Home Auteurs Posts van Christine Dijk

Christine Dijk

475 POSTS 0 REACTIES

Jacques Poppen van ‘para’ naar reguliere sport: “Mijn doel? Met Horses2Fly Anniek naar het WK!”

0
Paard van het Jaar Horses2fly Anniek KFPS Hengstenkeuring 2018 © DigiShots

Jacques Poppen kennen we als uiterst succesvol paramenner. Met de Friese paarden Nienke (Atse 342) en Horses2Fly Anniek Ster (v. Haitse 425) en Arabo Fries PP behaalde hij op zeven WK’s Paramennen het maximaal haalbare: 14 medailles, waarvan 7 gouden. De menner vindt het na ruim vijftien jaar paramennen tijd om te switchen naar de reguliere mensport.

De uitdaging om zich op een ander niveau te meten met anderen, gaat Jacques graag aan. “Ik heb een superteam en superpaarden. Naast Anniek is er ook nog PP, een 17-jarige zoon van de Arabo-Fries Yk Dark Ynte. Maar met Anniek – nu 14 jaar en beter dan ooit – mik ik op een startplaats op het Wereldkampioenschap in Haras du Pin. Zij gaat er altijd voor de volle 100% voor, ze is mijn een vuurvreter!”

”Ga ervoor!”

Poppen beseft dat de concurrentie groot is. “Het niveau in ons land is enorm hoog. Maar ik heb goed nagedacht over deze stap, en met onze bondscoach Ad Aarts hebben we het er uitgebreid over gehad. Hij zegt ook: ‘Jij bent goed, je paard is goed, je hebt een topteam om je heen, dus ga ervoor!’ Ik kijk er gewoon ook naar uit om me te meten met anderen en onze vaardigheden te verbeteren.”

Sensibel

De 53-jarige menner heeft een dwarslaesie en daardoor geen rompbalans: “Dat is lastig met een sensibel paard als Anniek. Om een idee te geven hoe dat voelt, dan zou je bij het mennen een keer beide benen omhoog moeten tillen en dat is zo ongeveer hoe de balans is bij mij. Ik moet de hulpen heel klein houden, en dat is voor mij meteen een behoorlijke opgave.”

Werken aan controle

De marathon en vaardigheid zijn de sterke onderdelen van de fanatieke Friese merrie, die bij het KFPS werd uitgeroepen tot Paard van het Jaar 2018. De dressuur is iets waar ze het hardst voor moeten trainen. Jacques: “Samen met mijn vrouw Eva werk ik aan de controle met Anniek; zij rijdt haar onder het zadel bij Grand Prix-ruiter Marc Peter Spahn en ik kijk en luister dan mee.”

Rijden en mennen

“Het principe van de training voor rijden en mennen is precies hetzelfde”, legt Poppen uit. “Het doel is ontspanning, controle, een mooie aanleuning en fijn over de rug lopen van het paard. Eva gebruikt dezelfde stemhulpen als die ik bij het mennen hanteer. Zo sluiten onze trainingen perfect op elkaar aan.”

”Onderste uit de kan”

Het eerste meetmoment voor Menteam Poppen is de wedstrijd in Exloo, van 24 t/m 27 maart. “We zullen dan zien waar we staan, in de wetenschap dat het seizoen op weg naar het WK in september nog lang is. We gaan ons uiterste best doen om het onderste uit de kan te halen. Beter spijt hebben van dingen die je hebt geprobeerd dan van dingen die je niet hebt geprobeerd!” (cd)

Jolanda Terpstra-Verhoeven: “Die ‘kleintjes’ van mij kunnen wel iets, hoor!”

0

Bijna acht jaar geleden kreeg Jolanda Terpstra-Verhoeven haar Amerikaanse minipony Beertje als verjaardagscadeau van haar vriend (nu echtgenoot). Het schimmeltje is inmiddels tien jaar en Jolanda’s beste maatje. “Hij betekent alles voor me en gaat nooit meer weg!”

“Ik deed grondwerk en vrijheidsdressuur met Beertje. Hij houdt ervan om ‘iets’ voor me te doen, vindt het leuk om mee te werken. Toen hij vier was heb ik hem zelf betuigd. Met mennen had ik geen ervaring, maar hij liep voor een karretje alsof hij het al jaren deed!”

Best wel fanatiek

“Inmiddels doen we meer dan ‘zomaar een beetje rijden’”, vervolgt Jolanda. “Ik ga met hem naar de menvereniging, heb les, en doe mee aan wedstrijden. Toen we spelenderwijs de B (dressuur) doorvlogen, werd ik wat serieuzer en nu kun je zeggen dat ik best wel fanatiek ben.”

