Home Auteurs Posts van webredactie

webredactie

34 POSTS 0 REACTIES

KNHS: Opnieuw O-status voor Driving Valkenswaard International

0
Digishots KNHS vierspan

Ermelo/Valkenswaard (KNHS). De Koninklijke Nederlandse Hippische Sportfederatie (KNHS) heeft opnieuw de O-status voor twee jaar toegekend aan Driving Valkenswaard International (DVI). In 2021 en 2022 organiseert DVI deze prestigieuze landenwedstrijd voor vierspan paarden, waarvan er slechts één per land per jaar georganiseerd mag worden.

Nadat DVI in 2018 en 2019 de landenwedstrijd met succes vorm gaf, faciliteert de organisatie de komende twee jaar opnieuw deze bijzondere wedstrijd.

“Het is voor ons een fantastische kans om ons evenement naar een nóg hoger niveau te tillen,” vertelt voorzitter Ludo Hertroijs. “Driving Valkenswaard International kent dit jaar de vijfde editie. Een menwedstrijd met alle internationale topteams. De toevoeging van de landenwedstrijd maakt het plaatje compleet. Bovendien is het ook interessant voor de vierspanrijders. We stijgen nu naar een viersterren-status en dat levert extra punten op voor de Wereldbekerkwalificatie ranking. Maar buiten dat: het is voor ons een blijk van vertrouwen en waardering.”

KNHS-directeur Topsport Iris Boelhouwer voegt toe: “DVI heeft zich de laatste jaren bewezen als een zeer sterke organisatie met mooie ambities. De voorgaande edities van DVI waren zeer succesvol en wij zijn van mening dat de organisatie van de landenwedstrijd voor vierspannen past in hun en onze ambities.”

Top internationale mensport vertegenwoordigd

Tijdens Driving Valkenswaard International van 28 juli tot en met 1 augustus 2021 gaat de top van de internationale mensport (twee- en vierspannen) de strijd met elkaar aan in de onderdelen dressuur, marathon en vaardigheid. Naast de landenwedstrijd nemen de deelnemers het ook tegen elkaar op in het individuele klassement.

DVI is daarnaast één van de laatste belangrijke meetmomenten voor het EK vierspannen in Boedapest en het WK tweespannen in Kronenberg. Beide FEI kampioenschappen worden in de eerste helft van september gehouden.

Coronaproof

De organisatie houdt de ontwikkelingen rondom het coronavirus nauw in de gaten: “We hopen dat we publiek mogen verwelkomen, maar als de regels dat niet toelaten zullen wij er alles aan doen om de wedstrijd coronaproof doorgang te laten vinden zodat de menners en hun paarden in elk geval kunnen genieten van een prachtige wedstrijd,” besluit Ludo Hertroijs.

 

Tekst: Persbericht KNHS

Foto’s: Digishots

Petra Arentsen-Zwart: “Mijn dochter en Dingle lieten elkaar niet los”

0
Petra Arentsen Zwart Mennen tweespan

Wonend aan de Veluwezoom, heeft Petra Arentsen-Zwart een heerlijke omgeving om te rijden. Waar Petra eerst vaak te paard het bos in ging, ligt haar passie nu bij het aangespannen rijden met haar tweespan. “Toen twee van mijn Tinkers zo goed samen voor de wagen konden, was ik verliefd. Ik vind een tweespan zoveel leuker dan enkelspan. Er is veel meer dynamiek en ik moet aan veel meer dingen werken. Daarnaast vullen mijn Tinkers elkaar zo mooi aan dat ik nooit meer anders wil,” vertelt Petra.

Eerste Tinker

Ondanks het feit dat haar ouders niet veel met paarden hebben, is Petra al snel naar een manege gegaan. “De voorwaarde was dat ik oud genoeg moest zijn om er zelfstandig heen te fietsen. Dus zodra dat kon, ben ik wekelijks rijlessen gaan volgen. Uiteindelijk heb ik op 23-jarige leeftijd mijn eerste paard gekocht. Ik was als kind helemaal gek van westernpaarden. Maar westernpaarden vragen vaak veel tijd en training en ik zocht een paard wat ik, in verband met mijn baan, ook een paar dagen kan laten staan. Zo kwam ik terecht bij de Tinker. Bovendien vind ik ze prachtig, met die mooie bonte aftekening. Mijn Tinkers kan ik rustig een paar daagjes op de wei laten staan als dat nodig is, en daarna rijd ik er weer zo mee weg. Gek genoeg komt dat weinig voor, ik doe er meer mee dan ik had verwacht,” vertelt Petra

Petra Enkelspan

Sydney uit Ierland

Toen Petra Sydney voor het eerst zag, was het wel lastig om de knoop door te hakken om haar te kopen. “Sydney was erg verwaarloosd en stond zielig in een hoekje. Maar ik ben gevallen voor haar lieve ogen en ook haar gangen spraken mij aan. Ik heb na de koop ongeveer driekwart jaar intensief voor haar gezorgd en met haar getraind. En dat werd beloond met de titel tot kampioen bij een keuring. Ik ben haar toen een tijd recreatief gaan rijden en toen ik zwanger werd, ben ik overgegaan naar het mennen. Ik heb zelf mijn menbewijs gehaald en heb Sydney laten beleren. Daarna heb ik een hele tijd wekelijks menlessen gehad, maar dat vindt Sydney helemaal niks. Ze gaat veel liever lekker het bos in,” vertelt Petra lachend.

