Home Auteurs Posts van Danielle Berloth

Danielle Berloth

78 POSTS 0 REACTIES

Inge Glorie: “Van rijden op een Arabier naar mennen met een Tinker”

0

Inge Glorie was altijd gek met haar Arabier waar ze veel mee onder hat zadel reed, maar moest haar helaas laten inslapen. Geen haar op haar hoofd dacht aan een nieuw paard, totdat ze bij haar kapster kwam.

Inge vertelt het wonderlijke verhaal: “Nadat mijn Arabier was ingeslapen wilde ik eigenlijk geen paard meer. Ik vond het mooi geweest. Toen ik bij mijn kapster kwam, tipte zij mij op een leuk nieuw paard die bij haar op stal kwam staan en voor de verkoop was. Ik was helemaal niet op zoek en was niet van plan om te gaan kijken. Ze haalde mij over toch eens langs te komen.”

Gemoedelijk en prachtig

“Tja, en toen ik Tinker Bas zag was ik gelijk geïnteresseerd. En toen ik eenmaal op hem gereden had, was ik om. Zo’n gemoedelijk, fijn en betrouwbaar beestje en ook nog eens prachtig om te zien! Daarnaast is hij ook heel lief met mijn kleinkinderen.”

Harde werker

“Daarbij is Bas echt geen luie Tinker, maar juist een harde werker. Hij wil heel graag lopen. Ik denk dat mede daardoor de overstap van mijn Arabier naar Bas niet zo groot was. Bas heeft ook nog eens zulke goede kwaliteitsvolle hoeven, dat hij geen ijzers onder hoeft. Uiteraard wordt hij wel regelmatig bekapt. Daar ben ik best trots op.”

Voorbeeld

“Bas is nu 11 jaar en ik heb hem nu al 7 jaar. Sinds 5 jaar men ik ook met hem. Vroeger als klein meisje keek ik altijd het tv-programma ‘Het kleine huisje op de prairie’, waarin veel werd gemend. Het was voor mij altijd al een meisjesdroom om te kunnen mennen. Zoals bij vele anderen Black Beauty het voorbeeld was om te gaan rijden. Nu lach ik erom, maar ik heb wel heel veel plezier in het mennen.”

Gezelligheid en energie

“Ik heb destijds mijn menbewijs gehaald bij Jan Tuin en Bas is voor de wagen beleerd bij Wito Mink. hij heeft dat heel vakkundig gedaan en mij in het begin ook geholpen bij het mennen. Zomers mennen we veel in Kootwijk op de Veluwe. Het is daar zo prachtig! Het leuke aan mennen is dat je ook mensen mee kunt nemen op de wagen, dat maakt het nog gezelliger. Vroeger kon het rijden mij ook lichamelijk best veel energie kostten. Nu met het mennen krijg ik juist energie.”

Pure ontspanning

“Bas wordt door een dochter van mijn vriendin ook nog onder het zadel gereden. Voor de bespiering is het rijden onder het zadel een mooie aanvulling en het houdt Bas ook fris tussen de oren. Het mennen en bezig zijn met Bas betekent voor mij pure ontspanning. Ook al heb je een rotdag, bij Bas knap ik altijd op.” (CdB)

Bron: MenSport / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

 

 

 

Tamara Jongenengel: “Ze laten me nooit in de steek”

0
Henkie (10 jaar) met het witte stipje op zijn neus. En naast hem zijn broertje Kareltje (5 jaar).

Haar eerste Shetlander Milo kocht Tamara Jongenengel jaren gelden op een paardenmarkt voor 75 gulden. Maar ja, dan heb je een Shet in de wei en dan?

“Van het één kwam het ander”, begint Tamara enthousiast. “We hadden Milo in de wei en niet veel later had ik een karretje en zo zijn we gaan mennen. Wat had ik een plezier met Milo. Met Milo kwam ik op een manege te staan. Daar stond nog een Shetje, genaamd Henkie, die ik naast Milo mocht zetten. Wat een geweldig tweespan vormde zij. Ze trokken zich echt aan elkaar op.”

Volle broer of zus?

“Op een gegeven moment merkte ik aan Milo dat het wel steeds zwaarder voor hem werd, dus ging hij met pensioen. Hij is al 23 jaar. Maar we wilde toch wel graag weer een tweespan. Zo ben ik op zoek gegaan naar de moeder van Henkie. Die heb ik gevonden en was op dat moment drachtig van een volle broer of zus van Henkie. Ik zei tegen de fokster dat ze contact met mij op moest nemen als er een hengsten uit kwam. Een paar dagen later werd ‘Kareltje’ geboren en was hij mij gegund!”