Enkel- en tweespan

Naast Beertje, die nu tien jaar is, heeft Jolanda er nog twee ‘kleintjes’ bij gekocht. De bonte Djingo (mini) en het schimmeltje Indy (half mini-half Shetlander) kwamen als pas afgespeende veulens bij haar in het Friese Firdgum; inmiddels zijn ze zeven jaar. Alle pony’s hebben een stokmaat van nog geen 95 centimeter; Beertje is met zijn 85 centimeter de kleinste van het trio. De pony’s lopen in het enkelspan, maar staan ook met z’n tweeën voor de wagen.

Buiten rijden én serieus trainen

“We wonen een paar kilometer bij de zee vandaan, maar ‘ons’ stukje kun je nauwelijks uit de voeten met een menwagen. Dus als we een ritje maken, pakken we meestal eerst de trailer en rijden we de hele bups naar het bos of een groter stuk strand. De pony’s zijn heel wat gewend. Voor de serieuzere dressuur- en vaardigheidstraining kan ik een stuk land gebruiken, maar ik ben ook lid van de menvereniging in Cornwerd. Ik kan dus ook in een grote binnen- of buitenbaan trainen.”

Verenigingsles en privéles

Eens per week heeft Jolanda les bij de club, onder andere van Tonnie Cazemier, van wie ze ook privéles heeft. “Ik pak dan Djingo en Indy om de week; met hen heb ik al een aantal winstpunten in de L-dressuur. Beertje was helaas een tijdje geblesseerd; die ben ik nu langzaam aan weer aan het oppakken. Mijn plan is om hem straks weer in het M te gaan starten.”

’Fouten maken mag’

De grote eye-opener in de les van Tonnie Cazemier is de uitspraak: ‘Het hoeft niet perfect te zijn’. Jolanda: “Ik ben behoorlijk perfectionistisch en ben bang om iets niet goed te doen. Door mijn faalangst werd ik erg onzeker, en hoe meer ik deed met mijn pony’s, hoe slechter het ging. Tonnie leerde me dat fouten maken mág, dat je daar juist van kunt leren. Ik kan nu dat perfectionistische wel loslaten en heb geleerd te luisteren naar m’n gevoel. Daardoor ben ik erg vooruitgegaan de afgelopen anderhalf jaar.”

Z-dressuur

Regelmatig kreeg de menster op wedstrijden te horen dat ‘je met zo’n kleintje toch niet echt iets kan’. “Maar daar kan ik niet zo goed tegen! Ik word daar stiekem wel een beetje pissig om, en wil graag laten zien dat je wél iets kunt met de pony’s, ook al zijn ze niet groot. Op de wedstrijden bij ons in het noorden kom ik regelmatig iemand tegen die ZZ-dressuur is met een Shetlander; zij is mijn grote voorbeeld! Mijn doel is om met Beertje de Z-dressuur te bereiken.” (cd)

Badge of Honour voor Mark Wentein: “Ik mik op wéér een WK, maar niet ten koste van jongere menner”

0

Uit handen van KBRSF-voorzitter Stephan Detry ontving paardenman Mark Wentein afgelopen vrijdag de FEI Badge of Honour, de hoogste onderscheiding die de internationale hippische organisatie kent. “Ik ben heel vereerd, maar niet verrast”, vertelt Wentein. “De badge lag al een aantal maanden op me te wachten, maar in verband met corona lukte het nu pas om ‘m in ontvangst te nemen.”

De ‘badge’ is een speldje dat je op je revers kunt bevestigen, legt Wentein uit. “Het FEI reikt ‘m uit in elke discipline, die alle hun eigen criteria opstellen. Voor het mennen is de Badge bedoeld voor deelnemers die ten minste zes WK’s hebben uitgereden. Je moet wel in de uitslag zijn opgenomen. Ben je niet gefinisht, dan telt de deelname niet mee.”

Zes wereldkampioenschappen

De internationale menner, ex-VLP-voorzitter, chef d’equipe van het succesteam dat onder andere in 2018 brons won op de Wereldruiterspelen én uitgever van Hippo Revue, deed tussen 1998 en 2018 aan maar liefst zes Wereldkampioenschappen (enkelspan paarden) mee, met drie verschillende paarden. Met Luki D Randalis was hij er bij in 1998 en 2002, met Carlo in 2006, 2010 en 2012, en met Torsten in 2018.

Carlo en Torsten

De menner uit Brugge neemt de leidsels nog regelmatig ter hand, en is ook regelmatig óp het paard te vinden. “Nou ja, paarden, eigenlijk zijn mijn paarden ‘oversizede’ pony’s”, lacht Wentein. “Ik rij nog drie keer in de week onder het zadel, en heb bijvoorbeeld vorig weekend meegedaan aan een slipjacht. Toen reed ik op Carlo, die nu 24 is, mee achter de meute. Hij is een New Forest-pony, ik denk dat het vanwege zijn ponybloed is dat hij nog zo superfit is.”