Drie gevulde stallen

“Van Sydney heb ik later een veulentje morgen krijgen. Dat is Dingle en hij staat nu weer bij mij. Gezellig bij Sydney, al is zij inmiddels wel met pensioen. Sydney is inmiddels dan ook al 27 jaar oud. Dingle is ook al zeventien jaar. De tijd vliegt werkelijk voorbij,” vertelt Petra. “Inmiddels hebben we hier een derde zwartbonte Tinker aan toegevoegd: Bart. Ik wilde graag een derde Tinker toevoegen onze huidige paardjes en heb wel anderhalf jaar naar een passend maatje gezocht. Mijn wensenlijst was dan ook aanwezig: vergelijkbare hoogte als Dingle en het liefst een zwarte staart. Dat is uiteindelijk Bart geworden. Dingle en Bart zijn echt helden op sokken, die gaan het liefst alleen samen op pad. Terwijl Sydney juist volledig bomproef is en het ook wel prima vind om zelf op pad te gaan. Ze hebben dus wel hetzelfde uiterlijk, maar erg verschillende karakters.”

Petra tweespan van op de wagen

Dingle kwam weer terug

Als veulen is Dingle verkocht aan een fokker die hem als dekhengst wilde gebruiken. Toen de fokker overleed, kwam hij bij een meisje terecht, die ook heel blij met hem was. “Maar zij ging studeren en had niet meer genoeg tijd voor Dingle. Toen ik de kans kreeg om Dingle terug te kopen, heb ik dat gelijk gedaan. Hij is bij haar al voor de wagen beleerd en gaat liever niet alleen op pad. Daarom hebben we de keuze gemaakt hem destijds met Sydney in tweespan te zetten. Sindsdien willen we allemaal niet anders meer. De omgeving is hier ook best heuvelachtig en kan voor een enkel paard wel zwaar zijn. Samen kunnen ze dus veel meer aan en langere ritten maken. Al krijgt mijn dochter, Idre, Dingle wel zo ver om alleen voor de wagen op pad te gaan, ze hebben echt een speciale band die twee,” vertelt Petra trots. “Een tijd geleden heeft Dingle zijn nek gebroken. Ik had hem gereden en zette hem terug in de weide. Hij was lekker aan het rollen en sprong op om een beetje jolig in de rondte te bokken. Ik stond lachend toe te kijken dat hij het zo naar zijn zin bleek te hebben. Tot hij maar bleef bokken en uiteindelijk een beetje rond stond te tollen. Ik dacht direct: dit is foute boel. Eerst dacht ik dat hij misschien een herseninfarct kon hebben, maar toen hij ging grazen, sloot ik dat uit. Paarden met een herseninfarct doen dat meestal niet. Zijn rechterachterbeen leek ook niet meer te functioneren en mijn man en ik zijn gaan kijken wat er aan de hand was. Toen zagen we dat hij allemaal bulten op zijn billen had. Hij had liggen rollen in een wespennest en had dus allemaal wespensteken opgelopen. Doordat hij naar zijn billen liep te happen en dus steeds erg fanatiek zijn hoofd naar achteren gooide, heeft hij zijn eerste halswervel gebroken. Na veel onderzoek gaven specialisten aan dat Dingle nooit meer echt zou herstellen. Maar omdat hij ook geen pijn leek te hebben, besloten we dat hij als weidemaatje mocht blijven. Idre is veel met hem gaan wandelen en ging grondwerk doen. Hij leek steeds verder op te knappen. Die twee hebben elkaar gewoon niet los kunnen laten. Inmiddels kan hij alles weer, al doen we het wel rustiger aan. Het risico is natuurlijk dat als hij valt, de kans groot is dat zijn nekwervel weer breekt omdat die nu zwakker is. Maar we zijn maar wat blij dat hij zo opgeknapt is en echt lijkt te genieten van zijn leventje bij ons.”

Petra mennen met Idre

Als tweespan het bos in

“Ook nu lopen Bart en Dingle nog heerlijk samen in de tweespan. Bart doet dan het zware trekwerk en Dingle loopt vooral een beetje te showen. Ze zijn zo verschillend qua karakter, maar vullen elkaar erg mooi aan. Ze willen dan ook niet zonder elkaar het bos in. Idre gaat wel eens mee op de wagen, maar ook mijn man en goede vriendin gaan regelmatig mee op pad. Ik heb eigenlijk altijd wel iemand mee als ik op de wagen het bos in ga. En ook Idre heeft nu een eigen menwagen. Een tweewieler waarmee ze samen met Dingle op pad gaat. Hij doet echt alles voor haar, dat is wel heel leuk om te zien,” besluit Petra.

 

Tekst: Sophie van der Molen voor Mensport. Overname zonder bronvermelding én toestemming via info@mensport.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit, Bruininga Graphics en Roxan Geluk

Corona 2021

0
drie dorper rit Goolderheide Corona

Ik ben al met een hoop dingen gestopt in mijn leven. Heel lang geleden luierde ik nogal veel. Daarom heeft mijn moeder op mijn veertiende keihard gewerkt om mij zindelijk te krijgen. Ook ben ik gestopt met school. Dat wil zeggen ik kreeg een briefje dat ik niet meer hoefde te komen. Vond ik netjes van ze want ik was al anderhalf jaar niet meer geweest. Ik ben gestopt met voetbal, het was echt niet meer te combineren met mijn horecabezoek. Ik ben gestopt met roken nadat ik op de fiets telkens ezels dacht te horen, maar het gieren en piepen kwam uit mijzelf.