“Milo heeft mij gevormd”

“Door Milo is alles begonnen! Ondanks ik nu twee fantastische broertjes voor de wagen heb staan die sprekend op elkaar lijken, mis ik Milo heel erg in de wedstrijden. Door hem ben geworden waar ik nu sta. Hij verdient dan ook een welverdiend pensioen bij mij, maar toch train ik hem thuis wel op zijn gemakkie door voor de sulky. Zo hou ik hem jong en mag hij héél oud worden! Hoop ik … En in de zomermaanden gaat hij mee naar de wedstrijden om te kijken, want hij trappelt nog steeds als hij de trailer ziet staan.”

Niet onderschatten

“Ik heb ze zelf beleerd voor de wagen en kwam veel bij stal De Ronde in Zwartewaal om te lessen. Mijn Shetlanders zetten zich voor 1000% in en laten mij nooit in de steek. Ik heb al meerdere wedstrijdjes gereden en de marathon vinden we allemaal prachtig om te doen. Uiteraard doen we ook mee aan dressuur- en vaardigheidswedstrijden. Als de trailer open staat beginnen ze al te dansen en als ze er zijn, hebben ze er zo veel zin in. Ik wil dan ook wel meegegeven dat Shetlanders niet onderschat moeten worden. Ik heb de grote pony’s er wel eens uit gereden. Al gaat het mij echt niet om het winnen. Ik vind het al mooi als ik complimenten krijg over mijn spannetje of als ik een glimlach op iemand zijn gezicht kan toveren!”

Facebook

“Wat ook nog leuk is om te vertellen, dat de naam van mijn menteam ‘De kleine vriendjes’ is en hoe ik daar aan gekomen ben. Ik had namelijk destijds een foto op facebook geplaats en gevraagd wie er een leuke naam wist voor mijn menteam. Zo is de naam ontstaan!”

Opvolger

“Overigens reed ik vroeger met Milo ook kinderpartijtjes en bijvoorbeeld met Sinterklaas door het dorp. Geweldig vond ik dit om te doen en Milo ook! Mijn dochter die nu 11 is, staat te trappelen om de leidsels over te nemen en als het mag gaat zij mee als groom op de wagen. Ze rijdt nu al af en toe enkelspan met Kareltje.”

Zonder groom ben je nergens

“Mijn trouwste fan is mijn moeder. Het is heel mooi om dit samen met drie generaties te kunnen doen en van te kunnen genieten. Wat ook ontzettend fijn is dat ik lieve vriendinnen heb die bij mij achter op de wagen groomen tijdens de wedstrijden. Vergeet niet, zonder groom ben je nergens op een wedstrijd en kun je niet starten.”

Teleurstelling?!

“Sinds een paar jaar heb ik ook een sponsor, dat is Setjesenz. Ik liep destijds bij de eigenaresse van Setjesenz, Esmeralda van Waardenberg, de stand in en zag dat zij niks voor de mensport had. Zij zag wel dat ik van kleur hield, want ik liep helemaal in het roze. Dat vond ze mooi. Ze wilde mij niet teleurstellen en zei ter plekke dat ze onderleggers en andere producten voor mij zou regelen. Dus mijn setje is helemaal in het roze. Inmiddels heb ik ook jassen van Setjesenz. Die menjassen zijn heel fijn, omdat ze langere mouwen hebben. Als je dan met gebogen armen je leidsels vast hebt, komen je mouwen ook nog over je polsen heen. Daarnaast zijn ze waterdicht en hebben ze een hele goed pasvorm, waardoor de jas je wel goed warm houdt, maar niet belemmert in je bewegingen. En ze zijn in alle kleuren van de regenboog te verkrijgen!” (CdB)

Bron: MenSport / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Saartjefotografie 

Liesbeth van Gool: “Als je eerlijk bent naar je paard, krijg je er zoveel voor terug”

0

Liesbeth van Gool heeft samen met haar man en zoontje vier E-pony’s en een Andalusische hengst genaamd ‘Spekkie’ waar ze mee ment. Maar waar ze ook mee onder het zadel rijdt. Hoe zij in het mennen is gerold, is een bijzonder verhaal.

“Pas op latere leeftijd ben ik gaan mennen. Van jongs af aan reed ik al wel onder het zadel, maar in 2002 ging het heel slecht met mijn gezondheid en moest ik een operatie ondergaan. Daarna vroeg een vriendin van mij om mee te rijden op de menwagen. Ik kon weinig, maar wel achterop mee. Toen ben ik toch wel verknocht geraakt aan het mennen.”