Haras du Pin

Ook Torsten (12 jaar) voert een flinke portie ponybloed. “Zijn moeder is een Welsh-merrie. Met hem mik ik op het WK dat dit jaar in Haras du Pin plaatsvindt. Ik ben een grijze vos, ik wil me graag kwalificeren, maar is er een jongere menner die ook recht heeft op een teamplek, dan doe ik een stapje terug. Ik ga dan mogelijk als vierde – individuele – menner mee.”

Andere kant van de sport

Ondanks zijn drukke werkzaamheden bij koetsbedrijf Brugge, zijn functie als chef d’equipe bij de KBRSF én zijn werk als hoofdredacteur van Hippo Revue, vindt Wentein het belangrijk om ook zelf deel te nemen aan wedstrijden. “Als ik zelf op de bok zit bij een wedstrijd, maak ik die andere kant van de competitie mee: ik moet dealen met de reglementen en de juryleden, net als elke andere deelnemer.”

Plezier

Hij vervolgt: “Bovendien, zolang mijn paarden en ik het leuk vinden, waarom zouden we dan niet van de partij zijn? Ik ben wel van mening dat je er lol aan moet beleven. Als je geen plezier hebt in je sport, moet je er maar snel mee ophouden.”

Bron: Mensport, overname niet toegestaan

Foto: Ruben Karnas (archief)

Boomstammen slepen in Onstwedde *FOTO’S*

0

Op 15 januari werden er in een loofbos bij Onstwedde boomstammen uit het bos gesleept. Zo’n tien trekpaarden en hun begeleiders leverden hun geweldige bijdrage.

In dit bos staan de bomen vrij dicht op elkaar en dus moest het uitgedund worden. De ruimte was alsnog te krap voor een trekker en dus werd er gekozen voor trekpaarden. Op die manier werden de andere bomen en de grondstructuur niet teveel beschadigd. Er was een plek waar een trekker met kar kon komen en daar werden de stammen naar toe gesleept.

Trekpaardengroep Westerlee

Deze leuke dag was georganiseerd door de trekpaardengroep van Westerlee, die alles perfect geregeld had!

Tekst Gerbrand van Boven

Foto’s Sjoerd Sipma

Wie weet waar Miracle van de Kiboets (21 jaar) is?

0

Al zestien jaar lang is Isabella van Renswoude uit Zenderen op zoek naar de pony Miracle van de Kiboets. “Ik weet niet meer wat ik nog kan doen om hem te vinden”, vertelt ze aan Mensport. “Maar ik rust niet totdat ik zeker weet dat ik álles geprobeerd heb. Ik zou hem zo graag bij me hebben en hem nog een mooie oude dag bezorgen.”

Grote drijfveer om ‘haar’ pony te vinden is het feit dat haar in 2005 overleden partner Harry Verhoeven dol was op Miracle en zijn maatje Dustin. Hij was een fervent menner en meninstructeur en deed met het span mee aan (indoor) marathons. Toen hij via een tragisch ongeval overleed, verkocht zijn familie de pony’s. “Hij was gek op zijn pony’s en hij was gek op mij. Het heeft voor mij dus emotionele waarde om te weten waar Miracle is, en daarom geef ik maar zo niet op.”

Dustin terecht

Haar volhardendheid heeft ertoe geleid dat Dustin al wel bij haar op stal staat. “Dustin had ik al vrij snel getraceerd; hij heeft jarenlang op één adres gestaan, bij de Heldring Stichting, en daarna werd hij geschonken aan een meisje. Met haar en haar familie had ik contact opgenomen; ik vroeg of ze Dustin aan mij zouden willen gunnen als ze om wat voor reden dan ook niet meer voor hem zouden kunnen zorgen.” En dat gebeurde. Vlak voor Kerst vorig jaar sloot Van Renswoude de pony in haar armen.

Spoor stopt in Nijeveen

Maar nu Miracle nog. “Zijn verhaal is heel anders; hij is van hand tot hand gegaan, van Rotterdam, naar Ede en Putten en het spoor stopt bij een handelaar in Nijeveen. En hij kan zich niet meer herinneren aan wie hij Miracle verkocht heeft, omdat hij jaarlijks vele pony’s en paarden verhandelt.