 

Maar ik wil NIET stoppen met de mensport! Ik kan niet stoppen met voeren, mesten of trainen. Ik kan niet stoppen met houden van die toppers. Ik kan niet stoppen met denken aan toen. Ik wil weer adrenaline pompen. Ik wil weer wedstrijdstress. Verdrietig zijn over mijn punten, bloid zijn na mijn vaardigheid. Ik wil graag positief zijn, maar een jaar is erg lang, te lang. Ik kan niet stoppen met verkennen, van de hindernis en tegenstander. Ik kan niet stoppen met verdrinken in herinneringen.

 

Was het maar een kwartetspel. Mag ik van jou van de vaardigheid? Drie strafballen? En een extra volte? Kwartet. Mag ik van de dressuur, slechte punten en een regenachtige dag? Kwartet. Geef mij maar een kapot tuig, een D en nooit meer een podiumprijs. Als ik als kwartet maar een wedstrijd heb. Ik wil en kan niet stoppen.

 

Tekst: Monte Visser. Overname zonder bronvermelding én toestemming via info@mensport.nl is niet toegestaan.

Foto: Ruben Karnas | Mensport

 

 

 

Carla van Buren: “Ik werd verliefd op het mennen”

0
Carla van Buren mennend

Met een leeftijd van 62 jaar heeft Carla van Buren al vele jaren ervaring in de paardensport op haar naam staan. Naast veel ervaring met het rijden is ze sinds een aantal jaren overgestapt naar het mennen. Carla: “Er ging echt een wereld voor mij open. Ik had nooit verwacht dat ik het zo leuk zou vinden. Ergens vind ik het jammer dat ik het nu pas heb ontdekt, maar nu genieten we er dubbel zoveel van!”

Je wordt ermee geboren

Als kind is Carla begonnen in de paardenwereld. “Ik kreeg een gulden aan zakgeld per week. Die spaarde ik op zodat ik af en toe kon paardrijden. Mijn ouders vonden het een elitesport en veel te duur. Ik spaarde er dus zelf hard voor om af en toe op een pony te kunnen zitten. In de buurt was een stuk land waar ‘s winters een ijsbaan was en zomers paarden stonden. Daar mocht ik dan af en toe met vriendinnetjes op rijden. Waarom weet ik niet maar de paarden hebben mij altijd getrokken. Ik denk dat je daarmee geboren wordt,” vertelt Carla lachend.

Carla van Buren mooie omgeving

Eigen gezinnetje

“Het paardrijden heeft voor mij een periode stil gestaan. Ik ben getrouwd en kreeg een dochter. Toen zij eenmaal zes jaar oud was, wilde ze paardrijden. Ik ben toen ook op een manege lessen gaan volgen. Tot mijn dochter een keer erg hard viel, is ze gestopt. Vanaf toen heb ik een eigen paard gekocht. Om een eigen band mee op te bouwen,” vertelt Carla

Over naar het mennen

Een jaar of zeven geleden is Carla van Buren erg ongelukkig gevallen. “Ik ben van een jong paard gevallen en flink verkeerd terecht gekomen. Ik heb toen mijn rug gebroken, maar gelukkig geen dwarslaesie opgelopen. Daarnaast heb ik ook reuma. Het rijden was voor mij dus echt niet meer te doen. Mijn man heeft altijd achter mij gestaan, maar zag mij toch ook niet meer zo graag op een paard stappen. Hij stelde toen voor om te kijken of het mennen niets voor mij was. Dat soort dingen moet je natuurlijk nooit tegen een paardenfanaat zeggen,” vertelt Carla grinnikend. “Toen kwam ik er achter dat ik het mennen super leuk vind. Dat had ik eerst echt niet verwacht.”

Een menpony

“We hadden twee pony’s op onze kinderboerderij staan. Zij waren vader en zoon van elkaar. Omdat een familielid van mij met de zoon al mende, ben ik er ook een beetje ingerold. De vader van de pony, die wij nog hadden staan, was toen al twintig en eigenlijk te oud om voor de wagen te spannen. Ik ben toen opzoek gegaan naar een leuke pony waarmee ik mijn groeiende liefde voor mennen mee kon delen,” vertelt Carla van Buren.

Carla van Buren buiten mennen

Drie keer is scheepsrecht

Helaas was het vinden van een passende pony voor Carla geen vanzelfsprekend succes. “De eerste pony die we toen kochten bleek kissing spines te hebben. Iedere keer dat we met hem aan de slag gingen, sloegen zijn spieren op slot. Dat was voor ons geen doen. Later vonden we een pony van ongeveer drie jaar oud. Achteraf blijkt dat wij daar toen al ongeveer de zesde eigenaar van waren. Ik vermoed dat hij tijdens de verkoop flink gedrogeerd is, want eenmaal thuis was hij erg angstig van alles. Het was een prachtige pony, maar helaas niet voor ons weggelegd. We hebben hem toen met het hele verhaal erbij doorverkocht. Toen kwamen we LD Laugh Lola tegen, oftewel Lola. De LD staan voor Laura Dekker, daar hebben we Lola ook van gekocht. Ze is nu een jaar of zeven en we genieten al drie jaar met volle teugen van haar,” vertelt Carla trots.

Perfecte pony

“Lola’s moeder is een Shetlander en haar vader een Arabier. Bij Lola merk je echt dat haar karakter een mix van beiden is. Ze heeft het snelle van een Arabier en het eigenwijze van een Shetlander. Maar dat vinden we heerlijk, ze heeft echt een eigen karaktertje. Maar bovenal is ze super betrouwbaar. Ze zal nooit zomaar rare capriolen uithalen of ervandoor gaan. We zijn dan ook de hele week bij haar te vinden. Ze staat op een vereniging in de buurt, dus we delen de werkzaamheden met stalgenoten. Mijn nichtje rijdt nog op Lola, maar gaat er ook regelmatig mee mennen. Mijn nichtje kan soms wat angstig zijn van het rijden dus is het mennen de ideale uitkomst. Daarnaast vindt Lola het mennen zoveel leuker. Ze is opgegroeid bij een Shetlander die als haar pleegmoeder fungeerde. Die Shetlander liep vaak voor de wagen en Lola liep er regelmatig achter. Wij hebben haar beleerd toen ze bij ons kwam, maar ze pakte alles zo snel op dat er niet al te veel werk aan was,” vertelt Carla.

Carla van Buren nichtje

Lessen en wedstrijden

“Nadat Lola beleerd was, zijn we regelmatig lessen met haar gaan volgen. Dat doen we nu nog steeds. Het is jammer dat we hier op de vereniging geen wedstrijden mogen organiseren omdat de rijbaan te klein is, maar ik heb met Lola wel op andere plekken al wedstrijden gereden. Volgende week stuur ik weer een filmpje in voor de MenSport@Home-competitie. Inmiddels rijden we al in het L en ik hoop dat we steeds verder kunnen klimmen samen.”

Naar buiten

De vereniging waar Lola gestald staat, bevindt zich aan de buitenrand van Rotterdam. “We kunnen dus eigenlijk alle kanten op uitrijden. We proberen echt wel twee keer in de week met haar op pad te gaan. Mijn man gaat dan vaak mee, als zijn werkschema het toelaat. Zijn vader was vroeger melkboer met paard en wagen. Helaas is hij erg vroeg overleden, maar daardoor had mijn man al wel wat van de paardenwereld meegekregen. Nu helpt hij vaak met de stallen en gaat hij mee op de wagen. Inmiddels heeft hij al zoveel geleerd van het meekijken dat hij het bijna zelf kan,” vertelt Carla van Buren. “Lola is maar één meter 25 dus we nemen niet te veel mensen mee op de wagen, maar we gaan er wel vaak met de vereniging op uit. Er zijn veel andere menners die dan mee naar buiten gaan. Dat zijn wel echt momenten om van te genieten.”

 

Tekst: Sophie van der Molen voor Mensport. Overname zonder bronvermelding én toestemming via info@mensport.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

KNHS maakt data voor Nederlandse kampioenschappen bekend

0

Door de coronamaatregelen zijn veel evenementen afgezegd of uitgesteld. Zeker binnen de wedstrijdsport is dit de laatste tijd veel het geval geweest.

Toch wil de KNHS voor zover de crisis het toelaat toch een start gaan maken met de Nederlandse kampioenschappen. De data voor het mennen en de locaties zijn inmiddels vastgesteld. Uiteraard is dit onder voorbehoud van de ontwikkelingen rond de coronacrisis.

Uitdaging

Technisch Directeur Iris Boelhouwer vertelt: “De KNHS is erg blij met de wedstrijdorganisaties die in deze lastige tijden de uitdaging aan willen gaan om de Kampioenschappen te organiseren. We hopen op een spoedige hervatting van de wedstrijdsport. Vooral zodat de ruiters en paarden zich goed voor kunnen bereiden.”

Hieronder een overzicht van de Nederlandse kampioenschappen uit de niet olympische- en paralympische disciplines in 2021 binnen de mensport:

10 – 13 juni: NK Mennen Enkel- en Tweespan – Maasdijk

08 – 11 juli: NK Mennen Pony’s – Oirschot

15 – 18 juli: NK Mennen Vierspannen en NK Para mennen – Beekbergen

 

Bron: Persbericht KNHS | Mensport

 

Ludieke actie tegen overlast paardenmest in Wateren en Zorgvlied

0
Fristi en Jan Veenstra

Al jaren is de overlast van paardenmest op de openbare weg in deze dorpen een bron van ergernis bij bewoners en toeristen.

Hoe groot, ondervond hippisch ondernemer Jan Veenstra uit Wateren, toen hij in september 2020 aanwezig was bij een door Plaatselijk Belang georganiseerd buurtgesprek. Bewoners lieten merken dat de overlast van paardenmest veruit bovenaan hun lijstje staat, en niet langer meer geduld wordt. Zij hadden het probleem veelvuldig bij de gemeente kenbaar gemaakt, maar er veranderde helaas niets. Hét leek zelfs erger te worden.

Het onderwerp maakte diepe indruk op Veenstra en hij heeft daarop actie ondernomen. Hij heeft het mest opruimen bij zijn klanten en mede-ondernemers onder de aandacht gebracht. Ook is in de plaatselijke dorpskrant een artikel geplaatst waarin werd opgeroepen om de uitwerpselen op de openbare weg voortaan wel op te ruimen.

Helaas blijkt dat niet iedereen de overlast (h)erkent, want er ligt nog veelvuldig mest op de openbare weg. Daarom doet Veenstra er nú een schepje bovenop. Hij ging op zoek naar een oplossing waarin er uiteindelijk alleen nog maar winnaars zijn. Hij heeft een bord ontworpen waarop op een vriendelijke manier kenbaar gemaakt wordt dat het wenselijk is dat de paardenmest wordt opgeruimd.

Met het nieuwe seizoen in aantocht heeft Veenstra deze borden laten plaatsen op particuliere grond in zijn buurt. Als de boodschap positief wordt opgepakt wil Veenstra graag in contact treden met de gemeente, in de hoop dat daar ook enthousiast op dit initiatief wordt gereageerd en dat zij bereid zijn om in de toekomst gemeente breed mooie officiële borden te plaatsen.

Veenstra heeft tot slot nog één wens …
Bij het volgende buurtgesprek weer op plaats 1 te staan.
Maar dan in de categorie: Complimenten over de schone wegen en paden!

 

( op de foto: Jan Veenstra met zijn paard Fristi, bij het 1e geplaatste bord in Wateren )

Jan Veenstra voor Mensport, overname zonder bronvermelding én toestemming via info@mensport.nl niet toegestaan

foto: eigen foto, Jan Veenstra

Debora Sanders: “Froukje blijkt enorm goed voor de wagen”

0
Debora Sanders mennen strandje

Een leven lang zit Debora Sanders al in de paarden. Maar pas twee maanden geleden maakte ze kennis met het aangespannen rijden. Dat doet ze met haar Fries Froukje. Debora: “Froukje vindt het prachtig en ik ook. Ze pakt het allemaal heel snel op en lijkt er echt van te genieten. We hebben les en ik hoop ooit met Froukje een marathon te kunnen starten. Ik denk ook wel dat ze dat goud zou kunnen. Maar voorlopig genieten we van het trainen en het aangespannen rijden.”

Verliefd op het ras

Al ruim 34 jaar heeft Debora Sanders eigen paarden. Met een leeftijd van 40 jaar, wil dit zeggen dat ze bijna haar hele leven in het bezit is geweest van paarden. “Ik begon ooit met een C-pony. Dat werd een E-pony en later ging ik over op de paarden. Ik heb een hele tijd KWPN’ers gehad waarmee ik veel in de dressuur en de springsport reed. Tot ik op een gegeven moment een paard had wat mij er steeds af gooide. Ik werd wat bang om te rijden en werd verliefd op het Friese paardenras. Ze zijn heerlijk rustig en koel. Ze zullen niet zo snel oververhit raken en je kan ze makkelijk een dagje op stal laten staan zonder dat ze gelijk een energiebom worden,” legt Debora uit.

Debora Sanders schaduw muur

Stalling aan huis

Eerst stond het paard van Debora bij haar ouders aan huis. Inmiddels heeft zij drie ruime stallen bij haar eigen huis. Zelf heeft ze daar Froukje staan en de andere twee stallen worden verhuurd. “Daar staan een schimmel en nog een andere Fries. Met de eigenaar van de Fries ben ik erg goed bevriend. Hun Fries kende het aangespannen rijden, maar zelf hadden ze het nooit gedaan. Hun dochter rijdt met het paard in dezelfde groep als mijn pleegzoon met Froukje rijdt. Ik heb een keer geopperd of het een leuk idee was om hun Fries weer eens voor te spannen. Ik rijdt zelf inmiddels al vijf jaar niet meer omdat ik spierreuma heb. Het mennen leek voor mij de ideale uitkomst om toch weer actief met de paarden bezig te zijn,” vertelt Debora enthousiast.

Friesen voor de wagen

“Uiteindelijk hebben we samen de Friese stalgenoot van Froukje ingespannen. Het was duidelijk dat hij hier inderdaad ervaring mee had en het ging erg goed. Nog steeds, want we gaan nog steeds regelmatig op pad. We volgen privélessen aan huis, of als het slecht weer is bij de manege op locatie. Bij zo’n les wisselen we elkaar dan af. Samen delen we de wagen van de andere Fries. Al staan mijn eigen tuig en aanhanger al klaar. Te zijner tijd ga ik dus ook rondkijken naar een eigen wagen. Want sinds twee maanden staat ook Froukje voor de wagen,” vertelt Debora Sanders trots. “Ze pakt het super op en lijkt het mennen heerlijk te vinden. Ze is nu elf jaar en ik vermoed dat we nog wel een tijd zo samen door kunnen. We hebben wekelijks les en ik train zelf ook nog vier keer in de week. We gaan echt als een speer en ik denk dat we wel in staat zijn om een dressuurproefje te rijden. Later zou ik graag marathon wedstrijden gaan rijden. Dat lijkt me erg gaaf.”

Debora Sanders mennen rijbaan (2)

Veel oefenen

Debora en Froukje trainen hard en hebben de wens om wedstrijden te starten zodra het mogelijk is. “Misschien dat ik Froukje later zelf in tweespan zou willen trainen. Ze is nu nog veel te onervaren om dat te doen, maar misschien kan ik het over een tijd een keer proberen met haar stalgenoot. Al zou ik er het liefst een keer een tweede paard bij kopen. Een Fries welteverstaan, want dat is toch wel het allerleukste ras. Al heeft dat voorlopig echt nog geen haast. Eerst maar goed oefenen met Froukje en samen beter worden,” vertelt Debora.

 

Tekst: Sophie van der Molen voor Mensport. Overname zonder bronvermelding én toestemming via info@mensport.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

Daphne Weijenberg: “Dametje gaat nooit meer weg”

0
Daphne Weijenberg met Dametje JNVD Fotografie

Al vanaf veulen af aan is Daphne Weijenberg bezig geweest met Dametje, een C-pony Welsh. Het was dan ook geen moeilijke beslissing toen ze de keuze had om Dametje over te kopen. “We mennen al heel lang samen en hebben al veel ervaring. Ik heb alles geleerd van twee oudere mannen. Echt les heb ik dus nooit gehad. Toch zou ik graag wedstrijden met haar starten. Misschien na een paar lesjes. Het lijkt me erg gaaf om dat samen te doen!”

Bij de fokkerij

Daphne Weijenberg is al jong in aanraking gekomen met paarden en het mennen. “Mijn vader werkte bij de gemeente. Hij ging vaak bij een Welsh fokkerij in de buurt maaien. Ik ging dan wel eens mee om naar de pony’s te kijken,” vertelt Daphne. “Na verloop van tijd ben ik daar elke zaterdag gaan helpen. Ik hielp met de stallen en later ook met de pony’s. Het waren C-pony’s voor de fokkerij en sommige kwam verder in de keuringen. Dan moest een pony of onder het zadel of voor de wagen beleerd zijn. Omdat ze niet zo groot zijn, werd dat eigenlijk altijd voor de wagen. Zo heb ik geleerd hoe ik pony’s voor de wagen kan beleren en hoe ik zelf kan mennen.”

Haar eigen Dametje

“De man die de fokkerij runde is uiteindelijk helaas overleden. Zijn vrouw heeft het bedrijf overgenomen en het bestaat nu nog steeds. Alleen niet zo groot meer als dat het toen was. Ik was toen gek van een pony, maar deze had soms zijn kuren. Hij kon soms erg gemeen doen en ik was toen nog vrij jong. Toen leerde ik Dametje kennen. En daar had ik direct een klik mee. Ik heb haar vervolgens gekocht. Dametje is heel nuchter, zeker vergeleken met de andere fokpony’s daar op stal. De bloedlijn is over het algemeen best pittig, maar zij is eigenlijk erg braaf,” vertelt Daphne Weijenberg trots.

Daphne Weijenberg mennen Dametje JNVD

Samen aan de slag

“Ik ken Dametje door en door. Ik heb haar ook zelf voor de wagen beleerd en ook daarvoor ging ik al vaak met haar op pad. Dan gingen we wandelen door het dorp en de omgeving. Zo raakte ze vast gewend aan het verkeer en andere invloeden van buitenaf. Ze kijkt nu ook nergens meer van op, behalve koeien en schapen. Waarom weet ik niet, maar die blijft ze doodeng vinden. Al zou ze er nooit vandoor gaan. Ze probeert hoogstens om te draaien, maar zal er nooit in volle galop vandoor stuiven. Daar is ze te nuchter voor,” vertelt Daphne lachend.

Druk, druk, druk

Naast de verzorging van haar eigen pony zorgt Daphne samen met een stalgenootje nog voor twee andere pony’s. “Dametje staat nog steeds op het bedrijf waar ze is opgegroeid. Een ander meisje heeft hier ook een eigen pony staan. Er staan nog twee pony’s van de fokkerij waar wij voor zorgen omdat de eigenaresse daar te oud voor is geworden. Ik ben dagelijks op stal en we wisselen het werk af. Daarnaast geef ik rijles op een manege in de buurt en ik studeer ook nog. Een paardenstudie welteverstaan. Mijn hele leven draait nu dus om paarden. Ik hoop dat dat mijn hele leven zo mag blijven. Dat is wel mijn ultieme droom,” zegt Daphne

Ambities

“Ik zou erg graag met Dametje gaan starten in wedstrijden. Al zou ik daarvoor wel nog graag een paar lessen volgen. Ik heb nooit lessen gehad en het altijd van anderen in mijn omgeving geleerd, maar een frisse blik zou wel fijn zijn. Zo iemand weet bijvoorbeeld ook waar ik bij de wedstrijden echt op moet letten. Ik wil dan beginnen met de dressuur en later misschien wel meedoen aan marathon wedstrijden,” vertel t Daphne. “Maar we hebben geen haast. Daarnaast wordt Dametje over een tijdje weer gedekt, dus staan we dan sowieso even stil. Ze heeft al eerder twee hengstjes geworpen en ik hoop stiekem ooit wel op een merrie. Die zou ik er dan eventueel bij kunnen houden. En misschien zou ik dan ooit wel kijken naar een tweespan. Dat is voorlopig nog niet zeker, maar ik zou het wel erg gaaf vinden. Hoe dan ook is een tweede pony een aanvulling op Dametje. Zij gaat echt niet meer weg,” besluit Daphne enthousiast.

Daphne Weijenberg mennen Dametje JNVD 2

Tekst: Sophie van der Molen voor Mensport. Overname zonder bronvermelding én toestemming via info@mensport.nl is niet toegestaan.

Foto’s: JNVD Fotografie (jnvdfotografie.jouwweb.nl)

Sanne van Zon: “Mijn vriend is gek op mijn Shet en andersom”

0
Sanne van Zon mennen met Haf

Sinds ruim een jaar is Haf, een Shetlander, bij Sanne van Zon. Samen zoeken ze zoveel mogelijk variatie op maar met de wagen op pad is toch wel het allerleukste. “Haf vind het heerlijk om buiten op pad te zijn. En mijn vriend, Ryan, vind het heerlijk om dan bij mij op de wagen te zitten. Hij had niets met paarden, maar sinds ik Haf heb is hij net zo betrokken als ik,” vertelt Sanne.

Van manege naar verzorgpaarden

De ouders van Sanne van Zon hebben niets met paarden. “Maar mijn tante en nichtje zijn wel altijd met paarden bezig geweest. Daardoor kreeg ik het een klein beetje mee,” vertelt Sanne. “Uiteindelijk ben ik met mijn ouders verhuisd en hier ben ik toen op een manege gaan rijden. Het rijden was leuk, , maar, ik wilde graag meer. Ik ben toen een tijd lang verzorgpony’s in de omgeving gehad. Ik had verschillende bijrijdpaarden en hier heb ik heel veel geleerd over het houden en beleren van paarden. Ik heb toen zelfs paarden voor de wagen beleerd.”

Uit Duitsland

“Via Facebook kwam ik uiteindelijk Haf tegen. Ik was op zoek naar een paardje met potentie om mee te kunnen mennen. Maar achteraf, als Haf niet van mennen had gehouden, had ik hem nooit weg kunnen doen. Ik zag zijn hoofdje en was gelijk verkocht. Ik kwam er later achter dat hij verkocht werd vanuit Duitsland, maar niets hield me meer tegen. Ik heb hem toch gekocht, hij was toen 6 jaar, maar verder wist ik niets van zijn verleden. Via via kwam ik erachter dat hij altijd op een weilandje had gestaan. Ik moest hem dus alles nog aanleren. Maar daardoor hebben we nu wel een hele goede band,” vertelt Sanne van Zon trots.

Sanne van Zon Haf

Niet gelukkig

Toen Haf in Nederland aankwam, heeft hij een tijd op een stal vlak bij Sanne gestaan. “We kwamen er al snel achter dat hij hier erg ongelukkig was. Hij stond daar in een kudde met merries en we zagen dat hij zich steeds verder terug trok. Ik zei tegen Ryan: ‘dit kan zo niet langer, we moeten hier iets aan doen.’ Dit gun je geen enkel dier,” vertelt Sanne. “Nu staat Haf iets verder weg, maar wel vlakbij het bos. Hij bloeit hier helemaal op en lijkt een andere pony te worden. Inmiddels heb ik ook een behandeling met hem gedaan waar vooral wordt gekeken naar zijn mentale gesteldheid. Daar kwamen toch wel wat dingen naar boven waar we aan kunnen werken. Samen gaan we daar op zijn tempo mee aan de slag.”

Aangespannen naar het bos

“Op dit moment ga ik bijna dagelijks naar hem toe. We doen onder andere grondwerk en vrijheidsdressuur. Maar het liefst gaan we met de wagen aan de slag. We zijn bezig met dressuur voor de wagen, maar dit vindt Haf nog erg moeilijk. Al doet hij wel heel erg zijn best, dat is heel lief om te zien. Toch merk ik dat Haf het liefst het bos in gaat. Dan staan de volledige rit zijn oortjes naar voren en is hij niet moe te krijgen. Mijn vriend gaat dan altijd mee op de wagen. Ryan was nooit zo gek van paarden, maar sinds ik Haf heb, is hij er niet weg te slaan. Hij gaat altijd mee als we naar het bos gaan en komt ook vaak mee als we wat anders gaan doen. We gaan ook wel eens gewoon wandelen en als Ryan dan wat achter ons loopt om foto’s te maken, blijft Haf staan. Hij kijkt dan om en wacht tot Ryan er weer is, pas dan kunnen we weer verder. Het zijn echt maatjes van elkaar,” vertelt Sanne lachend.

Sanne van Zon mennen met Haf heide

 

Tekst: Sophie van der Molen voor Mensport. Overname zonder bronvermelding én toestemming via info@mensport.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

Jantje Boer: “Ik heb mijn drie dochters besmet met het paardenvirus”

0
Jantje Boer mennen met de groep

Jantje Boer heeft een verleden dat gevuld is met pony’s. Haar liefde voor de paardenwereld is nooit verdwenen en zelfs haar drie dochters willen inmiddels niets anders meer. “We gaan wekelijks met zijn allen op pad. Ik ga met de wagen en neem mijn buurvrouw en haar zoontjes mee. Mijn dochters en de dochter van mijn buurvrouw gaan vaak te paard mee. Het rijden en mennen wisselen ze ook wel af, maar ik zit eigenlijk altijd op de bok.”

Eerste begin

Dik 20 jaar geleden is Jantje Boer begonnen met mennen. “Ik was daarvoor altijd manegeruiter. Op een dag ben ik met mijn vader naar de Zuidlaardermarkt geweest. Daar heb ik toen een pony gekocht. Door middel van logisch nadenken en artikelen uit onder andere Mensport, ben ik deze toen voor de wagen gaan beleren. Achteraf gezien is dat niet de juiste manier om het te leren, maar het heeft wel gewerkt,” vertelt Jantje. “Toen er later iemand aan kwam kloppen omdat hij de pony graag wilde over kopen, is het balletje gaan rollen. Ik kocht een nieuwe pony en ben toen ook deze voor de wagen gaan beleren.”

Een moment rust

“Op een bepaald punt had ik ongeveer zeven pony’s staan die ik voor de wagen beleerde. De dressuurkant is nooit zo mijn ding geweest, maar ik zorgde dat ze de basis van het mennen kenden. Dit heb ik een hele tijd kunnen doen. Ongeveer dertien jaar geleden werd ik zwanger van mijn eerste kindje. Toen heb ik besloten de pony’s weg te doen. Behalve twee Welsh pony’s. Die heb ik gehouden om nog recreatief mee te kunnen mennen. Dit heeft mij toen de tijd en rust gegeven om mij op mijn gezin te kunnen richten. Inmiddels heb ik drie dochters en hebben we vier pony’s staan. Die rust was dus ook zo weer voorbij,” vertelt Jantje Boer lachend.

Jantje Boer dochters

Gevarieerde kudde

Op een weilandje bij de ouders van Jantje staan de pony’s van Jantje en haar dochters. De Tinker van de buurvrouw staat hier ook. Jantje: “We huren het landje van mijn ouders. Het heeft een inloopstal en is ruim zat voor alle paardjes. Het is niet super luxe, maar wij zijn er heel blij mee. Samen met mijn dochters heb ik hier een Welsh A-pony staan, die nu twee jaar oud is. Er staat een Welsh B-pony die ik al dertien jaar heb en nog twee E-pony’s. De ene E-pony heeft een vleugje Draver in zich en de ander heeft wat weg van een Connemara. Samen met de Tinker van onze buren is het dus een mengeling van vele rassen.”

Mennen blijft voorkeur

“De Welsh B-pony loopt erg regelmatig voor de wagen. Op de maandagmiddag gaan de buurvrouw en ik vaak samen op pad met de wagen. Als we op de zaterdag met alle kinderen op pad gaan, gaan eigenlijk alle pony’s mee. Dat veroorzaakt nog wel eens ‘ruzie’. Wie mag er op welke pony en wie gaat er mee op de wagen? We komen er altijd wel uit. Gelukkig hebben we best wat pony’s staan en zijn ze allemaal heel braaf buiten. De Welsh A-pony wil ik ook graag nog voor de wagen spannen. Maar dat heeft geen haast, zo oud is hij nog niet. Voor nu nemen we hem vaak aan de hand mee naar buiten. Zodat hij vast wat kan zien en ervaring op kan doen in de buitenwereld,” vertelt Jantje.

Met zijn allen naar stal

Met drie dochters en vier pony’s is het soms best aanpoten voor Jantje Boer. “Gelukkig zijn mijn dochters inmiddels wel op een leeftijd dat ze een grote hulp zijn bij de paarden. Ze vinden het ook leuk om de pony’s onder het zadel te beleren en hebben hier aanleg voor. Ze doen het voorzichtig en rustig en ik ben er altijd bij. Dat maakt het wel zoveel leuker, dat we met zijn allen naar stal kunnen. We gaan wekelijks wel mennend het bos in. Maar ook als we soms op stal blijven, hebben we genoeg te doen. Dan gaan we bijvoorbeeld de stallen opschonen en de wagen poetsen. De meiden rijden dan soms wat en helpen met de klusjes. Mijn oudste dochter van 12 gaat sinds kort ook wel met het buurmeisje van 14 op pad. Ze sturen hun live locatie en we bespreken vooraf hoe ze ongeveer rijden. Dan gaan ze met zijn tweeën het bos in. Dat is soms nog wel spannend voor mij, maar ik vertrouw de meiden en de pony’s.”

Jantje Boer met de groep

Wat de toekomst brengt

“Het blijft bij mij wel kriebelen om pony’s voor de wagen te blijven beleren. Het liefst zou ik Welsh pony’s blijven kopen en beleren. Maar voor nu hebben we nog wat werk liggen met de Welsh A-pony. Zeker nu ik steeds meer leer over het Natural Horsemanship merk ik dat mijn werkwijze langzaamaan verandert. Ik kijk nu meer vanuit de pony. Ook als hij bijvoorbeeld een keer iets weigert, dan ga ik na wat er fout zou kunnen zijn aan bijvoorbeeld het tuig,” vertelt Jantje. “Een mensenleven is volgens mij niet lang genoeg om echt goed te leren mennen. Ik sta dus altijd open om meer te leren. Ik heb ook een keer met mijn buurvrouw een marathon gereden. Als het mogelijk is, zou ik het erg gaaf vinden om nog eens een oefenwedstrijd te rijden. Het beviel vorige keer wel erg goed.”

 

Tekst: Sophie van der Molen voor Mensport. Overname zonder bronvermelding én toestemming via info@mensport.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit en Van Zoelen Fotografie (www.vanzoelenfotografie.com)