Rollen

“Het grappige is dat ik vervolgens een relatie kreeg met mijn man die ik eigenlijk al vanaf mijn 17e als gewone vriend ken. Hij was een fervent menner en wilde met één van mijn paarden tuigen. Ik ben daar verder in meegegaan en zo is het balletje, of eigenlijk de menwagen, gaan rollen.”

Uitlaadklep

“Samen met mijn man en zoontje hebben we vier E-pony’s en een Andalusische hengst. Mijn man rijdt voornamelijk tweespan en ook mijn zoontje ment. Ik men meestal enkelspan, omdat mijn lichaam dat wel toe laat. De paarden betekenen alles voor mij. Als ik die niet had … Ze zijn echt mijn uitlaadklep.”

Wendbaarder

“Het rijden onder het zadel staat nog steeds wel op nummer één voor mij. De connectie die je dat met je paard hebt is zo direct. Het is voor de menpaarden ook heel fijn om onder het zadel te worden gereden. Je kunt ze toch net iets gemakkelijker buigen, waardoor ze meer over de rug lopen en soepeler door het lijf. Mijn man vindt het ook altijd fijn als ik ze rijd, dan zijn ze net weer wat wendbaarder in het parcours. Toch kan ik lichamelijk de paarden niet altijd rijden, maar dan is het mennen ook heel fijn om te doen.”

Complimenten

“Ik ben echt de dressuurliefhebber van de familie. Het is zo kicken als je merkt dat je je paard goed voor elkaar heb en gemakkelijk een parcours door komt of fijne proef kunt rijden natuurlijk. Een tijdje geleden mende mijn zoon met Spekkie en we kregen de complimenten voor hoe fijn het paard getraind was. Tja, daar doe je het voor!”

Eerlijk

“Het belangrijkste in het mennen, maar ook in het rijden, vind ik dat je altijd eerlijk naar je paard toe moet zijn. Behandel je paard met respect dan krijg je dat zeker terug. Kijk naar wat je paard aankan. Als een paard niet goed voelt in een wedstrijd, maak deze dan niet af, maar stop.”

Popelen

“Sinds kort heb ik een nieuwe groom achterop de wagen. Dat is Esmeralda van Waardenburg van Setjesenz. Zij maakt menjassen en tuigonderleggers. Ik heb eerlijk tegen haar gezegd, dat als zij deze producten op de markt brengt er ook zelf mee moet werken. Pas dan weet je waarover je praat. Zij heeft altijd gezegd ik ga nooit achterop, maar hiermee zette ik haar voor het blok. In het begin vond ze het al eng als we een drafje reden. Uiteindelijk ben ik gewoon gaan galopperen en Spekkie is zo stabiel voor de wagen dat je dat bijna niet door hebt. Inmiddels heeft Esmeralda wel door dat het echt kicken is en staan we te popelen om weer op wedstrijd te gaan!” (CdB)

Bron: MenSport / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

 

Setjesenz; uniek, betaalbaar en ook voor de mensport!

0
Foto: Privébezit/DvR Photography

Setjesenz is een begrip in de paardensport. Esmeralda van Schaardenburg ontwerpt nu ook de leukste en meest praktische items voor de mensport. Zoals de speciale Franky’s coats. De jassen kunnen naar eigen wens worden samengesteld. Hoe gaaf is dat?!

Esmeralda vertelt enthousiast: “Je kunt de jas samenstellen in de gewenste kleur, in de korte of lange uitvoering, gevoerd of ongevoerd en bedrukt met eigen gekozen afbeelding.”

Praktisch

“Deze water- en winddichte jas is gemaakt van goretex. De mouwen zijn vier centimeter langer gemaakt, speciaal voor de menners. De jas heeft waterdichte ritsen en een afneembare capuchon. Deze jas is in de voorjaarsuitvoering en winteruitvoering te verkrijgen, in maar liefst 33 verschillende kleuren! In kort en lang model, en ook nog bij Setjesenz te bedrukken met de naam van jouw menteam.”

Teleurstelling?