Signalement Miracle van de Kiboets

Het signalement van Miracle (stamboeknaam Miracle van de Kiboets, die naam staat ook in zijn entingsbewijs) luidt:
– bruin met zwarte manen en benen
– zijn enige aftekening is een grillig getekend kolletje (foto)
– stokmaat 1.38m
– is gechipt, maar staat niet op naam van de huidige eigenaar, aldus het Nederlands Connemara Stamboek

Geen spoor van de pony

Van Renswoude heeft al van alles gedaan om te achterhalen waar Miracle zich bevindt: “Ik heb contact opgenomen met kranten, maneges en stallen aangeschreven, zelfs in Zweden en Noorwegen, omdat hij in Scandinavië zou staan. Maar dat bleek toch niks op te leveren helaas. Ook informeren bij hoefsmeden en paardentandartsen had geen resultaat.”

Hartverwarmende reacties

Zelfs een paragnost kon geen uitsluitsel geven over waar Miracle is of hoe het met hem gaat. Vorige week kwam SBS6 langs om een uitzending te wijden aan haar verhaal. “Ik krijg ontzettend veel reacties van mensen die meeleven, of mensen die menen Miracle te kennen. Maar telkens is hij het niet …”

Wonder

Opgeven wil Van Renswoude niet. “Miracle heet niet voor niet zo. Ik hoop nog altijd op een wonder en dat ik hem ooit in mijn armen kan sluiten. Dat zou niet alleen voor mij, maar ook voor zijn maatje Dustin het happy end van een prachtig sprookje zijn …” (cd)

Bekijk hier de uitzending over de zoektocht naar Miracle op SBS6.

Bron: Mensport

Annika van den Hout: “Denken in oplossingen”

0

Loki en zijn eigenaresse Annika van den Hout vallen lekker op in het bos. De sjieke bruinbonte Welsh/Shetlander-kruising is altijd vrolijk en wakker, en wat dacht je van de felle kleuren van de menwagen en die van zijn oornetje en beenbescherming? Je kunt hem niet missen!

Annika kocht de ruin ‘op goed geluk’, ruim een half jaar geleden in België, vlakbij de Franse grens. “Ik was wel op zoek naar een nieuwe pony, maar had er geen haast mee. Maar je weet hoe dat gaat, je houdt de advertenties op Marktplaats een beetje in de gaten, en dáár was hij, Loki! Hij trok meteen mijn aandacht en ik heb snel gereageerd. Ik was de eerste die belde; hij stond er nog maar net op.”

Energie teveel

Na het bekijken van de toegestuurde video’s werd Annika nog enthousiaster over Loki. “Hij was een ervaren menpony en goed in conditie. Dat was wel een beetje een voorwaarde voor mij, want ik wilde graag ritten maken in ‘mijn’ bos Kampina, waar je oneindig veel paardenpaden hebt. De oude eigenaren lieten weten dat hij veel energie heeft, en dat de ene keer per week dat zij hem inspanden, voor hem te weinig was. Dat klonk mij als muziek in de oren.”

Goed gelukt

Dat energieke van dat nu 7,5-jarige Loki vindt Annika geweldig. “Hij is ontzettend ongeduldig en kan nauwelijks stilstaan als je hem poetst. Maar eenmaal voor de wagen is hij superbraaf en betrouwbaar. En het leuke aan hem is dat hij altijd goeie zin heeft en altijd graag gáát. En ja, hij is ook best wel knap, een goed gelukte kruising!”

Wedstrijddebuut

Elke dag weer is het genieten met Loki. “Ik maak graag bosritten met hem, maar wil ook mezelf – en hem – ontwikkelen. Ook al ben ik geen topmenner, dressuur rijden moet elke menner kunnen. Vandaar dat ik les neem bij Saskia van Heesch. En ook zij vindt dat ik een proef moet kunnen laten zien met hem. Dus trok ik vorig jaar de stoute schoenen aan en schreef ik me in voor ons wedstrijddebuut.”

Net geen winst

Op 24 oktober, haar verjaardag, was het zover. “Het ging me er vooral om om te kijken hoe Loki en ik het zouden oppakken. Ik zag het vooral als oefenen. Naar mijn idee gingen de twee proeven best ok, maar we hadden net geen winst. Jammer, maar ik vond het heel wat dat Loki gewoon rondliep op een vreemde locatie en alles best vond. In de vaardigheid – best moeilijk, het onthouden van al die poortjes – waren we iets te fanatiek. En ik nam álle poortjes, ook de gele, die niet voor de klasse L bedoeld waren… We hebben er smakelijk om gelachen, en er veel van geleerd. Op naar een volgende keer!”

Shetlander Jack

Annika van den Hout met Jack

Naast ‘nieuwe aanschaf’ Loki heeft Annika ook nog een Shetlandpony. Deze 6-jarige Jack Daniëls af Jäboruder – kortweg Jack – is geboren in Zweden en heeft ze al sinds zijn derde. Met Jack heeft ze het afgelopen anderhalf jaar veel gedokterd. “Hij ging kreupel lopen als hij voor de wagen liep, en tot een paar maanden geleden wisten we niet waar het vandaan kwam; als we hem los lieten lopen, was er niks aan de hand. Een uitgebreide echo wees uit dat hij losse botstukjes in zijn borst heeft, waarschijnlijk opgelopen door een trap van een paard in de wei. Een borsttuig was dus voor hem geen optie meer.”

