het vertrouwen geven. Dit heb ik samen met de instructeur geoefend. We zijn door straten gereden met vlaggetjes, langs voetbalvelden en langs containers die geleegd werden. In het begin heb ik de instructeur vervloekt. Maar als je dit eenmaal hebt overwonnen dan weet je zeker dat je kunt mennen.”

Meer durven

“Mijn Fries is als vierjarige, voordat ik hem kocht, ook wel eens aangespannen gereden. Ik heb daarna vijf jaar lang met hem buitengereden onder het zadel, dus hij was klein en groot verkeer al gewend. Nu is hij tien en kwam hij voor het eerst weer eens voor de wagen. Hij wist alles nog en deed het direct super. Daar heb ik wel veel geluk mee. Daarnaast is een ervaren groom ook heel fijn. Door Iris, mijn groom, ben ik steeds meer gaan durven. De woonwijken in, de bossen door, bruggen over en straten oversteken.”

Hagelbui

“We kwamen tijdens een rit in een extreme regen- en hagelbui terecht die heel lokaal was en niet was voorspeld. Ik had Buienradar nog gecheckt. Maar we werden echt overvallen door de bui. En op het moment dat het begon te hozen, zag ik geen hand meer voor ogen. Alle hagel en regen sloeg in mijn gezicht. Ondanks dat moest ik op Jochem blijven letten. Zoals paarden altijd doen, wilde hij zich omdraaien met zijn kont in de regen, zodat zijn hoofd uit de regen was. Hierdoor had ik geen verbinding meer op mijn leidsels. Iris is toen van de wagen afgestapt, naast hem gaan lopen en tegen hem gaan praten. Zo heeft ze de rust bewaard en hem voorwaarts gehouden.”

Gegild en geschreeuwd

“Toen Jochem eenmaal voorwaarts liep, sprong Iris weer op de bok. De straten liepen vol met water en we wilden snel naar huis. Er kwam een auto om de hoek zeilen en die bestuurder lette totaal niet op. Wij hebben heel hard gegild en geschreeuwd in de hoop dat hij ons toch zou zien en horen. Hij kon nog net een slinger maken om een botsing te voorkomen. Jochem kreeg de plas water over zich heen, maar liep gewoon door. Ik was zo trots, want hij wilde ons echt veilig terugbrengen. Hij had duizend-en-een redenen om weg te rennen maar dat deed hij niet.”

Eyeopener

“Ik kreeg wel eens de opmerking: ‘je hebt geen hoed of cap op tijdens het mennen’, maar dat hebben zoveel niet dacht ik. Met het rijden ben ik juist altijd heel precies geweest met het dragen van een cap, maar je volgt toch de groep. Met deze rit heb ik wel gemerkt dat het niet alleen belangrijk is voor je veiligheid, maar ook ter bescherming. Een andere les is altijd je voeten stevig voorop de bok houden. Mocht je door een kuil rijden, dan word je niet gelanceerd. Wij werden nog net niet gelanceerd. Gelukkig is alles goed afgelopen tijdens deze bijna dodelijke rit.”

Aanvulling

“Ik neem sinds kort ook weer dressuurlessen, een mooie aanvulling op het mennen. Mijn rechterhand is sterker dan mijn linkerhand en voor de kar zie je dat Jochem niet meer recht loopt. Als je minder druk op één van de leidsels hebt dan gaat hij die kant op. Het is een soort slecht uitgelijnde auto. Beide disciplines vullen elkaar heel mooi aan. Ik vind mennen nu echt zo ontzettend leuk om te doen.”

Nadeel

“Het grootste nadeel van mennen is dat je zoveel materiaal nodig hebt, voordat je kunt beginnen of kunt ervaren of je het leuk vindt. Ik heb mij gek gezocht op internet om bedrijven te vinden die lessen aanbieden. In het Oosten is er haast niks te vinden, ik moest naar Drenthe voor mijn menbewijs. Eigenlijk zou je net zoals je dressuurlessen krijgt, ook menlessen moeten kunnen volgen. In ieder geval hier in de buurt, maar misschien is de markt daar gewoon te klein voor. Dan moeten we er denk ik voor zorgen dat meer mensen het mennen leuk gaan vinden.”

Rianne de Bruin voor Mensport

Sander Putman met Uniek en Allure: “Het was nooit mijn bedoeling er zelf weer mee te gaan mennen, dat was wel echt toeval”

0
Sander Putman met Willie ten Haaf en de paarden Uniek en Allure v/d Keppelse Staart

Sander Putman werkt bij de Veiligheidsregio Oost- en Noord Gelderland en is postcommandant bij een plaatselijk brandweerkorps in Didam. Daarnaast zijn de paarden en de fokkerij zijn grote hobby. Ondanks een stop van het aangespannen rijden door omstandigheden is hij nu toch weer besmet met het menvirus.

Hobby

“Mijn vrouw en ik zitten al bijna ons hele leven in de paarden. In het verleden heb ik en mijn vrouw Brigitte veel onder het zadel gereden en aangespannen. Mijn zoons hebben ook onder het zadel gereden, maar zijn nu minder bezig met de paarden. De paarden zijn altijd wel onze hobby geweest. We hebben zowel KWPN’ers gehad als Friezen. Toch heeft het Friese ras ons hart wel gestolen. En mennen heeft mij altijd al getrokken.”

Bekken gebroken

“Een aantal jaren geleden heb ik een ongeluk gekregen met paard en wagen. We zijn over de kop gevlogen. De paarden gingen er vandoor en ik trapte op de verkeerde rem, het was dus mijn eigen fout. Gelukkig was niemand anders met mij mee op dat moment. Ik had mijn bekken flink gebroken en moest bijna een jaar lang revalideren. Het is uiteindelijk helemaal goed gekomen.”

Stoppen

“Na de tijd begon ik wel weer te mennen, maar ik was toch wel een beetje angstig geworden. Daarnaast hadden we ook kleine kinderen dus was het lastig om met z’n tweeën op pad te gaan. Ik besloot te stoppen en heb de wagen en het tuig verkocht. We besloten nog meer onze focus te leggen op het hobbymatig fokken met onze Friese paarden. Waarbij we toch wel één of twee veulens per jaar krijgen. Wij leggen wel de lat vrij hoog en gaan naar de keuring om het predicaat stermerrie te krijgen.”

Toeval

“In 2019 kwam een driejarige merrie terug van het opfokbedrijf en ik vond haar niet goed genoeg voor de keuring. Ik zag er geen stermerrie in. Mijn voorkeur ging dan uit naar haar laten beleren, zowel onder het zadel als aangespannen voor de verkoop. Dit heb ik laten doen door iemand anders in de buurt. Het was nooit mijn bedoeling er zelf weer mee te gaan mennen, dat was wel echt toeval.”

Besmet

“Ik werd na twee of drie weken gebeld door de man die mijn paard beleerde. Hij vertelde mij nadrukkelijk dat ik haar niet moest verkopen, want het was zo’n goed beest. Ze reden namelijk al volop door het dorp en overal naar toe met haar. Hij vroeg of ik meewilde en dat deed ik. Dan word je toch weer ergens mee besmet. Ik besloot toen uiteindelijk haar te houden en het mennen weer op te pakken.”

Hulp

“Ik had zelf niks meer, geen tuig en geen wagen. In de buurt zit Manege Zandewierde, een gehandicaptenmanege die veel doen aan aangespannen rijden. Willie ten Haaf is een vrijwilliger daar en die heeft mij hulp aangeboden. Hij heeft mij over mijn angst heen geholpen. Ik begon met het mennen van de paarden van Zandewierde en Willie reed met mijn merrie. Willie had nog een marathonwagen die mocht lenen. Uiteindelijk nadat ik het vertrouwen weer had, wisselden we van paarden. Willie en ik zijn nog steeds samen op pad.”

Ontspannen

“Ik heb vorig jaar mijn tweespanbewijs gehaald, zodat ik ook koetsier kon worden voor Zandewierde. Daarnaast hadden we nog een Fries te staan waar mijn vrouw altijd op reed. Dat was een stermerrie, maar ook die besloten we voor de kar te beleren. Daarbij hebben we zelf een marathonwagen gekocht. En zo is het avontuur weer begonnen. We rijden nu met onze Friese paarden Uniek en Allure v/d Keppelse Staart weer heerlijk ontspannen door het bos. Het is zo prachtig.”

Uniek en Allure (Sander Putman)

Zondagochtend

“We rijden in de bossen en we hebben het geluk dat we niet zo ver van de Veluwezoom wonen. De Veluwezoom is op dit moment echt onze favoriete plek om te rijden vanwege de vele en mooie paden. Bijna elke zondagochtend gaan we daar heen samen met Willie en mijn vrouw Brigitte voor een ritje van ongeveer twintig kilometer. Willie helpt mij nog steeds en ik neem ook les om mijn eigen vaardigheden te verbeteren. We hebben er zo veel plezier in en rijden altijd. Slecht weer bestaat niet, maar slechte kleding wel is ons motto. En elk seizoen is mooi.”

Sierlijk paard

Het mooiste aan het mennen is de vooruitgang zien van de jonge paarden. Uniek en Allure zijn twee merries die we zelf gefokt en grotendeels zelf beleerd hebben. Ze lopen nu een jaar met z’n tweeën in het span en het gaat steeds beter. Ze werken mooier samen en het wordt echt een geheel. Dat is prachtig om te zien, al kost het wel tijd. In januari krijgen we ook onze driejarige dochter van Uniek weer terug van de opfok. Ook haar willen we gaan beleren. Friese paarden zijn makkelijk, lief, sportief en gewoon ideale menpaarden. Er is geen sierlijker paard voor de wagen dan een Fries.”

Oproepje

“Ik doe vrijwilligerswerk op manege Zandewierde. Ze zijn vaak op zoek naar echte, fijne gebruikspaarden. In feite zoeken we nog een heel braaf tweespan voor de grote huifwagen. Het valt niet mee paarden te vinden die hiervoor geschikt zijn. We zijn al langere tijd aan het kijken, maar het is niet een makkelijke zoektocht. Mochten er mensen zijn die een leuk tweespan hebben die we kunnen gebruiken, laat het weten. Of als iemand een financiële bijdrage wil doen, zodat wij geschikte paarden kunnen vinden en kopen dan is dat meer dan welkom.”

Rianne de Bruin voor Mensport

Anita met haar Haflinger Emma: “Ik heb ontdekt dat ik tijdens het mennen het meest relaxed ben”

0

Anita van Zeben (47) is in het dagelijks leven tolk, vertaler en eigenaar van Bed & Breakfast Vledderstee. Ze heeft twee honden, een stel kippen en natuurlijk, naast nog twee andere paarden en een Shetlander, haar trouwe Haflinger Emma. Zes jaar geleden begon ze met het mennen, iets wat in eerste instantie niet helemaal de bedoeling was.

Aangespannen

“Toen ik Emma kocht, vertelde de vorige eigenaar dat ze het liefst aangespannen liep. Ik zocht eigenlijk een rijpaard, maar ik vond haar zó leuk. Ondanks dat het mijn doel was om onder het zadel te rijden, kocht ik haar. Omdat Emma erg enthousiast wordt van het mennen, besloot ik dat met haar te doen. Dat ging zo ontzettend goed en we beleven er beide veel plezier aan. Daarvoor reed ik eigenlijk alleen onder het zadel, maar nu kon ik mennen en rijden combineren.”

Relaxed

“Ik heb ontdekt dat ik tijdens het mennen het meest relaxed ben. Het geeft je veel meer vrijheid en ik vind het misschien ook makkelijker dan rijden onder het zadel. Wanneer je zelf spanning hebt en erop zit, dan voelen ze dat toch sneller dan wanneer je erachter zit. Je geeft namelijk een hele hoop door via de leidsels en dan is het eenvoudiger om je spanning te laten afvloeien. Het is eigenlijk een soort wisselwerking.

Ik voel haar spanning minder en zij voelt de mijne minder. Ik durfde namelijk al vrij snel met haar aangespannen alleen het bos in te gaan, terwijl dit ook best gevaarlijk kan zijn. Het duurde veel langer voordat ik mij eindelijk ontspannen genoeg voelde en om alleen met haar onder het zadel in het bos te rijden. Ik vind het mennen zo leuk, omdat zij het zo leuk vindt.”

Wedstrijdsport

“Ik heb de afgelopen zes jaar heel intensief gemend, ook in de wedstrijdsport. In de dressuur hebben we de klasses tot en met de M doorlopen en zijn we meerdere keren indoor en outdoor reservekampioen geworden. Verder zijn we ook meerdere malen geselecteerd voor het Nederlands kampioenschap dressuur en vaardigheid in de klasse L.

Met de dressuur ging dat altijd super, maar met marathons ging dat toch wat minder. Ze moest meedoen met de pony’s, omdat ze te klein was om bij de paarden te starten. Eigenlijk was ze dan ook net weer iets te groot om bij de pony’s te lopen. Maar wat hebben we een lol gehad.”

Artrose

“Drie jaar geleden is er artrose geconstateerd bij Emma. We zijn toen gestopt met marathons rijden. Daarbij kwam ook dat ze vorig jaar winter zware bronchitis kreeg. Daar heeft ze veel last van gehad en het heeft een lange tijd geduurd voordat ze hersteld was. In maart dit jaar heb ik haar langzaamaan weer opgepakt. We zijn overigens niet van plan nog menwedstrijden te rijden, dat zit er niet meer in. Maar onder het zadel waarschijnlijk wel weer.”

Camouflage

“We mennen nog wel minimaal één keer in de week en rijden dressuurmatig onder het zadel. Als we mennen, gaan we met de kar lekker het bos in. Vooral deze tijd van het jaar, de herfst, vind ik zo ontzettend mooi. De kleuren zijn echt prachtig en Emma haar kleur gaat zo mooi in die van het bos op. Het voorjaar vind ik overigens ook leuk met het hele verse groene. We crossen nog met veel plezier door het bos en dat willen we ook zo lang mogelijk blijven doen.”

Working Equitation

“Ik rijd haar nu zelfs regelmatiger onder het zadel dan eerst, zodat ze wel in beweging blijft en haar lichaam soepel is. Ik wil volgend jaar hier en daar nog wel een keer een dressuurwedstrijd rijden. We focussen ons ook op andere leuke dingen. Zo hebben we al een paar Working Equitation clinics gevolgd.

Het is jammer dat we geen menwedstrijden meer rijden, want daar beleefden we altijd veel plezier aan. Maar er komt een tijd dat het gewoon echt niet meer gaat en dan verzin je wel weer wat anders waar we beide ook weer blij van worden.”

Veel eerder 

“Toen ik Emma kocht was ze zestien, nu is ze inmiddels al bijna drieëntwintig. Ze is een leuke en betrouwbare Haflinger. Zelfs als ze omringd is door een grote groep kinderen die haar aandacht geeft, doet ze het super. Alles wat ze voor de eerste keer moet doen, doet ze zonder morren. Op de trailer, van de trailer, het maakt niet uit, ze doet echt alles voor je. Ze geeft eigenlijk nergens om. Een goudeerlijke en betrouwbare pony, al geeft ze het ook wel aan wanneer ze iets moeilijk vindt. Ik had haar gewoon veel eerder moet hebben, dan hadden we nog langer samen kunnen genieten van alles.”

Rianne de Bruijn voor Mensport

Imke van Kerkhof met Sep en Vlek brengen Sinterklaas bij de kinderen

0

Imke van Kerkhof (19) ment al een tijdje met plezier en het afgelopen jaar is ze fanatiek begonnen met wedstrijden. Met succes, want ze mag zichzelf district Oost kampioen noemen in de vaardigheid klasse L en heeft op de Hippiade zilver behaald. Toch is dat niet het enige wat ze doet,ook een ritje met Sinterklaas door het dorp Hernen doet ze met genoegen.

Sinterklaas

“Meestal rijdt de eigenaar van de paarden Sep en Talerante (roepnaam Vlek) de Sinterklaastocht, maar die kon deze keer niet. We zijn met Sinterklaas en de pieten langs alle kinderen geweest. Soms moesten de paarden wat langer stilstaan, waardoor ze wat ongeduldiger werden. Maar ze waren hartstikke lief en gaven eigenlijk bijna nergens om. De pieten hadden een box met muziek mee. Van tevoren hebben we afgesproken dat deze box voor de paarden zou blijven, omdat ze het toch wel spannend vonden als het geluid achter hun was.”

Pietendans

“Tijdens de rit kwamen we natuurlijk kinderen tegen en er was muziek. Het was supergezellig. Op een gegeven moment gingen de pieten en de kinderen vlak voor de neuzen van de paarden dansen, springen en gek doen. De paarden bleven heel rustig staan, alsof het de normaalste zaak was. Dat was toch wel heel mooi. Ze reageren gewoon op de situatie, ze weten wanneer ze rustig moeten blijven. De kinderen aaiden tussendoor de paarden vaak ook. De paarden houden van de aandacht.”

Blije kinderen

“Het was fantastisch om te doen en een mooie ervaring. Je ziet dan de kinderen zo blij met van die grote ogen wanneer ze Sinterklaas zien. En als hij dan dichterbij komt, vinden ze het soms toch wel spannend. Dat is grappig en leuk om mee te maken. Het was gezellig met de pieten, Sinterklaas en de muziek erbij. De kinderen liepen mee en als er een plekje op de kar was dan mochten ze er ook bij zitten. Het was een geslaagde middag!”

Nooit meer weggegaan

“Ik reed eerst met een Shetlander en een sulky bij de menvereniging. Op een dag kwam mijn moeder daar Nol Vergeest tegen, die kende ze van vroeger. HIJ nodigde mij uit om eens bij hem te komen. Nol Vergeest en Tonny Theunissen zijn de eigenaren van Sep en Talerante. Toen ik daar eenmaal vijf jaar geleden kwam en met deze tuigers ging mennen, ben ik nooit meer weggegaan. Sep is een ruin van 22 jaar en Talerante, roepnaam Vlek, is een merrie van 21 jaar. Ze zijn volle broer en zus. Ondanks hun leeftijd zijn ze nog erg fit. Vlek is soms wat energieker en staat dan te stuiteren, terwijl Sep rustiger is.”

Grotere uitdaging

Ik rijd de paarden ook wel onder het zadel, maar mennen ligt mij meer. Ik vind het leuker om te doen en er ligt een grotere uitdaging denk ik. Je moet met het mennen veel meer voelen wat een paard doet dan wanneer je erop zit. Met mennen moet je voelen door twee leidsels en veel kijken of opletten om te zien hoe een paard reageert: wat doet het paard? Je bent daar veel meer mee bezig dan wanneer je erop zit, dan voel je gewoon meer omdat het paard onder je is. Dat vind ik wel een mooie uitdaging. Het mennen heeft altijd al in mij gezeten, dus dat helpt natuurlijk ook mee.”

20 seconden sneller

Het afgelopen jaar zijn we fanatieker bezig met wedstrijden. Al waren er niet heel veel, vanwege corona. In Wenum-Wiesel heb ik de eerste selectiewedstrijd gereden voor samengesteld en daar stond ik eerste reserve. De dressuur en vaardigheidskampioenschappen in district Oost hebben we ook aan meegedaan. De dressuur ging niet zo heel goed, maar met het vaardigheidsonderdeel was ik bijna 20 seconden sneller dan nummer twee. Dat resulteerde in mooie eerste plek en een welverdiend kampioenschap. Beide paarden zijn ontzettend fanatiek en energiek wanneer ze wedstrijden rijden, ze weten gewoon wat ze moeten doen. Ze zijn dan misschien wel broer en zus, maar een goede match en sporen elkaar aan. Ze zijn een goed team samen.”

De benen strekken

“We gaan ook vaak naar buiten met de paarden. Dat vinden we niet alleen zelf fijn, maar ook de paarden vinden dat lekker. Die kunnen de benen strekken en het helpt met hun conditie. Daarnaast worden ze natuurlijk ook ouder, waardoor de wedstrijden uiteindelijk op een lager pitje komen. Ik ben ook druk bezig met het afronden van mijn opleiding Dier en Gedrag in Nijmegen. We genieten van het buitenrijden, maar ik wil toch ook wel wedstrijden blijven rijden wanneer dat weer kan.”

Opvolger

De eigenaren van Sep en Vlek hebben ook nog een vierjarige tuiger te staan, Mylano E, daar ga ik nu steeds meer mee doen. Ik hoop uiteindelijk ook met dit paard de wedstrijden in te gaan. Ik krijg clubles van Wilma Meulendijk en privéles van Arie Dibbits waardoor we veel kunnen oefenen. We trainen nu drie keer in de week. Mylano E is misschien uiteindelijk wel een mooie opvolger van Sep en Vlek. Hij is echt een showbink met het front erop. Hij moet nu nog de rust vinden en dressuurmatig goed lopen. Ik was eigenlijk stiekem nooit fan van tuigers, maar nu wel door Sep en Vlek. Ik denk dat deze vierjarige echt ontzettend leuk is en dat we een goed team kunnen worden.”

Rianne de Bruin voor Mensport

Melany van der Graaf en haar pony Ioasa: “Ik hoop dat mensen gaan zien hoe wij als duo zijn gegroeid in het mennen”

0
Melany van der Graaf

Melany van der Graaf werkt bij Dressuurstal Marjan Hooge in Ees en ze is net afgestudeerd als dierverzorger. Als jonger meisje kwam ze al in aanraking met het mennen. Met ups en downs is haar passie voor mennen de afgelopen jaren gegroeid en wil ze het liefst begin volgend jaar echt starten met wedstrijden.

Te groot

“In 2010 werd onze eigen gefokte Welshpony geboren. Daar ging ik altijd mee rijden, dressuur, springen, wedstrijden en buitenritjes. Je groeit zelf, maar de pony blijft hetzelfde formaatje. Dus op een gegeven moment werd ik echt te groot. Ik wilde de pony niet wegdoen, maar stilstaan is ook niet een optie. Via vrienden kwam ik in aanraking met het mennen en dat leek mij geweldig om te doen met mijn pony. We hebben de Welshpony laten beleren voor de koets, ook grotendeels zelf. Dat ging super en we hadden zo veel plezier.”

Gemis

“Toch mist ik het rijden ook ontzettend en beleefde ik minder plezier aan het mennen. Ik zette het van mij af, omdat ik nooit een groom had. Niemand wilde met mij mee en dat was op een gegeven moment niet leuk. Ik wilde het rijden weer oppakken. Drie jaar geleden heb ik daarom alsnog de Welshpony verkocht en een tuiger aangeschaft. Met hem wilde ik dan ook weer gaan rijden, zowel wedstrijden als heerlijke buitenritjes. Dat liep toch even anders dan gepland.”

Ongeluk

“Vanwege een ongeluk vorig jaar wist ik niet of ik ooit nog kon rijden. Ik wilde de paarden binnen zetten en ik haal ze altijd alle drie tegelijkertijd op. De tuiger, de shetlander en de pony. Toen ik bijna bij de schuur en de stallen was, schrok de tuiger. Hij kon maar één kant op en dat was mijn kant. Hij had ook nog eens ijzers onder en stond drie keer op mijn voet. Het deed natuurlijk ontzettend pijn, maar ja het gaat wel weer over denk je. We kwamen er pas na zeven weken achter dat het toch wel gebroken was. Dan ben je al te laat. Ik heb sindsdien niet meer gereden. Daardoor heb ik het mennen weer opgepakt, wat stiekem toch wel weer heel leuk was.”

Passie terug voor Melany van de Graaf

“In eerste instantie heb ik de tuiger ingespannen samen met mijn toenmalige vriend die destijds ook mende. We gingen dan vaak samen op pad en daardoor krabbelde de passie weer terug. Toen ik voor het eerst zelf weer de leidsels in handen had, dacht ik: ‘dit heb ik heel erg gemist’. Ik was wel een paar keer mee geweest als groom op wedstrijd en ging op vakantie samen met vrienden ook elke dag mennen. Dan kom je er toch wel weer in. Het rijden werd als ware een bijzaak en het mennen is waar ik mij weer op ging richten. Ik besloot de tuiger te verkopen en mij volledig te focussen op het mennen met de pony die ik vroeger reed. Ook omdat ik niet zeker wist of ik ooit nog zou kunnen rijden op hem. Het mennen heeft altijd al in mij gezeten.”

Nooit een stap verkeerd gezet

“Ik heb vroeger met de pony gingen gecrossed en springwedstrijden gereden. Ook reden we graag buiten. We hebben haar nu al negen jaar en er altijd mee gereden, maar ik besloot ook deze pony te beleren voor de koets. Dat is zo’n anderhalf jaar geleden en zij heeft nooit een stap verkeerd gezet. Toen ze voor het eerst voor de wagem stond, leek het alsof ze het al jaren deed. Dat was echt een prachtig mooi moment. Meestal rijd ik samen met mijn groom, maar ik vertrouw het ook om alleen met Ioasa het bos in te gaan. Zelfs de hond gaat regelmatig mee om te genieten van het uitzicht.”

Max Verstappen

“We noemden haar altijd pinguïn, omdat ze zo waggelt met haar voorbenen in de draf. Zowel onder het zadel als voor de koets. Ze is gewoon totaal geen dressuurpony. Ze leek ook echt wel Max Verstappen: plat door de bocht. Ze had geen stelling, het was gewoon in één keer naar recht of naar links. Toen ben ik lessen gaan nemen en heel veel gaan trainen. We hebben nu drie keer les gehad en ze doet al heel mooi linkerstelling en rechterstelling. Het kan allemaal beter, maar door heel veel te trainen en te oefenen zie je wel vooruitgang. Dat vind ik zo mooi, vooral als je weet waar wij vandaan komen. Dan is dit toch al heel wat.”

Eerste wedstrijd

“Vorig jaar heb ik meegedaan aan een menwedstrijd in Dorst. Daarbij leende ik de wagen van mijn schoonzus. In de eerste manche snapte de pony er niks van. We waren erg langzaam met onze 200 seconden. Tussendoor ben ik even gaan oefenen met de korte bochten op het grasveldje. Gewoon wat tijd voor ons samen. We gaan de tweede manche in en reden er 50 seconden vanaf. We eindigden als tiende van de zeventien, dat vond ik toch best knap voor een eerste keer. Ik wil volgend jaar echt starten met wedstrijden rijden, het is zo ontzettend leuk. We hebben al een nieuwe marathon wagen en een nieuw tuig. Ik hoop dat mensen dan ook zien, dat wij als duo zijn gegroeid. Dat we hard hebben getraind om zo ver te komen.”

Rianne de Bruin, voor Mensport

Birgit Heijink: “Wij crossen op rollator snelheid met onze Shires”

0
Shires

Birgit Heijink is paardentandarts en is sinds kort ook begonnen met mennen samen met haar vriend en hun Shires. De droom om met dubbelspan te rijden, hebben ze waar gemaakt. Samen genieten is prioriteit nummer één. Ze rijden creatief door hun eigen omgeving in de dorpen, woonwijken en zelfs de stad. Het enige waar ze niet komen is het strand, iets wat Birgit toch stiekem wel jammer vindt.

Droom

“Door mijn vriend ben ik besmet geraakt met het menvirus. Hij mende al langere tijd enkelspan en ik ben het toen ook gaan leren, zodat we het samen konden doen. Ik vind het namelijk ook hartstikke leuk. Al ben ik meer de groom en de helpende hand. Zijn droom was om met een dubbelspan Shires te rijden en dat hebben we gerealiseerd. Op dit moment hebben we vier Shires die voor de kar beleerd zijn. Twee daarvan zijn merries die erg goed bij elkaar passen.”

Shires

“We mennen vooral recreatief en zijn vaak buiten te vinden. We rijden geen wedstrijden. Ook gezien onze ‘wat oudere’ leeftijd. Daarom hebben we voor Shires gekozen. Deze paarden hebben een leuk karakter en zijn ontzettend betrouwbaar. Niet heet, maar wel veel werklust. Ik heb ook een Fries, maar die is een hete tante. Zij zou eigenlijk beter af zijn bij iemand die met haar de sport in kan. Wij zijn meer van het crossen op rollator snelheid zal ik maar zeggen. Daar zijn deze Shires ideaal voor, zulke brave dieren.”

Andere maten

“We hebben altijd enkelspan gemend en bij dubbelspan komt toch wel wat kijken. Er moest veel gebeuren om het tuig passend te krijgen. Hier hebben we goede hulp bij gehad van iemand die het vak echt kent en ons assisteerde. Zelfs nu kunnen we hem nog benaderen als we ergens tegen aan lopen. Shires zijn grote paarden, dus we hadden vooral problemen met de langboom. Het hing eerst te laag voor de paarden en was te lang. Gelukkig is mijn vriend heel handig om iets te maken of aan te passen, doordat hij kan lassen. Je hebt met deze paarden gewoon andere maten nodig. Dus moet je het soms zelf op maat maken.”

Liever lui dan moe

“De vierjarige Shire merrie die we hebben, is voor de wagen liever lui dan moe. Het is zo’n ander paard dan de rest. Onder het zadel heeft ze een enorme werklust, maar voor de wagen lopen daar heeft ze geen zin in. Ik rijd haar dan ook onder het zadel in de dressuursport. We zijn nu twee keer in L1 gestart en het gaat super. Ze denkt dat ze Totilas is, maar dan in een verkeerde verpakking. Stiekem ligt mijn passie denk ik toch wel bij de dressuursport, al vind ik mennen ook ontzettend leuk hoor. De andere Shire die we hebben is nog een veulen, maar zodra het kan beleren we die ook.”

Samen

“Het leuke aan het mennen vind ik dat je het altijd samen kunt doen. Alleen doen is te gevaarlijk vind ik. Al helemaal met dubbelspan. Mijn vriend is helemaal weg van het mennen en hem krijg je echt niet op een paard. Om tijd samen door te brengen gaan we elke zondag te mennen. Wat het weer ook is, we gaan gewoon. Is het wat slechter weer? Dan kleden we ons goed aan en maken we het rondje iets korter. Het belangrijkste is gewoon gaan en het leuk hebben met elkaar. Soms wordt je relatie trouwens ook wel op de proef gesteld, we hebben natuurlijk ook wel eens meningsverschillen. Maar goed dat hoort er ook bij en achteraf kunnen we erom lachen.”

Knudde rit

Bij een bepaalde rit ging er nogal wat mis. Ik noem het de knudde rit. Toen we weg wilden rijden, bleef de teugel van een van de Shires haken aan de langboom. Deze was op dat moment nog te lang, maar hebben we na deze rit meteen verkort. Het gebeurde gelukkig nog op het erf. Toch hadden we wel wat paniek, ik iets meer dan mijn vriend. Ik sprong van de kar af, heb de Shire vastgepakt en de schade hersteld. Toen waren we onderweg en knapte de ketting van het borsttuig van een van de Shires. Dat gebeurde midden op straat, dus was het wel even wat meer paniek. Het is gewoon overmacht en we hebben het opgelost. Alles is goed afgelopen, maar misschien moeten we voor de volgende keer wat reservespullen meenemen voor de zekerheid.”

Strand

“We wonen in de kop van Noord-Hollland, vlakbij het strand. Ik wil het liefst wel een keertje het strand op met de kar. Mijn vriend wil dat niet en dat snap ik ook, want het is zonde van de wagen. Zelfs als je het maar één keer doet, zie je het jaren later nog. Het roest onder je kont weg en daar is het spul te kostbaar voor. We rijden gewoon in het dorp, de woonwijken en zijn laatst ook de door de stad geweest. We pakken vaak wel wat verschillende routes. In de lente en zomer gaan we ook wel langs de bollen- en tulpenvelden. Dat is echt prachtig.”

Rianne de Bruin voor Mensport

 

Zeer geslaagde, zonnige, uitgestelde Pinksterrit 2021

0

De Hippische Vereniging “St.Servatius” uit Borkel en Schaft heeft ook dit jaar een zeer fraaie Koetsentocht georganiseerd, de “Pinksterrit”. Normaal gesproken wordt deze met Pinksteren gereden maar door de bekende omstandigheden nu op zondag 26 september.

Een lust voor het oog

Vanaf 07:30 uur waren de terreinen bij het Rijtuigmuseum Valkenswaard opengesteld en konden de deelnemers, na inschrijving, genieten van koffie en heerlijke broodjes, om daarna te beginnen met het gereed maken van hun paarden en rijtuigen. Om 08:45 uur begonnen twee juryleden van de NVTG, de heren Heinemans en Knippenborg, aan hun taak om de aanspanningen, die dat wilden, te beoordelen. 10:00 uur werd er gestart met de rit en vertrok iedere 2 minuten een rijtuig. De heer Mario Broekhuis gaf bij iedere deelnemer een korte uitleg.

Een prachtige rit met leuke opdrachten

Op het terrein van Exell Equestrian moesten de deelnemers 2 kleine proeven afleggen: een glaasje van een standaard nemen en op een volgende standaard weer terugplaatsen. Bij de tweede proef moesten de paarden over een zeil lopen.
De lunchpauze was op het “bekende” weiland in Borkel en Schaft. Hier kon men genieten van o.a. heerlijke soep en worstenbroodjes. De volgende stop was op het landgoed van Henk van der Wiel en hier was ook de prijsuitreiking.

Christiaan van den Heuvel Trofee

De Christiaan van den Heuvel Trofee Pinksterrit 2021 Valkenswaard ging naar de heer D. Vereenooghe uit België.
Rond 16:30 uur kwamen de koetsiers weer terug bij het Rijtuigmuseum. Na het uitspannen kon men nog nagenieten met een drankje. Ieder zag terug op een zeer geslaagde dag: mooie, goed verzorgde rit en prachtig weer.

Tot volgend Pinksteren 2022.

Zie de Youtube serie
https://www.youtube.com/watch?v=iGzc0KGfTCY

Tekst en foto: Bert Heeren

Sint Hubertus viering 2021 in Beauvoorde

0

Na een jaartje van noodgedwongen Corona onderbreking is er opnieuw het SINT HUBERTUS FEEST  op  24 oktober om 10 uur aan de kerk te Beauvoorde.

Sint Hubertus, een traditie met als thema Jacht, Natuur en Herfst

De misviering is om 10 uur in de Onze-Lieve-Vrouwekerk , de laatgotische parochiekerk van Beauvoorde. Dit monument op zich is al een bezoekje waard. Bemerk bij het binnenkomen de roepsteen van waarop men vroeger na de mis nieuwtjes en berichten afriep.
De viering heeft als thema Jacht, Natuur en Herfst. Tijdens de mis wordt er gedankt voor de gaven van de natuur en wat de aarde schenkt. De offergaven weerspiegelen het thema. Een geschoten haas wordt in zijn grijsbruine vacht aangeboden , samen met een keur van groenten en fruit uit de herfstoogst.
De mis wordt opgeluisterd door de groep jachthoornblazers die hun klanken laten weergalmen in het schipgewelf van de kerk. Pastoor Bart laat voor een keer ook de trouwe viervoeters mee binnen in de kerk. (Ze mogen echter niet luider blaffen dan de pastoor)
Na de dienst stellen paarden, koetsen en ruiters zich op tussen kerk en kasteel. Daar worden de broden gezegend en uitgedeeld. Ook de honden worden niet vergeten. Alle wandelaars en hun trouwe maatjes zijn welkom. Er wordt een korte groepswandeling voorzien na de zegening, waarna paarden en ruiters een frisse galop door de uitnodigende velden maken.

Iedereen is welkom

Alle hondenvrienden, ruiters, amazones, koetsiers en toeschouwers worden uitgenodigd  om mee te genieten van het herfstfeest  tussen kasteel en kerk te Beauvoorde.

Rik Morlion
Info@morliterm.be

Paardenman Harm Ruardy overleden

0

Op 88-jarige leeftijd is de op en top paardenliefhebber Harm Ruardy overleden. Op zijn boerderij aan de Lindedijk in Nijetrijne hield hij diverse paarden. Het mennen was zijn lust en zijn leven. Het mennen heeft hij ook geleerd aan zijn kinderen, kleinkinderen en inmiddels achterkleinkinderen en die bij menwedstrijden goede resultaten boeken, lokaal, regionaal en landelijk.

De laatste tijd verbleef hij in woonzorgcentrum BerkenStede in Wolvega waar hij op 18 september is overleden. Van daaruit is hij met paard en wagen naar zijn laatste rustplaats op het kerkhof in Oldetrijne gebracht. De landbouwwagen werd getrokken door zijn eigen 21-jarige haflinger Carolina en gemend door de kleinkinderen. Ook zijn vrouw werd vijf jaar geleden op deze wijze naar haar laatste rustplaats gebracht.

Tekst en foto: Lenus van der Broek