“Er zijn uniseks modellen, zodat de bodyprotector eronder kan, en damesmodellen. Het is allemaal begonnen toen Tamara Jongenengel in mijn stand kwam en ik haar moest teleurstellen, omdat ik niks voor menners had. Ik vroeg haar of ik haar mocht gaan sponsoren, omdat ik ook mensportproducten wilde gaan maken. Inmiddels sponsor ik haar menteam ‘De kleine vriendjes’ en ook menteam Nollen. Zo heb ik tuigonderleggers voor de kleinste pony’s en de grootste paarden; in effen kleuren, maar ook met prints en glitters.” Informatie: www.setjesenz.nl.

Bron: MenSport / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit/DvR Photography en Saartjefotografie 

Foto: Privébezit/Saartjefotografie

Jacqueline Braak: “Via grondwerk en rijden, nu aan het mennen”

0

Als van jongs af aan wilde de kleine Jacqueline Braak op paardrijden, maar dat was te duur. Eindelijk op haar twaalfde kreeg ze een tienrittenkaart voor de manege, maar na twee lessen moest haar moeder Jacqueline naar de manege sleuren. Toch na vele jaren leerde ze via het grondwerk goed paard te rijden en is haar menavontuur pas begonnen.

Gepassioneerd vertelt Jacqueline: “Toen ik eindelijk op de manege mocht rijden, waren er van die vervelende meiden en zo’n schreeuwende instructeur die alleen maar zei dat ik de pony een mep moest geven. Ik heb het wel een jaar volgehouden, maar ben toen gestopt.”

Verademing

“Toch bleef het kriebelen en toen rond mijn twintigste heb ik nog drie jaar op een manege gereden. Uiteindelijk ben ik twee keer verhuisd en toen ik in Castricum kwam te wonen en ik de peuterjuf van mijn dochtertje sprak, tipte zij mij over een instructrice in de buurt. Dat was Erica van Leeuwen en zij geeft les in de Chris Irwin-methode. Dit was een verademing, want nu begreep ik waarom je bepaalde hulpen moest geven en op welke manier. Van haar leerde ik niet alleen goed te rijden, maar ook hoe ik kon grondwerken met een paard.”

Wonder

“Via Erica kwam ik in contact met Josey waar ik twee Friese paarden voor ben gaan verzorgen. Met deze paarden ben ik begonnen met heel veel grondwerk en wilde ik uiteindelijk toch wel gaan rijden. Marjolein van den Berg die ook volgens de Irwin-methode werkt, heeft ze toen zadelmak gemaakt. Eén van deze paarden brak vervolgens een been en wonder boven wonder is dit goed gekomen.”

Mencursus

“Een paar weken heb ik even geen paarden gezien, omdat ik de verplichting best groot vond. Toch kon ik niet zonder ze en wilde ik wat anders met ze gaan doen. Samen met een vriendin zijn we vorig jaar de mencursus gaan volgen bij Jan Tuin en had ik een nieuwe uitdaging. De Shetlander Surprise, oftewel ‘Sup’, die bij de Friese paarden stond, ben ik daarna gaan beleren aan de lange lijnen en het trekken van een sleep. Uiteindelijk heeft Marjolein mij ook geholpen met dat laatste stukje voor de wagen.”

Dochters besmet

“Sup vindt het hartstikke leuk en ik ook! Sup is een echte Shet en heel eigenwijs, maar voor de wagen doet zij echt haar best. Het leuke is ook dat je het mennen samen met je familie kunt doen. Je kunt ze eens meenemen op de wagen. Nog leuker is dat mijn ene dochter al een heel net proefje met Sup heeft gereden en dat mijn andere dochter het mennen met Sup heel leuk vindt.”

Aanvulling

“Het grappige is ook dat ik in het mennen tegen hetzelfde aanloop als in het rijden. Vaak vergeet ik mijn buitenteugel en vallen de paarden over de binnenschouder. Met rijden kun je dit nog wel grotendeels oplossen met je binnenbeen, maar met mennen niet en word je dus met je neus op de feiten gedrukt. Het is een mooie aanvulling op elkaar.”

Uitgesproken karakter

“Daarbij kan mennen met ieder paard, dus ook eentje waar je te groot voor bent om op te rijden. Mijn volgende uitdaging is om de Friese paarden voor de wagen te beleren. Dit lijkt mij toch ook wel heel gaaf. Het mooiste van de pony’s en paarden is dat ze zo veelzijdig in de te zetten zijn; grondwerk, rijden, mennen, maar bijvoorbeeld ook voltige. Pony’s hebben wel een veel meer uitgesproken karakter dan paarden, zeker de Shetten. Sup is vaak genoeg ontsnapt. Maar dat karakter vind ik juist zo leuk!” (CdB)

Inmiddels loopt Sup ook in het tweespan op het strand.