Geen borsttuig meer

“Toen die diagnose eenmaal bekend was, dacht ik: ‘Ok, dus geen mennen meer voor hem’. Heel jammer, want hij genoot van het werk. Als ik wegging met Loki, hinnikte hij altijd hartverscheurend, net alsof hij zeggen wilde ‘Halloooo, en ik dan?!’ Toen ben ik gaan nadenken over een oplossing om hem toch in te kunnen spannen. Ten eerste omdat hij het zo geweldig vindt, ten tweede omdat hij dichtgroeit als hij niks doet. Ik probeerde een tuig te fabriceren waarbij hij trekt vanuit zijn schoft, niet vanuit zijn borst, zoals in de drafsport wel gedaan wordt. En dat werkte! Je wilt niet weten hoe happy Jack was toen hij op pad mocht …”

Happy pony’s

Pony’s die lekker in hun vel zitten, dat is het voornaamste doel voor de menster. “En verder zien we wel. Ik moet veel leren, maar Saskia helpt me. Me ontwikkelen in het dressuur rijden is vooral een kwestie van oefenen, zodat ik het gemakkelijker vind om overal tegelijk aan te denken … Als zij erin gelooft, doe ik dat ook!”

Instagram Driving_Smallboys

Meer weten over Loki, Jack en Annika? Op haar instagram-account Driving_Smallboys houdt Annika een soort dagboek bij van haar pony’s. (CD)

“Nu we het mennen hebben ontdekt, zit ik bijna niet meer óp Sjors”

0

Hij is haar steun en toeverlaat, de 19-jarige Fjord Sjors, vertelt Sanne Verduin. “Hij heeft zo’n instelling van ‘komt wel goed joh’, en dat is heerlijk! Bij hem kom ik helemaal tot rust.” Tot ruim een jaar geleden had Sjors nog nooit voor een wagen gelopen, maar hij vindt het geweldig. Net als zijn eigenaresse.

Sjors was al een paar jaar haar verzorgpaard toen ze hem kon kopen. “Ik reed altijd op hem, dat was ook prima. Maar ik wilde meer afwisseling, voor hem en voor mezelf. Vandaar dat ik begon met horseboarden. Gewoon met een paar lange lijnen aan een borsttuig. De leidsels hield ik in m’n hand. Het ging echt niet gemakkelijk; voor hem én voor mij was het nieuw. Maar met vallen en opstaan zwierden we door Wageningen, waar ik woon. We hadden altijd enorm veel bekijks. En Sjors? Die genoot!”

Horseboarden

Omdat Sjors het horseboarden leuker leek te vinden dan rijden onder de man, bedacht Sanne dat ze hem ook wel voor een wagen kon spannen. “Een jaar geleden kocht ik een wagentje. De ontdekkingstocht van hoe dat mennen werkt, vind ik gaaf. Ik heb wel les genomen natuurlijk, omdat het voor ons allebei nieuw was. En we zijn nog steeds aan het klooien.”

Bitloos mennen

Omdat Sjors lijdt aan EORTH, een aandoening waarbij de wortels van zijn tanden en kiezen langzaam wegrotten, rijdt en ment Sanne hem bitloos: “Een bit zou het proces kunnen versnellen. Nu lijkt zijn gebit mooi stabiel, daar ben ik heel blij om.” Haar instructeur vond het meer verantwoord om met oogkleppen te mennen, maar inmiddels loopt Sjors bit- en oogkleploos voor de menwagen. “Al snel zagen we dat Sjors heel betrouwbaar is en nergens voor schrikt. En ik kan hem sturen op mijn stem.”

Hypemobiel

Voor Sanne, die werkt als docent Dierverzorging/-management in Barneveld, is het mennen ook een goed alternatief voor rijden. ‘Ik ben hypermobiel, en ik merk dat ik hem tijdens het rijden wel eens in de weg zit als ik moe word. Mennen is dus voor mij een hele mooie oplossing. De laatste tijd zit ik er eigenlijk nooit meer op, alleen nog maar achter.”

Happy!

Het doel van Sanne is om haar paard happy te houden. “Ik kan vanuit mijn pensionstal in Wageningen Hoog veel kanten op. Het lijkt me geweldig om echt lange ritten te maken over de hei. Ik kan hem al bijna alleen op mijn stem sturen en regelen; Sjors reageert heel goed op positieve bekrachtiging; ik ben al zolang ik hem ken bezig met clickertraining; we werken alleen maar met positieve bekrachtiging dit is onze manier van training. Het heeft hem veel zelfvertrouwen gegeven. Niet alleen hij is een happy paard; ik ben ook een heel happy paardenmens!”