Foto’s: Marjolein van den Berg

Bron: MenSport / Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan

Marjolein Boerlijst: “We hebben dezelfde passie”

0

Toen Marjolein Boerlijst een pony kocht voor haar tweejarige dochtertje, Karlijn, had ze nooit verwacht dat ze nu samen zo’n plezier zouden beleven aan hun pony’s en het mennen van enkel- en dubbelspan.

Als tweejarig meisje werd Marjolein zelf op een ezel gezet in Spanje en was ze sindsdien verkocht. Ondanks dat haar ouders niets met paarden hadden en haar vader een fervent wielrenner was, mocht ze toch in de zomervakantie in Friesland nog eens op het paard zitten. Ze had een glimlach van oor tot oor. Haar vader wist dat hij zij dochter niet blijer kon maken dan met lessen op de manege. Alleen moest ze eerst zes jaar worden, voordat dat mocht. Bij manege Poelenburg in Schoorl begon ze met rijlessen en hebben paarden sindsdien altijd een rol gespeeld in haar leven.

Alles geleerd van DVD’s

“Het grappige is dat ik toen mijn dochter twee was een pony heb gekocht met het idee er eerst met de familie mee menritjes te kunnen maken. En in de toekomst dat ze erop kon rijden. Alleen had ik helemaal geen ervaring met mennen. Ik heb alles geleerd van de DVD’s van Tjeerd Velstra. Ik ben begonnen bij les één en heb de lessen stap voor stap gevolgd en uitgevoerd. De manier waarop hij het uitlegde was bijna magisch. Het is alleen jammer dat ik de eerste DVD ben kwijt geraakt. Die zou ik graag weer aan mijn verzameling toevoegen”, vertelt Marjolein.

Op mijn rug

“Het beleren van pony Ginger ging heel goed. Ik kocht een tweedehandstuigje, wat later een hele goede kwaliteit bleek te zijn. Karlijn was nog klein en droeg ik op mijn rug. Ondertussen beleerde ik de pony vanaf de grond. Ik had een simpel concourswagentje zonder rem, maar het was inspannen en wegrijden. Inmiddels heb ik al vijf pony’s beleerd voor de wagen, mede dankzij de kennis van de DVD’s.”

Tweespan

“Later kwam ik menster en instructrice Yvonne van de Mark tegen en zij zei ‘rijd eens een AC-lijn’. Dat vond ze meteen al zo netjes gaan dat ze mijn vroeg bij de vereniging te komen mennen en wedstrijden te starten. Ik kreeg les van Yvonne en zo ben ik in één jaar van de B naar de Z gevlogen. Mijn droom was om tweespan te rijden en zodoende kocht ik er een Welshje bij, maar dit was een echt kikkertje. Wakker en snel, maar samen met Yvonne heb ik doorgezet en liep dit span super. Uiteindelijk heb ik het span in 2010 verkocht een aan getalenteerde jonge menner.”

Voetballen

“En ik kocht een wat grotere pony, New Forest D-pony Django. Ik heb hem eerst voor de wagen beleerd en later reed ook mijn dochter op hem. Maar ook met hem wilde ik graag weer tweespan rijden. Zodoende kocht ik Wonderboy erbij. Helaas werd een koliekaanval de pony fataal. Toen heb ik een Ierse pony erbij gekocht van drie jaar. My Filly, was als driejarige al zo braaf. Mijn dochter kon er alles mee, voetballen, springen en dressuurrijden.”

Talent

“Karlijn is zelf op de manege begonnen en later kreeg ze een Shetlander, Black Beauty, om op te rijden. Deze was echt goud waard en een super leermeester voor haar. Ze kon er alles mee. Ze is er acht keer Hippiade kampioen mee geworden, daarna heeft ze dus de grotere pony’s gereden en nu is ze 19 jaar en heeft ze ook echt talent voor het mennen. Ze rijd enkel- en dubbelspan en won meteen haar eerste wedstrijd. Het is fijn dat we samen dezelfde passie hebben. De pony’s moeten juist voor het tweespan veel in het enkelspan getraind worden. Zo kunnen we ieder een pony trainen. Daarbij is Karlijn mijn vaste groom ook achterop de wagen. Overigens vindt mijn zoon Lukas het heel leuk dat wij deze hobby hebben. Maar zelf is hij meer geïnteresseerd in moutainbiken en computers.”

Toen al verliefd op de mensport, Karlijn vier jaar.