Hoe verminder je botremodellering bij artrose?

0

Onder normale omstandigheden is botremodellering een natuurlijk mechanisme waarmee het bot kan worden vernieuwd. Bij artrose is het pathologisch en leidt het tot:

  • De afbraak van bot dat nuttig is voor het gewricht: osteolyse (botvernietiging)
  • De vorming van bot dat nutteloos is voor het gewricht: osteofyten (botwoekering)

Zowel botvernietiging als botwoekering leiden tot vroegtijdige veroudering van de gewrichten, wat kan worden versterkt als het paard onvolmaakte gewrichten heeft of als zijn dagelijks leven dit fenomeen versnelt.

Vroegtijdige veroudering verminderen

Tips om deze vroegtijdige veroudering te helpen verminderen:

  • Pas de training aan aan het paard om de gewrichten te beschermen en botontsteking te beperken, want dat kan resulteren in botremodellering en verergering van artrose. In het ideale geval moet u het rijden op harde grond vermijden, want dat verhoogt de belasting op de gewrichten.
  • Zorg ervoor dat uw paard goed is losgereden voordat u inspannende activiteiten uitvoert die blessures kunnen veroorzaken als uw paard niet goed warmgereden is.
  • Na het rijden geeft een koude douche of een koud bad (in een rivier of vijver) voor de ledematen een verkoelend effect en vermindert gewrichtsontsteking.
  • Hoefverzorging is essentieel, omdat het een direct effect heeft op de gewrichten. Te lange hoeven moeten worden vermeden. Bepaalde vormen van bekappen of beslaan kunnen een paard met gewrichtsproblemen verlichten.
  • Voedingssupplementen op basis van chondroprotectors (glucosamine, PAC, ASU, etc.) zoals Ekyflex Arthro EVO helpen de gewrichten te ondersteunen.
  • Zorg ervoor dat uw paard regelmatig door uw dierenarts wordt gecontroleerd om een ​​goede gewrichtsgezondheid te (blijven) garanderen.

Audevard

Meer informatie:
@audevard_laboratories (Instagram)
www.facebook.com/LaboratoireAudevard
– www.audevard.com (kies: vertalen in Nederlands of ga naar de Engelstalige site).

Tips voor mennen in de winter

0

Er zijn menners die de menwagen een tijdje onder zeil zetten als het koud wordt. Soms krijgen zelfs de paarden een winterstop. Maar fanatiekelingen mennen gewoon door.

Met de juiste voorbereiding en aanpassing kan een winterse rit ook supermooi en veilig zijn.

Scheren

Een geschoren paard maakt het poetsen een stuk makkelijker en voorkomt dat het paard te erg gaat zweten en te lang nat blijft. Paarden hebben van nature een prima mechanisme om zich tegen kou te beschermen. Bij geschoren paarden is de natuurlijke isolatie weggehaald.

Deken

En daarom hebben geschoren paarden een deken nodig vanaf een omgevingstemperatuur van zo’n 10 graden Celcius. Kies voor een buitendeken met een nekstuk. Een deken houdt het paard niet alleen warm, maar ook schoon.

Veilige ondergrond

Een blinkend schoon, betonnen gangpad of een buitenplaats met klinkers kan als het gaat vriezen zo in een ijsbaan veranderen. Als vorst wordt voorspeld, kun je het beste vuil en stro laten liggen. Gebruik eventueel ook strooizout. Dat zorgt voor een veilige ondergrond.

Sneeuwbeslag

Vastplakken van sneeuw onder de hoeven kan vermeden worden; vraag er je hoefsmid naar!

Kalm aan met poetsen

Je hoeft echt niet iedere centimeter van je paard schoon te poetsen elke keer dat je gaat mennen. Hoofdzaak is dat er geen vuil onder het harnachement zit.

Warme kleding (hèhè)

Haal de winter menhandschoenen maar uit de kast. Er is een grote kans dat je handen gevoelloos worden bij extreme kou. Ook thermo-ondergoed is geen overbodige luxe. Thermo stalschoenen of -laarzen voorkomen gevoelloze tenen.

Zichtbaarheid

De schemering valt sneller in in de winter, mistbanken en ook een sneeuwbui kunnen je zomaar overvallen. Reflecterende accenten op je wagen, kleding en bijvoorbeeld peesbeschermers en tuig zorgen voor beter zichtbaarheid.

Risico

Hoe mooi het buiten rijden (in de sneeuw) ook mag zijn, wees je bewust van de risico’s! Laat je niet verrassen door heel slecht weer en een glibberige ondergrond.