Genieten

“Mijn doel is om samen gewoon heel veel plezier te hebben met de pony’s en om samen wedstrijden te rijden. Als we op pad gaan met de pony’s en drie teckels ben ik helemaal in mijn nopjes. Django heb ik naar het Z gereden en het zou leuk zijn als het met My Filly ook lukt. Maar vooral mooie ritten maken en genieten staat op nummer één.” (CdB)

Bron: Mensport / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

 

Jeannette Eerhart: “Samen met de Groningers maken we onze droom waar”

0

Via de Gelderse, Friezen en tuigpaarden kwamen Piet en Jeannette Eerhart uiteindelijk uit bij het Groninger paard. Een ras waar ze beide heel veel plezier aan beleven en waarmee ze hun dromen uit laten komen.

Enthousiast begint Jeannette te vertellen: “Van kinds af aan was ik al een paardenmeisje. Bij stalhouderij Vosse in Haarlem heb ik leren rijden en toen ik met Piet verkering kreeg is hij ook gaan leren rijden. Vervolgens heeft Piet zijn menbewijs gehaald en reed hij voor stal Goedhart regelmatig trouwerijen.”

Stoppen met roken

“Het was best grappig hoe wij aan onze eerste Gelderse merrie zijn gekomen. Ik was namelijk in 1990 gestopt met roken en dat geld wilde ik investeren in een eigen paard. Dit was een hele fijne merrie, maar toch zijn we overgestapt op Friezen paarden. Ze zijn zo imposant om te zien. Ook met dit ras hebben we jaren plezier gehad. Totdat de prijzen van de Friezen enorm stegen. Toen zijn we met tuigpaarden begonnen. Een super werkwillig ras, maar wel altijd wakker.”

Niet één maar twee

“Met verschillende tuigpaarden die we ook onder het zadel reden, hebben we veel plezier gehad. Maar uiteindelijk wilde ik toch een ras dat een iets rustiger karakter heeft. Zo kwamen we uit bij de Groninger. Het is een geweldig ras, super veelzijdig en werkwillig. Via het Groninger stamboek gingen we kijken bij een fokker voor een jaarling. Uiteindelijk kwamen we met een jaarling en een veulen uit dezelfde moeder, van Extase, thuis.”

Droom najagen

“Het was nu alleen wel een paar jaar wachten voordat we er wat mee konden doen. Toch zijn deze jaren voorbij gevlogen. Voordat de paarden kwamen hadden we namelijk nog een droom. We wilde heel graag paarden aan huis hebben. In het westen was dat niet te betalen. We hebben altijd al wat met de Veluwe gehad en gingen er veel op vakantie. Dus de stap om daarheen te verhuizen was voor ons logisch. We zijn begin zestig en wonen er nu al weer ruim drie jaar. Ik heb geen moment spijt gehad en mijn kinderen en kleinkinderen, die in het westen wonen, komen graag en dan ook regelmatig langs. We gaan hier een mooi pensioen tegemoet.”

Opstappen en wegrijden

“We hadden een oude woning gekocht in Epe en die helemaal opgeknapt. En natuurlijk ook stallen erbij gebouwd. We rijden zo het bos in. De kers op de taart is dat we nu ook een geweldige eb- en vloed rijbaan hebben. Hier kunnen we inmiddels met de paarden aan de slag. Nu zijn Ewout van de Pasop (v. Elbow red.) en Eelco van de Pasop (v.a Elgar red.) respectievelijk twee en drie jaar oud. Eelco loopt inmiddels voor de wagen en onder het zadel. Het is opstappen en wegrijden, maar dat was het al bij het zadelmak maken en bij het beleren voor de wagen. Ewout wordt volgend jaar beleerd.”

Verschillend

“Daarnaast hebben we ook een driejarige Hitmaker x NRPS-er, omdat ik ook graag een gewoon dressuurpaard. Deze Naud wordt nu zadelmak gemaakt en is wel een stuk sensibeler. Dus ik moet nog even kijken wat we gaan doen met hem. Op zich zijn Eelco en Ewoud ook best verschillend. Ewout is iets luxer en bloederiger dan Eelco die een meer ouderwets type is.”