Bron: Horse&Hound

Foto: Istockphoto

Danièlle Seegers-Huijberts: “Het mennen is ons vader-dochter-ding geworden”

0

Voor dit verhaal over mensportliefhebbers en wat hen drijft geen interview met één, maar met twee menners tegelijk! Vader Siem Huijberts bracht ruim twee jaar geleden het menvirus over op zijn dochter Danièlle. Een beetje sneaky, maar hoewel Danièlle nog altijd een fanatieke (dressuur)amazone is, zit ze nu regelmatig ook áchter het paard.

Voor ‘paps’ Siem – nu 65 jaar en al bijna vijftig jaar verbonden aan SASV (Stichting Aangepaste Sport en Vrijetijdsbesteding – begon de menhobby een jaar of vijftien geleden. “Ik had al van alles gedaan met paarden, van dressuur en springen tot en met western rijden. Mennen ontbrak nog op mijn lijstje.”

“Ja, als mannen ouder worden gaan ze op de kar zitten in plaats van op het paard,” grapt dochter Danièlle. Siem nam menles en haalde zijn koetsiersbewijs voor enkel- en tweespan.

Eerste menpaard

Siems eerste menpaard was Musampa en voor Danièlle was Musampa het eerste paard dat zij onder het zadel beleerde. Siem kocht Musampa als veulen van de buurman. “Het was een Gronings x Gelders paard en heel geschikt als menpaard. Met hem heb ik alles op mengebied voor het eerst meegemaakt. Met name de marathon lag ons goed en eerlijk gezegd is dat onderdeel nog steeds favoriet bij mij.”

Afscheid

Helaas kiepten we tijdens een van onze wedstrijden om: ik had slechts wat blauwe plekken, maar Musampa bleek onherstelbare schade te hebben opgelopen waardoor zijn darm- en blaasfunctie steeds meer uitvielen. Ik heb lang gedokterd met hem in de hoop hem nog een leven in de wei te geven en zodat Danièlle nog afscheid kon nemen. Danièlle zat op dat moment in het buitenland, maar uiteindelijk moest ik toch de knoop doorhakken om hem te laten gaan. Musampa heb ik toen moeten laten inslapen zonder dat Danièlle afscheid heeft kunnen nemen

Uitdaging Sultan

Er moest nu wel een nieuw menpaard komen. Dat werd Sultan (Majesteit x Waterman), een honderd procent tuigpaard. “Hij leek, wat aftekeningen betreft, op Musampa, dat was eigenlijk de belangrijkste reden om hem te kopen”, aldus Siem. “Hij was een ‘ervaren’ paard voor de wagen, in die zin dat hij betuigd was. Hij had alleen een dingetje: hij had altijd in een meerspan gelopen. In zijn eentje voor de wagen vond hij nogal spannend, zeg maar. Alleen de weg op was een uitdaging.”

Steil omhoog

Sultan had vroeger een hekel aan stilstaan, vertelt de menner. “En nog steeds wel een beetje. Hij stond vaak recht overeind voor de wagen als hij moest halthouden, of voordat hij in een marathon van start mocht. In de marathon was Sultan een kanon en super fanatiek. Naarmate hij ouder (en rustiger) werd ging ook de dressuur ons steeds beter af. We zijn L-dressuur met winstpunten geworden. Uiteindelijk moesten we stoppen met de sport vanwege zijn artrose”

Sultan (voor in beeld) met Man in Black tijdens de marathon, met Siem op de bok en Danièlle achterop.

(Man in) Black

Om tweespan te kunnen rijden in de marathon werd Man in Black aangekocht. Siem: “Deze, nu 13-jarige, tuiger is echter nog veel fanatieker dan Sultan en zal uiteindelijk niet geschikt zijn om Sultan over te nemen tijdens de West-friese markt in Schagen. Met al die drukte en gedoe is een rustig paard wel handig.” Lachend voegt hij toe: “En eentje die wél kan stilstaan.” “Black is eigenlijk het paard dat we delen,” vult Danièlle aan; “M’n vader rijdt hem in de marathons en ik mag hem ondertussen alweer Z2-dressuur onder het zadel starten.”

Fries x KWPN

“Om de rol van Sultan over te nemen, heb ik een aantal jaar geleden Blitz gefokt,” gaat Siem verder. “Ik heb de merrie van SASV laten dekken door een Friese hengst, in de hoop dat we een paard krijgen dat wat koeler is qua karakter, zodat Sultan overgenomen kan worden met de West-friese markt en de intocht(en) van Sinterklaas.”

Ook onder het zadel

Danièlle is van de zomer begonnen met het beleren onder het zadel van Blitz en volgend jaar willen Siem en Daniëlle hem samen gaan oppakken voor de kar.” Voor vader en dochter spreekt het voor zich dat ze dit (weer) samen zullen gaan doen.