Braaf recreatiepaard

“Maar de Groningers zijn zo steady, rustig en braaf, maar zeker niet dood. Ze willen altijd werken, zijn niet snel onder de indruk en ook nog eens ontzettend lief. Je ziet regelmatig mensen die een braaf recreatiepaard zoeken. Ik zou zeggen ‘neem een Groninger’. Het is jammer dat er zo weinig mensen mee bekend zijn, want het is echt een fijn gebruikspaard. Zelfs de bereden politie is nu bezig met Groningers. Het lijkt mij uiteindelijk echt een droom om Ewoud en Eelco in het tweespan te hebben met tocht voor authentiek gerij.” (CdB)

Bron: Mensport / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit

Mirjam Jenkins: “Na tien jaar durf ik eindelijk voor het ‘echie’ te gaan”

0

Mirjam Jenkins had voorheen altijd verzorgpony’s en -paarden, totdat ze heel graag een eigen pony wilde voornamelijk om te verzorgen. Dat ze uiteindelijk met de pony niet alleen is gaan mennen, maar onder andere ook aan horse agility en mendurancewedstrijden deelneemt, had ze van te voren niet verwacht.

Enthousiast en vooral vol lof over haar 1.20 meter metende pony Silvester, oftewel Sil, begint Mirjam te vertellen: “Ik had dus altijd verzorgpaarden en wilde graag iets zelf hebben om te verzorgen. Het gaat mij niet zo zeer om het rijden, maar vooral de verzorging en het omgaan met een paard of pony vind ik erg leuk. Sil kwam ik tegen via een internetsite en hij was toen nog een jaarling. Het is een kruising tussen een Shetlander en een Welsh. Hij was toen al erg eigenwijs en we noemen hem ook wel ‘silly’, omdat hij en beetje gek is. Ik kocht hem van mijn eerste welverdiende vakantiegeld.”

Extra punten

“Inmiddels is Sil al dertien jaar mijn maatje. Toen hij zo jong was, heb ik hem vooral heel veel aan de hand geleerd. Dat grondwerk vond hij ook harstikke leuk om te doen. Met een wedstrijd horse agility aan de hand werden we meteen eerste. Je moet dan een obstakelparcours aan de hand doen. Je kunt in de wedstrijd extra punten verdienen als je een pony niet alleen kunt laten lopen over een stuk zeil, maar zelfs erop kunt laten liggen. Dat was geen probleem voor Sil.”

Vlekkeloos?!

“Iemand anders op stal mende met haar Shetlander en vroeg mij ‘waarom ga jij dat niet doen?’. Ik had het nog nooit gedaan, maar het leek mij erg leuk. We hebben hem samen beleerd en dat ging vlekkeloos. Toch had ik het achteraf gezien door of samen met een professional moeten doen. Ik mende namelijk altijd met lange leidsels en als ik ze korter nam dan stond hij stil. Toen hij ging puberen waren er ook veel dingen eng en draaide hij om. Omdat ik alleen buiten kon rijden en de wielen bij het draaien onder de wagen blokkeerde, lagen we regelmatig op zijn kant. Dat was natuurlijk niet fijn.”

Ma(e)nagen

“Toen ik een nieuwe wagen kocht waarbij de wielen wel onderdoor konden draaien en op een nieuwe stal stond, waarbij ik Sil in de paddock kon mennen, is dit wel beter geworden. Daarnaast heeft menner Marco Versterre mij ook weer aardig op de rit geholpen. Nu hebben we weer vertrouwen en weet ik het te ma(e)nagen, haha!”

Weken vooruit

“Voor het rijden van wedstrijden was ik altijd afhankelijk van vervoer, maar sinds vorig jaar heb ik mijn eigen trailer. Het is heerlijk als je zo jezelf kunt redden. Ik krijg nu les van Margit Haitsma en ik kan met één les weken vooruit.”

Dubbel genieten

“Sil is echt een lange afstandspony en dus heel goed in mendurance. Tijdens zijn eerste wedstrijd in een impulsrubriek werd hij alweer meteen eerste. Daarnaast rijdt er een meisje van elf dressuur en springen met hem. Ook heeft hij meerdere kindjes leren paardrijden, loopt hij graag rondjes op verjaardagen en markten en hebben we zelfs de eer gehad om meerdere jaren achter elkaar verstandelijk gehandicapte kindjes een rondje te laten rijden op zijn rug. Dat is voor zowel Sil als mij echt genieten, andere mensen laten genieten. Hij vindt het allemaal zo leuk.”

Jonge pikeur?

“Ook doe ik mee aan minimarathons. Eindelijk heb ik na tien jaar een menstartkaart aangevraagd en gaan we voor het ‘echie’ in plaats van meedoen aan een impulsrubriek. Bij de KNHS hadden ze een oproep gedaan. Ze waren op zoek naar een allround sportpony en ik hoop natuurlijk dat Sil de titel officieel verdient. Ook wil ik Sil nog graag laten koersen op de minikoersen op de drafbaan van Alkmaar. Eigenlijk zoek ik nog een jonge pikeur die hier interesse in heeft.”