Bloedzuigers

Sultan: gek op aandacht van de kinderen!

In zijn jongere jaren startte Danièlle Sultan in de L-dressuur onder het zadel. De zwarte ruin is inmiddels 22 jaar en heeft last van artrose in de voorbenen. Daniëlle: “Met pensioen gaan, was echter niets voor hem. Hij werd gewoon boos als we hem niet meenamen. En zo ontstond een periode van poedertjes, supplementen en inspuiten, zodat hij toch pijnvrij kon kopen. Helaas bleek dit niet te helpen, waardoor we naar alternatieven zijn gaan zoeken. Op dit moment heeft hij veel baat bij bloedzuigers! Het spreekt voor zich dat hij niet meer hard aan het werk hoeft, maar hij wordt zo blij van aandacht en aan het ‘werk’ gaan.”

Aandacht

Nu dient Sultan als wandel- en knuffelpaard voor kinderen. Ze zijn dol op hem en gaan graag op zijn hoge rug zitten. “Sultan zelf geniet van al die aandacht,” vertelt Danièlle. “Hij luistert natuurlijk super naar mijn stemhulpen, dus hij is ideaal voor kinderen om ervaring op te doen met paarden. Dit jaar is hij weer voor de koets mee geweest om Sinterklaas binnen te halen. Dan loopt hij zo mooi en trots; hij vindt het denk ik nog leuker dan wij om zo in het middelpunt te staan op dit feest!”

Op de bok gelokt

Maar terug naar het moment waarop ook Daniëlle op de wagen plaatsnam. “Het was een onderlinge wedstrijd van onze rijvereniging Bucephalus; Daniëlle ging zoals gewoonlijk mee als groom met mij en Sultan. Maar wat zij niet wist, is dat het deze keer de bedoeling was dat menner en groom zouden wisselen. En zo moest ze dus wel de leidsels in de hand nemen …” Danièlle: “Als ik had geweten dat ik had moeten mennen, was ik denk ik wel héél zenuwachtig geweest… maar ik vond het superleuk!”

Veelzijdige Sultan, in actie met Danièlle en met Siem.

“Elk paard kan voor de wagen”

En zo was het volgende, gezamenlijke project voor pa en dochter in gang gezet: het betuigen van Danièlles dressuurtopper en oogappel Ribovsky. Danièlle: “Ik zou gaan trouwen, en wat is er nou mooier dan met je eigen paard – een schimmel nog wel – gereden te worden? Onder het motto ‘Elk paard kan voor de wagen’, een uitspraak van Siem, werd Ribovsky omgeturnd tot menpaard en bezorgde Daniëlle en haar man Patrick Seegers met Sultan samen in het span voor de trouwwagen een onvergetelijke dag.

“De ballen vlogen ons om de oren”

Ook Danièlles E-pony Fellowna werd zadel- én tuigmak gemaakt en loopt met plezier voor de wagen. Met haar start Danièlle in de M-dressuur onder het zadel, maar ook aan het mennen beleeft ze veel plezier met haar. “Onze eerste oefenvaardigheid ging niet geweldig, de ballen en kegels vlogen ons om de oren, maar leuk dat het was!” vertelt Daniëlle enthousiast.

Koetsiersbewijs

Danièlle is nu bezig met haar koetsiersbewijs. Vorige week zondag werd het examen helaas afgelast vanwege de coronamaatregelen. Haar doel is dus duidelijk: genieten van de dressuur én mensport met haar paarden. Siem heeft echter ook nog ambitie zat. Hij zou zondag óók examen doen, maar dan voor vierspan rijden! “Of ik dan met onze eigen paarden in vierspan ga mennen… dat weet ik niet, hoor, in theorie zou het kunnen, maar je hebt er toch weer extra spullen voor nodig. Maar leuk is het zeker!”

Samen bezig zijn

Nog specialer dan een doel te hebben, is samen met de paarden trainen, samen het bos in, de weg op met twee aanspanningen. Want er moet natuurlijk wel geoefend worden voor het felbegeerde papiertje! En verder blijven vader en dochter bezig met het trainen en klaarmaken van (jonge) dressuur- en menpaarden.

Gouden greep

Danièlle: “We trainen al onze paarden samen: ik doe het dressuurgedeelte onder het zadel en paps ment. Dat is een prima combinatie; als hij voelt dat een paard niet lekker buigt op rechts, dan kan ik daar in de training onder het zadel aan werken.” Siem: “Ik blijf het heel bijzonder vinden dat Daniëlle nu toch ook besmet is met het menvirus. Het was een beetje een gokje, maar die menner/groom-wissel is een gouden greep geweest!”