Dit is hét jaar

“Mijn liefde voor paarden en mijn wens om andere mensen gelukkig te maken hebben mij ertoe gezet om dit jaar mijn eigen bedrijf JenkinsStyle Photography & Design op te starten. Naast het fotograferen van paarden, richt ik mij ook op kinderen, families en honden. Voor andere startende ondernemers en ondernemingen met een beperkt budget maak ik ook websites/webshops, logo’s, flyers, noem het maar op! Ik vind het vooral leuk om klanten te krijgen met ook een passie voor paarden, zo kan ik werk en hobby combineren! Het aanvragen van een startkaart en beginnen van mijn bedrijf betekent veel voor mij. Het is het jaar van het ervoor gaan!”

Tegen en met elkaar

“Het leuke van het mennen is dat het echt een teamsport is. Ondanks dat je tegen elkaar strijd, staat iedereen voor elkaar klaar en heb je altijd hulp. Dat is heel fijn. Oh ja en Sil heeft zijn eigen Instagram waarop zijn avonturen te volgen zijn; Silly.pony.silvester.” (CdB)

Bron: Mensport / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit

Irene Knelange: “Ik kijk naar wat de pony leuk vindt”

0
Irene Knelange met Sylvester. Fotografie Thomas Zekveld.

Irene Knelenge is verknocht aan de dressuur en heeft ook jarenlang paarden gereden, maar met haar lengte van 1.88 meter valt het niet altijd mee een geschikt paard te vinden. Ze zocht een gezelschapspony voor haar oude paard en is daar mee gaan mennen. Zo is ze in het mennen gerold. Toch blijft het niet bij alleen dressuurrijden.

“Mijn eerste Welsh was Sylvester en dat was het maatje voor mijn oudere paard, daarna is Pietje erbij gekomen en later Cynthia. Het is min of meer een verzameling Welshjes geworden”, lacht Irene.

Menbewijs

“Ik was destijds mee naar een indoor marathon en dat vond ik al zo leuk. Ik ben toen mijn enkel – en dubbelspanmenbewijs gaan halen bij Gonny Degen. Ik men nu vijf jaar en doe voornamelijk aan dressuur en vaardigheid. Maar ik kijk eigenlijk meer naar wat de pony leuk vindt.”

Pony zijn

“Die moet je toch te vriend houden, want samen moet je het doen. Mijn pony’s staan ook 24/7 buiten. Ik vind het heel belangrijk dat ze gewoon pony mogen zijn en let erg op het welzijn. Ze staan ook in en soort paddock paradise. Sylvester vindt dressuur heel leuk, Pietje maak ik blij met vaardigheid en mendurance zou ik in de toekomst heel leuk vinden om met hem te gaan doen. Cynthia vindt alles leuk of het nu in het enkel- of dubbelspan is. Mijn doel met alle drie de pony’s is enkelspan Z dressuur en Z vaardigheid.”

Irene Knelange met Cynthia. Fotografie: Thomas Zekveld

Hét ultieme

“Bij het dressuurrijden onder het zadel is het fantastisch om een echt goed verzameld paard onder je te voelen, maar ik moet zeggen dat een echt goed verzamelde of pony voor de wagen ook heel gaaf is. Ik kan er zo happy van worden als je erachter zit en je ziet dat ze in hun lichaam helemaal los zijn en het optimaal gebruiken. Dat is het ultieme doel.”

Hoofd leeg

“Maar ik word ook heel blij van het verzorgen van mijn pony’s. Naast mijn drukke fulltime baan bij een toeleverancier van de veiling in Aalsmeer is het zo fijn om je hoofd bij de pony’s even helemaal leeg te maken. Ook het onderhoud in het land van mijn ouders waar de pony’s staan, is heerlijk om te doen. Ook al is het veel werk, het brengt toch ontspanning.”

Chalet Parket Dressuur competitie

“En om mijn steentje bij  te dragen in de sport ben ik mede-organisator van de Chalet Parket Dressuur competitie 2021/2022 waarvan de wedstrijden bij St. Hubertus in Lisse en Haarlemmermeerruiters in Hoofddorp gehouden worden. Neem maar eens een kijkje op de facebookpagina!” (CdB)

Irene Knelange met Pietje. Fotografie: Linda van Aanholt

Bron: Mensport / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit