Home Auteurs Posts van Christine Dijk

Christine Dijk

452 POSTS 0 REACTIES

Boomstammen slepen in Onstwedde *FOTO’S*

0

Op 15 januari werden er in een loofbos bij Onstwedde boomstammen uit het bos gesleept. Zo’n tien trekpaarden en hun begeleiders leverden hun geweldige bijdrage.

In dit bos staan de bomen vrij dicht op elkaar en dus moest het uitgedund worden. De ruimte was alsnog te krap voor een trekker en dus werd er gekozen voor trekpaarden. Op die manier werden de andere bomen en de grondstructuur niet teveel beschadigd. Er was een plek waar een trekker met kar kon komen en daar werden de stammen naar toe gesleept.

Trekpaardengroep Heiligerlee

Deze leuke dag was georganiseerd door trekpaardengroep Heiligerlee, die alles perfect geregeld had!

Tekst Gerbrand van Boven

Foto’s Sjoerd Sipma

Wie weet waar Miracle van de Kiboets (21 jaar) is?

0

Al zestien jaar lang is Isabella van Renswoude uit Zenderen op zoek naar de pony Miracle van de Kiboets. “Ik weet niet meer wat ik nog kan doen om hem te vinden”, vertelt ze aan Mensport. “Maar ik rust niet totdat ik zeker weet dat ik álles geprobeerd heb. Ik zou hem zo graag bij me hebben en hem nog een mooie oude dag bezorgen.”

Grote drijfveer om ‘haar’ pony te vinden is het feit dat haar in 2005 overleden partner Harry Verhoeven dol was op Miracle en zijn maatje Dustin. Hij was een fervent menner en meninstructeur en deed met het span mee aan (indoor) marathons. Toen hij via een tragisch ongeval overleed, verkocht zijn familie de pony’s. “Hij was gek op zijn pony’s en hij was gek op mij. Het heeft voor mij dus emotionele waarde om te weten waar Miracle is, en daarom geef ik maar zo niet op.”

Dustin terecht

Haar volhardendheid heeft ertoe geleid dat Dustin al wel bij haar op stal staat. “Dustin had ik al vrij snel getraceerd; hij heeft jarenlang op één adres gestaan, bij de Heldring Stichting, en daarna werd hij geschonken aan een meisje. Met haar en haar familie had ik contact opgenomen; ik vroeg of ze Dustin aan mij zouden willen gunnen als ze om wat voor reden dan ook niet meer voor hem zouden kunnen zorgen.” En dat gebeurde. Vlak voor Kerst vorig jaar sloot Van Renswoude de pony in haar armen.

Spoor stopt in Nijeveen

Maar nu Miracle nog. “Zijn verhaal is heel anders; hij is van hand tot hand gegaan, van Rotterdam, naar Ede en Putten en het spoor stopt bij een handelaar in Nijeveen. En hij kan zich niet meer herinneren aan wie hij Miracle verkocht heeft, omdat hij jaarlijks vele pony’s en paarden verhandelt.

Signalement Miracle van de Kiboets

Het signalement van Miracle (stamboeknaam Miracle van de Kiboets, die naam staat ook in zijn entingsbewijs) luidt:
– bruin met zwarte manen en benen
– zijn enige aftekening is een grillig getekend kolletje (foto)
– stokmaat 1.38m
– is gechipt, maar staat niet op naam van de huidige eigenaar, aldus het Nederlands Connemara Stamboek

Geen spoor van de pony

Van Renswoude heeft al van alles gedaan om te achterhalen waar Miracle zich bevindt: “Ik heb contact opgenomen met kranten, maneges en stallen aangeschreven, zelfs in Zweden en Noorwegen, omdat hij in Scandinavië zou staan. Maar dat bleek toch niks op te leveren helaas. Ook informeren bij hoefsmeden en paardentandartsen had geen resultaat.”

Hartverwarmende reacties

Zelfs een paragnost kon geen uitsluitsel geven over waar Miracle is of hoe het met hem gaat. Vorige week kwam SBS6 langs om een uitzending te wijden aan haar verhaal. “Ik krijg ontzettend veel reacties van mensen die meeleven, of mensen die menen Miracle te kennen. Maar telkens is hij het niet …”

Wonder

Opgeven wil Van Renswoude niet. “Miracle heet niet voor niet zo. Ik hoop nog altijd op een wonder en dat ik hem ooit in mijn armen kan sluiten. Dat zou niet alleen voor mij, maar ook voor zijn maatje Dustin het happy end van een prachtig sprookje zijn …” (cd)

Bekijk hier de uitzending over de zoektocht naar Miracle op SBS6.

Bron: Mensport

Annika van den Hout: “Denken in oplossingen”

0

Loki en zijn eigenaresse Annika van den Hout vallen lekker op in het bos. De sjieke bruinbonte Welsh/Shetlander-kruising is altijd vrolijk en wakker, en wat dacht je van de felle kleuren van de menwagen en die van zijn oornetje en beenbescherming? Je kunt hem niet missen!

Annika kocht de ruin ‘op goed geluk’, ruim een half jaar geleden in België, vlakbij de Franse grens. “Ik was wel op zoek naar een nieuwe pony, maar had er geen haast mee. Maar je weet hoe dat gaat, je houdt de advertenties op Marktplaats een beetje in de gaten, en dáár was hij, Loki! Hij trok meteen mijn aandacht en ik heb snel gereageerd. Ik was de eerste die belde; hij stond er nog maar net op.”

Energie teveel

Na het bekijken van de toegestuurde video’s werd Annika nog enthousiaster over Loki. “Hij was een ervaren menpony en goed in conditie. Dat was wel een beetje een voorwaarde voor mij, want ik wilde graag ritten maken in ‘mijn’ bos Kampina, waar je oneindig veel paardenpaden hebt. De oude eigenaren lieten weten dat hij veel energie heeft, en dat de ene keer per week dat zij hem inspanden, voor hem te weinig was. Dat klonk mij als muziek in de oren.”

Goed gelukt

Dat energieke van dat nu 7,5-jarige Loki vindt Annika geweldig. “Hij is ontzettend ongeduldig en kan nauwelijks stilstaan als je hem poetst. Maar eenmaal voor de wagen is hij superbraaf en betrouwbaar. En het leuke aan hem is dat hij altijd goeie zin heeft en altijd graag gáát. En ja, hij is ook best wel knap, een goed gelukte kruising!”

Wedstrijddebuut

Elke dag weer is het genieten met Loki. “Ik maak graag bosritten met hem, maar wil ook mezelf – en hem – ontwikkelen. Ook al ben ik geen topmenner, dressuur rijden moet elke menner kunnen. Vandaar dat ik les neem bij Saskia van Heesch. En ook zij vindt dat ik een proef moet kunnen laten zien met hem. Dus trok ik vorig jaar de stoute schoenen aan en schreef ik me in voor ons wedstrijddebuut.”

Net geen winst

Op 24 oktober, haar verjaardag, was het zover. “Het ging me er vooral om om te kijken hoe Loki en ik het zouden oppakken. Ik zag het vooral als oefenen. Naar mijn idee gingen de twee proeven best ok, maar we hadden net geen winst. Jammer, maar ik vond het heel wat dat Loki gewoon rondliep op een vreemde locatie en alles best vond. In de vaardigheid – best moeilijk, het onthouden van al die poortjes – waren we iets te fanatiek. En ik nam álle poortjes, ook de gele, die niet voor de klasse L bedoeld waren… We hebben er smakelijk om gelachen, en er veel van geleerd. Op naar een volgende keer!”

Shetlander Jack

Annika van den Hout met Jack

Naast ‘nieuwe aanschaf’ Loki heeft Annika ook nog een Shetlandpony. Deze 6-jarige Jack Daniëls af Jäboruder – kortweg Jack – is geboren in Zweden en heeft ze al sinds zijn derde. Met Jack heeft ze het afgelopen anderhalf jaar veel gedokterd. “Hij ging kreupel lopen als hij voor de wagen liep, en tot een paar maanden geleden wisten we niet waar het vandaan kwam; als we hem los lieten lopen, was er niks aan de hand. Een uitgebreide echo wees uit dat hij losse botstukjes in zijn borst heeft, waarschijnlijk opgelopen door een trap van een paard in de wei. Een borsttuig was dus voor hem geen optie meer.”

Geen borsttuig meer

“Toen die diagnose eenmaal bekend was, dacht ik: ‘Ok, dus geen mennen meer voor hem’. Heel jammer, want hij genoot van het werk. Als ik wegging met Loki, hinnikte hij altijd hartverscheurend, net alsof hij zeggen wilde ‘Halloooo, en ik dan?!’ Toen ben ik gaan nadenken over een oplossing om hem toch in te kunnen spannen. Ten eerste omdat hij het zo geweldig vindt, ten tweede omdat hij dichtgroeit als hij niks doet. Ik probeerde een tuig te fabriceren waarbij hij trekt vanuit zijn schoft, niet vanuit zijn borst, zoals in de drafsport wel gedaan wordt. En dat werkte! Je wilt niet weten hoe happy Jack was toen hij op pad mocht …”

Happy pony’s

Pony’s die lekker in hun vel zitten, dat is het voornaamste doel voor de menster. “En verder zien we wel. Ik moet veel leren, maar Saskia helpt me. Me ontwikkelen in het dressuur rijden is vooral een kwestie van oefenen, zodat ik het gemakkelijker vind om overal tegelijk aan te denken … Als zij erin gelooft, doe ik dat ook!”

Instagram Driving_Smallboys

Meer weten over Loki, Jack en Annika? Op haar instagram-account Driving_Smallboys houdt Annika een soort dagboek bij van haar pony’s. (CD)

“Nu we het mennen hebben ontdekt, zit ik bijna niet meer óp Sjors”

0

Hij is haar steun en toeverlaat, de 19-jarige Fjord Sjors, vertelt Sanne Verduin. “Hij heeft zo’n instelling van ‘komt wel goed joh’, en dat is heerlijk! Bij hem kom ik helemaal tot rust.” Tot ruim een jaar geleden had Sjors nog nooit voor een wagen gelopen, maar hij vindt het geweldig. Net als zijn eigenaresse.

Sjors was al een paar jaar haar verzorgpaard toen ze hem kon kopen. “Ik reed altijd op hem, dat was ook prima. Maar ik wilde meer afwisseling, voor hem en voor mezelf. Vandaar dat ik begon met horseboarden. Gewoon met een paar lange lijnen aan een borsttuig. De leidsels hield ik in m’n hand. Het ging echt niet gemakkelijk; voor hem én voor mij was het nieuw. Maar met vallen en opstaan zwierden we door Wageningen, waar ik woon. We hadden altijd enorm veel bekijks. En Sjors? Die genoot!”

Horseboarden

Omdat Sjors het horseboarden leuker leek te vinden dan rijden onder de man, bedacht Sanne dat ze hem ook wel voor een wagen kon spannen. “Een jaar geleden kocht ik een wagentje. De ontdekkingstocht van hoe dat mennen werkt, vind ik gaaf. Ik heb wel les genomen natuurlijk, omdat het voor ons allebei nieuw was. En we zijn nog steeds aan het klooien.”

Bitloos mennen

Omdat Sjors lijdt aan EORTH, een aandoening waarbij de wortels van zijn tanden en kiezen langzaam wegrotten, rijdt en ment Sanne hem bitloos: “Een bit zou het proces kunnen versnellen. Nu lijkt zijn gebit mooi stabiel, daar ben ik heel blij om.” Haar instructeur vond het meer verantwoord om met oogkleppen te mennen, maar inmiddels loopt Sjors bit- en oogkleploos voor de menwagen. “Al snel zagen we dat Sjors heel betrouwbaar is en nergens voor schrikt. En ik kan hem sturen op mijn stem.”

Hypemobiel

Voor Sanne, die werkt als docent Dierverzorging/-management in Barneveld, is het mennen ook een goed alternatief voor rijden. ‘Ik ben hypermobiel, en ik merk dat ik hem tijdens het rijden wel eens in de weg zit als ik moe word. Mennen is dus voor mij een hele mooie oplossing. De laatste tijd zit ik er eigenlijk nooit meer op, alleen nog maar achter.”

Happy!

Het doel van Sanne is om haar paard happy te houden. “Ik kan vanuit mijn pensionstal in Wageningen Hoog veel kanten op. Het lijkt me geweldig om echt lange ritten te maken over de hei. Ik kan hem al bijna alleen op mijn stem sturen en regelen; Sjors reageert heel goed op positieve bekrachtiging; ik ben al zolang ik hem ken bezig met clickertraining; we werken alleen maar met positieve bekrachtiging dit is onze manier van training. Het heeft hem veel zelfvertrouwen gegeven. Niet alleen hij is een happy paard; ik ben ook een heel happy paardenmens!”

Hoe verminder je botremodellering bij artrose?

0

Onder normale omstandigheden is botremodellering een natuurlijk mechanisme waarmee het bot kan worden vernieuwd. Bij artrose is het pathologisch en leidt het tot:

  • De afbraak van bot dat nuttig is voor het gewricht: osteolyse (botvernietiging)
  • De vorming van bot dat nutteloos is voor het gewricht: osteofyten (botwoekering)

Zowel botvernietiging als botwoekering leiden tot vroegtijdige veroudering van de gewrichten, wat kan worden versterkt als het paard onvolmaakte gewrichten heeft of als zijn dagelijks leven dit fenomeen versnelt.

Vroegtijdige veroudering verminderen

Tips om deze vroegtijdige veroudering te helpen verminderen:

  • Pas de training aan aan het paard om de gewrichten te beschermen en botontsteking te beperken, want dat kan resulteren in botremodellering en verergering van artrose. In het ideale geval moet u het rijden op harde grond vermijden, want dat verhoogt de belasting op de gewrichten.
  • Zorg ervoor dat uw paard goed is losgereden voordat u inspannende activiteiten uitvoert die blessures kunnen veroorzaken als uw paard niet goed warmgereden is.
  • Na het rijden geeft een koude douche of een koud bad (in een rivier of vijver) voor de ledematen een verkoelend effect en vermindert gewrichtsontsteking.
  • Hoefverzorging is essentieel, omdat het een direct effect heeft op de gewrichten. Te lange hoeven moeten worden vermeden. Bepaalde vormen van bekappen of beslaan kunnen een paard met gewrichtsproblemen verlichten.
  • Voedingssupplementen op basis van chondroprotectors (glucosamine, PAC, ASU, etc.) zoals Ekyflex Arthro EVO helpen de gewrichten te ondersteunen.
  • Zorg ervoor dat uw paard regelmatig door uw dierenarts wordt gecontroleerd om een ​​goede gewrichtsgezondheid te (blijven) garanderen.

Audevard

Meer informatie:
@audevard_laboratories (Instagram)
www.facebook.com/LaboratoireAudevard
– www.audevard.com (kies: vertalen in Nederlands of ga naar de Engelstalige site).

Tips voor mennen in de winter

0

Er zijn menners die de menwagen een tijdje onder zeil zetten als het koud wordt. Soms krijgen zelfs de paarden een winterstop. Maar fanatiekelingen mennen gewoon door.

Met de juiste voorbereiding en aanpassing kan een winterse rit ook supermooi en veilig zijn.

Scheren

Een geschoren paard maakt het poetsen een stuk makkelijker en voorkomt dat het paard te erg gaat zweten en te lang nat blijft. Paarden hebben van nature een prima mechanisme om zich tegen kou te beschermen. Bij geschoren paarden is de natuurlijke isolatie weggehaald.

Deken

En daarom hebben geschoren paarden een deken nodig vanaf een omgevingstemperatuur van zo’n 10 graden Celcius. Kies voor een buitendeken met een nekstuk. Een deken houdt het paard niet alleen warm, maar ook schoon.

Veilige ondergrond

Een blinkend schoon, betonnen gangpad of een buitenplaats met klinkers kan als het gaat vriezen zo in een ijsbaan veranderen. Als vorst wordt voorspeld, kun je het beste vuil en stro laten liggen. Gebruik eventueel ook strooizout. Dat zorgt voor een veilige ondergrond.

Sneeuwbeslag

Vastplakken van sneeuw onder de hoeven kan vermeden worden; vraag er je hoefsmid naar!

Kalm aan met poetsen

Je hoeft echt niet iedere centimeter van je paard schoon te poetsen elke keer dat je gaat mennen. Hoofdzaak is dat er geen vuil onder het harnachement zit.

Warme kleding (hèhè)

Haal de winter menhandschoenen maar uit de kast. Er is een grote kans dat je handen gevoelloos worden bij extreme kou. Ook thermo-ondergoed is geen overbodige luxe. Thermo stalschoenen of -laarzen voorkomen gevoelloze tenen.

Zichtbaarheid

De schemering valt sneller in in de winter, mistbanken en ook een sneeuwbui kunnen je zomaar overvallen. Reflecterende accenten op je wagen, kleding en bijvoorbeeld peesbeschermers en tuig zorgen voor beter zichtbaarheid.

Risico

Hoe mooi het buiten rijden (in de sneeuw) ook mag zijn, wees je bewust van de risico’s! Laat je niet verrassen door heel slecht weer en een glibberige ondergrond.

Bron: Horse&Hound

Foto: Istockphoto

Danièlle Seegers-Huijberts: “Het mennen is ons vader-dochter-ding geworden”

0

Voor dit verhaal over mensportliefhebbers en wat hen drijft geen interview met één, maar met twee menners tegelijk! Vader Siem Huijberts bracht ruim twee jaar geleden het menvirus over op zijn dochter Danièlle. Een beetje sneaky, maar hoewel Danièlle nog altijd een fanatieke (dressuur)amazone is, zit ze nu regelmatig ook áchter het paard.

Voor ‘paps’ Siem – nu 65 jaar en al bijna vijftig jaar verbonden aan SASV (Stichting Aangepaste Sport en Vrijetijdsbesteding – begon de menhobby een jaar of vijftien geleden. “Ik had al van alles gedaan met paarden, van dressuur en springen tot en met western rijden. Mennen ontbrak nog op mijn lijstje.”

“Ja, als mannen ouder worden gaan ze op de kar zitten in plaats van op het paard,” grapt dochter Danièlle. Siem nam menles en haalde zijn koetsiersbewijs voor enkel- en tweespan.

Eerste menpaard

Siems eerste menpaard was Musampa en voor Danièlle was Musampa het eerste paard dat zij onder het zadel beleerde. Siem kocht Musampa als veulen van de buurman. “Het was een Gronings x Gelders paard en heel geschikt als menpaard. Met hem heb ik alles op mengebied voor het eerst meegemaakt. Met name de marathon lag ons goed en eerlijk gezegd is dat onderdeel nog steeds favoriet bij mij.”

Afscheid

Helaas kiepten we tijdens een van onze wedstrijden om: ik had slechts wat blauwe plekken, maar Musampa bleek onherstelbare schade te hebben opgelopen waardoor zijn darm- en blaasfunctie steeds meer uitvielen. Ik heb lang gedokterd met hem in de hoop hem nog een leven in de wei te geven en zodat Danièlle nog afscheid kon nemen. Danièlle zat op dat moment in het buitenland, maar uiteindelijk moest ik toch de knoop doorhakken om hem te laten gaan. Musampa heb ik toen moeten laten inslapen zonder dat Danièlle afscheid heeft kunnen nemen

Uitdaging Sultan

Er moest nu wel een nieuw menpaard komen. Dat werd Sultan (Majesteit x Waterman), een honderd procent tuigpaard. “Hij leek, wat aftekeningen betreft, op Musampa, dat was eigenlijk de belangrijkste reden om hem te kopen”, aldus Siem. “Hij was een ‘ervaren’ paard voor de wagen, in die zin dat hij betuigd was. Hij had alleen een dingetje: hij had altijd in een meerspan gelopen. In zijn eentje voor de wagen vond hij nogal spannend, zeg maar. Alleen de weg op was een uitdaging.”

Steil omhoog

Sultan had vroeger een hekel aan stilstaan, vertelt de menner. “En nog steeds wel een beetje. Hij stond vaak recht overeind voor de wagen als hij moest halthouden, of voordat hij in een marathon van start mocht. In de marathon was Sultan een kanon en super fanatiek. Naarmate hij ouder (en rustiger) werd ging ook de dressuur ons steeds beter af. We zijn L-dressuur met winstpunten geworden. Uiteindelijk moesten we stoppen met de sport vanwege zijn artrose”

Sultan (voor in beeld) met Man in Black tijdens de marathon, met Siem op de bok en Danièlle achterop.

(Man in) Black

Om tweespan te kunnen rijden in de marathon werd Man in Black aangekocht. Siem: “Deze, nu 13-jarige, tuiger is echter nog veel fanatieker dan Sultan en zal uiteindelijk niet geschikt zijn om Sultan over te nemen tijdens de West-friese markt in Schagen. Met al die drukte en gedoe is een rustig paard wel handig.” Lachend voegt hij toe: “En eentje die wél kan stilstaan.” “Black is eigenlijk het paard dat we delen,” vult Danièlle aan; “M’n vader rijdt hem in de marathons en ik mag hem ondertussen alweer Z2-dressuur onder het zadel starten.”

Fries x KWPN

“Om de rol van Sultan over te nemen, heb ik een aantal jaar geleden Blitz gefokt,” gaat Siem verder. “Ik heb de merrie van SASV laten dekken door een Friese hengst, in de hoop dat we een paard krijgen dat wat koeler is qua karakter, zodat Sultan overgenomen kan worden met de West-friese markt en de intocht(en) van Sinterklaas.”

Ook onder het zadel

Danièlle is van de zomer begonnen met het beleren onder het zadel van Blitz en volgend jaar willen Siem en Daniëlle hem samen gaan oppakken voor de kar.” Voor vader en dochter spreekt het voor zich dat ze dit (weer) samen zullen gaan doen.

Bloedzuigers

Sultan: gek op aandacht van de kinderen!

In zijn jongere jaren startte Danièlle Sultan in de L-dressuur onder het zadel. De zwarte ruin is inmiddels 22 jaar en heeft last van artrose in de voorbenen. Daniëlle: “Met pensioen gaan, was echter niets voor hem. Hij werd gewoon boos als we hem niet meenamen. En zo ontstond een periode van poedertjes, supplementen en inspuiten, zodat hij toch pijnvrij kon kopen. Helaas bleek dit niet te helpen, waardoor we naar alternatieven zijn gaan zoeken. Op dit moment heeft hij veel baat bij bloedzuigers! Het spreekt voor zich dat hij niet meer hard aan het werk hoeft, maar hij wordt zo blij van aandacht en aan het ‘werk’ gaan.”

Aandacht

Nu dient Sultan als wandel- en knuffelpaard voor kinderen. Ze zijn dol op hem en gaan graag op zijn hoge rug zitten. “Sultan zelf geniet van al die aandacht,” vertelt Danièlle. “Hij luistert natuurlijk super naar mijn stemhulpen, dus hij is ideaal voor kinderen om ervaring op te doen met paarden. Dit jaar is hij weer voor de koets mee geweest om Sinterklaas binnen te halen. Dan loopt hij zo mooi en trots; hij vindt het denk ik nog leuker dan wij om zo in het middelpunt te staan op dit feest!”

Op de bok gelokt

Maar terug naar het moment waarop ook Daniëlle op de wagen plaatsnam. “Het was een onderlinge wedstrijd van onze rijvereniging Bucephalus; Daniëlle ging zoals gewoonlijk mee als groom met mij en Sultan. Maar wat zij niet wist, is dat het deze keer de bedoeling was dat menner en groom zouden wisselen. En zo moest ze dus wel de leidsels in de hand nemen …” Danièlle: “Als ik had geweten dat ik had moeten mennen, was ik denk ik wel héél zenuwachtig geweest… maar ik vond het superleuk!”

Veelzijdige Sultan, in actie met Danièlle en met Siem.

“Elk paard kan voor de wagen”

En zo was het volgende, gezamenlijke project voor pa en dochter in gang gezet: het betuigen van Danièlles dressuurtopper en oogappel Ribovsky. Danièlle: “Ik zou gaan trouwen, en wat is er nou mooier dan met je eigen paard – een schimmel nog wel – gereden te worden? Onder het motto ‘Elk paard kan voor de wagen’, een uitspraak van Siem, werd Ribovsky omgeturnd tot menpaard en bezorgde Daniëlle en haar man Patrick Seegers met Sultan samen in het span voor de trouwwagen een onvergetelijke dag.

“De ballen vlogen ons om de oren”

Ook Danièlles E-pony Fellowna werd zadel- én tuigmak gemaakt en loopt met plezier voor de wagen. Met haar start Danièlle in de M-dressuur onder het zadel, maar ook aan het mennen beleeft ze veel plezier met haar. “Onze eerste oefenvaardigheid ging niet geweldig, de ballen en kegels vlogen ons om de oren, maar leuk dat het was!” vertelt Daniëlle enthousiast.

Koetsiersbewijs

Danièlle is nu bezig met haar koetsiersbewijs. Vorige week zondag werd het examen helaas afgelast vanwege de coronamaatregelen. Haar doel is dus duidelijk: genieten van de dressuur én mensport met haar paarden. Siem heeft echter ook nog ambitie zat. Hij zou zondag óók examen doen, maar dan voor vierspan rijden! “Of ik dan met onze eigen paarden in vierspan ga mennen… dat weet ik niet, hoor, in theorie zou het kunnen, maar je hebt er toch weer extra spullen voor nodig. Maar leuk is het zeker!”

Samen bezig zijn

Nog specialer dan een doel te hebben, is samen met de paarden trainen, samen het bos in, de weg op met twee aanspanningen. Want er moet natuurlijk wel geoefend worden voor het felbegeerde papiertje! En verder blijven vader en dochter bezig met het trainen en klaarmaken van (jonge) dressuur- en menpaarden.

Gouden greep

Danièlle: “We trainen al onze paarden samen: ik doe het dressuurgedeelte onder het zadel en paps ment. Dat is een prima combinatie; als hij voelt dat een paard niet lekker buigt op rechts, dan kan ik daar in de training onder het zadel aan werken.” Siem: “Ik blijf het heel bijzonder vinden dat Daniëlle nu toch ook besmet is met het menvirus. Het was een beetje een gokje, maar die menner/groom-wissel is een gouden greep geweest!”

Van hooipakjes laden naar dressuurring: twee keer oranje lint *video’s*

0

Wedstrijden? Dat was niet zijn ding. Maar er waren wat weinig deelnemers aan de wintercompetitie mennen bij zijn vereniging de Sterruiters in Haaksbergen. En dus vond Rudie ter Haar dat hij maar mee moest doen.

Met allebei zijn paarden, de Friese ruinen Bouwe en Tjaldrik, sleepte hij een oranje lint in de wacht, in de klasse BB-dressuur. ‘Eigenlijk best leuk! En in elk geval een leuke uitdaging”, vindt de menner.

Van tuiger naar Friese paarden

Beide paarden heeft Rudie nog maar relatief kort in zijn bezit. “Mijn vrouw had een Welsh-pony, en die was nogal stout. Zij had haar zinnen gezet op een Fries paard. Ikzelf had veel ervaring in de mensport opgedaan met een tuigpaard; die was ook behoorlijk lastig in de omgang. Voor mij ging er een wereld open op het moment dat we met onze eerste Fries Bouwe aan de gang gingen.”

Rust zelve

Bouwe (Jouwe x Felle) werd als 4-jarige gekocht bij Stal Wijbenga in Oudwoude. “Bouwe is een ontzettend braaf paard, hij maakt zich nergens druk om. Eén keer kreeg hij het op zijn heupen, toen ging hij er vandoor. Dat was een incidentje, dat vergeten we maar snel!”, vertelt Rudie lachend.

Probleempaard

Nog geen twee maanden later maakte de nu 7-jarige ruin Tjaldrik (Jerke x Folkert) de reis naar Haaksbergen. “Pieter Wijbenga wilde hem eigenlijk niet verkopen, omdat hij bij hen een soort ‘probleemgeval’ was. Ik wilde het eigenlijk toch met hem proberen. We spraken af dat ik hem zes weken op proef zou krijgen, en als het niet zou lukken met hem, dan zouden ze hem terugnemen. Een fijne afspraak met hele fijne en betrouwbare mensen!”

Weer bij nul beginnen

En zo ging Rudie met Tjaldrik aan de slag. “Ik begon bij nul met hem, net alsof hij nog helemaal groen was. Waarschijnlijk kwam zijn gedrag voort uit iets wat hij bij een vorige eigenaar heeft meegemaakt; hij was gewoon angstig. Dus in alle rust liep ik met hem aan de hand, longeerde ik hem, en had ik hem aan de lange lijnen. En zo kreeg hij vertrouwen in mij. Nu kan ik er alles mee en is het zo’n fijn paard!”

Uitvaarten

Een fijn paard, dat moest Tjaldrik ook wel worden, want het idee was dat hij ook mee zou moeten lopen voor de wagen bij uitvaarten, samen met Bouwe. ‘Mijn vrouw runt ons herdenkingspark Scholtenhagen; ik doe het onderhoudswerk. Daarnaast doet een kennis van ons die een uitvaartonderneming heeft een beroep op mij als er een uitvaart is waarbij de overledene met de lijkwagen vervoerd wordt. Daar is dus een héél braaf paard voor nodig!”

400 balen hooi

De 57-jarige kraanmachinist spant de paarden in in enkelspan, maar ze lopen ook samen voor de wagen. “Op zondagmorgen het bos in met de wagonette is vaste prik. En in de zomer had ik ze voor de hooiwagen. We moesten 400 balen hooi van het land halen, en hoe kun je dat nou leuker doen dan met je paarden? Het ging geweldig, met alle hulp die we toen ook kregen; Bouwe en Tjaldrik bleven geduldig wachten en daarna ging het op huis aan met een hele vracht aan prachtige hooipakjes!”

Menvereniging de Sterruiters

Twee keer per maand heeft Rudie les bij menvereniging de Sterruiters, van Truus Middelkoop. “Niet als training voor wedstrijden, maar wel om ervan te leren en beter te worden. Zo’n dressuur- of vaardigheidsproef rijden, dat leek me niet echt wat. Maar toen er dus zo weinig inschrijvingen waren, heb ik me maar opgegeven voor onze wintercompetitie.”

Trainen

En zo had Rudie zich wel wat op de hals gehaald: er moest nu serieus getraind worden om een beetje knap voor de dag te komen. “Mijn vrouw sloeg aan het wassen van de paarden en poetste de wagen en het tuig op. En verder is het ook aanpoten om goed te kunnen oefenen: als ik thuis kom, begint het al aardig donker te worden. Dus mijn vrouw spant de paarden in, en ik kan er zo achter klimmen. Zonder haar zou het hele wedstrijden rijden niks worden!”

Vaardigheid is lastig

Maar het resultaat mag er dus zijn, in de dressuur tenminste. “De vaardigheid valt me nog niet mee! Ik had er drie ballen af en was ook te langzaam. Maar goed, we blijven oefenen, en het gaat ook om de lol die je erin hebt.”

Sinterklaas en kerstboom

Plezier beleeft de menner in elk geval aan de omgang met zijn paarden en het mennen in het algemeen. “Wedstrijd, een ritje door het bos of door het dorp, hartstikke mooi! Daarnaast wordt Tjaldrik ook nog onder het zadel gereden door een meisje uit de buurt. De kerstboom halen we met paard en wagen (foto boven). En weet je wat ook ongelooflijk genieten is? We zijn vorig jaar én dit jaar opa en oma geworden, en ja, dan moet er toch zeker Sinterklaas gevierd worden! Bij ons achter het huis klom de ouwe baas op de wagen. Prachtig!”

Sinterklaas ‘intocht’ met Bouwe voor de wagen

400 balen hooi binnenhalen met Tsjaldrik in Bouwe

Foto’s en video’s: privébezit

“Het mooie van deze sport is dat je een team vormt met je paard”

0

Cor van der Sluis had voor het eerst sinds twee jaar (!) weer eens zijn wedstrijdkloffie aangetrokken om in Barsingerhorn van start te gaan met Master. De Friese ruin is zo veelzijdig als maar kan: hij wordt onder het zadel gebruikt door Cor’s vrouw Karin, en Cor mag hem af en toe lenen om met hem te mennen.

Master is een 9-jarige Friese ruin. Officieel heet hij Master van de Oergong; zijn vader is Maurus 441. “Master schijnt op hem te lijken; hij heeft dat stoere, dat tuigtypische van hem. Hij heeft dan niet die echte showdraf, maar wel een hele regelmatige en tactmatige draf.

Drie winstpunten

“Het was al even geleden ja, dat ik officieel de ring binnenreed”, lacht Cor. “Maar ik ben super trots op Master! We behaalden meteen weer drie dikke winstpunten, al moet ik zeggen dat ik die punten niet het belangrijkste vind. Ik was gewoon heel blij met hoe hij liep; we hadden er beide lol in. Dat was ook het commentaar van de jury, dat ze had genoten van het blije, enthousiaste beeld, en dat ze met plezier naar onze proeven gekeken had. Mooi toch?”

Beter worden is een proces

Cor klinkt niet als iemand die stress ervaart op een wedstrijd, en dat is ook niet zo, laat hij weten. “Ik doe mee om een leuke dag te hebben. Het is voor de ontspanning hoor. Wel vind ik het leuk om te merken dat we beter worden. Twee weken geleden deed ik mee aan een clinic van Udo de Haan, en die zei ook: ‘Beter worden is een proces’. Ik weet dat het allemaal netter en preciezer op de letter moet. Maar de nageeflijkheid en de buiging worden steeds beter. Het is toch een kwestie van oefenen samen.”

Zweet op de rug

Topmenner Udo de Haan zat zelf tijdens zijn instructie ook even achter Master. Een mooi compliment dat Cor te horen kreeg, was: ‘Fijn paard, fijn mondje’. “En dat is ook zo”, aldus de menner uit het Noord Hollandse Nieuwe Niedorp. “Master laat zich heel gemakkelijk rondsturen; hij vindt het aangespannen werk heel leuk.” Naast zo’n les van Udo de Haan traint Cor onder het toeziend oog van zijn vrouw Karin van der Sluis. “Ze pakken me wel aan hoor, Udo en zij! Ik heb het zweet op m’n rug staan tijdens de training!”

Sinterklaaspaard

Karin rijdt dressuur met Master, maar heeft hem nog niet gestart op wedstrijden. Master heeft ook zijn eerste schreden gezet in Friezen-achttal Black Pearls; die training ligt nu even stil vanwege corona. Verder doet ze heel regelmatig aan Working Equitation met hem. “Ook dat hij vindt hij geweldig”, aldus Cor. “Je merkt dat hij ook heel slim is, als ik tussen een paar pilonnen doorrijd met hem, zoekt hij automatisch het midden op. Het is een paard dat graag voor je werkt. Om zijn veelzijdigheid nog maar eens te benadrukken: hij wordt ook gebruikt bij de intocht van Sinterklaas.”

Wandelen

Cor traint niet alleen vanaf de wagen met zijn paard. “Ik doe ook grondwerk met hem. Ik had een tijd last van mijn rug en moest toen – en nog steeds – veel bewegen. Dus ik wandel hele einden met hem, ook gewoon door het dorp. Vinden we allebei leuk. Je leert elkaar dan ook weer anders kennen en bouwt echt een band met elkaar op.”

Positieve benadering van het paard

Vroeger was de benadering van een paard anders, vindt de 64-jarige menner. “Als je met paarden omging, kwam er al snel een zweep aan te pas ‘als hij het niet deed’. Nu gaan we veel eerlijker met een paard om; we kijken naar het welbevinden van ons paard en zien hem als onze partner. De benadering van een paard is veel positiever; de paardensport is een teamsport; jij en je paard vormen een team.”

Sport en ontspanning

Om een goed team met zijn paard te vormen, traint Cor twee of drie keer per week voor de wagen. Daarnaast rijdt Karin hem twee of drie keer, zowel dressuur als Working Equitation. “We wonen dichtbij het strand, daar rijden we graag voor de nodige ontspanning. We nemen onze paarden – Karin heeft nog de 21-jarige Friese merrie Famke – mee naar Drenthe. Bij ons gaan sport en recreatie heel goed samen.”

Plezier beleven

De eerste wedstrijd sinds lange tijd smaakt naar meer. “De komende tijd wil ik Master weer wat meer starten”, vertelt Cor. “Voor de volgende keer heb ik hem ingeschreven voor onze eerste L-proef. Weer een nieuwe uitdaging, eens kijken wat we daar van bakken. Wat het resultaat ook wordt: plezier blijven beleven staat voorop!”

Foto: Karin van der Sluis-Smits

“Nu zeg ik: ‘Laten we toch maar op zoek gaan naar een menpony…’”

0

Hoewel haar zus Melany al enthousiast mende met haar pony, vond Jennifer van der Graaf het mennen maar niks. “Ik zat veel liever óp de pony! Zo ver weg van je paard, op zo’n wagen, doodeng gewoon!” Totdat ze haar grote liefde Brigitte leerde kennen. Zij haalde haar over om het eens te proberen.

Brigitte Janssen traint fanatiek met haar pony Olliver en is met name succesvol met hem in de indoor marathons. “Ze heeft Olliver al vanaf dat hij 2,5 jaar is, en ze heeft hem zelf beleerd en betuigd”, vertelt Jennifer. Het is een hartstikke goeie menpony, maar wel een beetje een boefje en een pony met karakter. Ik ben hem gaan rijden onder het zadel, een paar keer per week, en dan is hij best onvoorspelbaar, zeg maar.”

Groom

Hoewel Jennifer telkens met Brigitte mee op wedstrijd ging en haar hielp met Olliver, hield ze de boot een beetje af om op de wagen plaats te nemen tijdens een proef. “Een keertje mee het bos in, dat vond ik wel leuk, maar zo’n wedstrijd is andere koek. Als ik zag, hoe hard Olliver dan gaat!”

Super moeilijk

Het bleef dus bij ‘kijken’, maar op een keer, in Geldrop, moest het er natuurlijk een keer van komen … “Brigitte haalde me over om toch eens achterop te gaan. ‘Gewoon meehangen’, was haar advies. Ze deed het toen kalm aan, maar ik bakte er eigenlijk niks van, die poortjes onthouden en het parcours aanwijzen is gewoon super moeilijk!”

Jennifer, Olliver en Brigitte

Duwtje in de rug

Op een volgende wedstrijd kreeg Jennifer het voor de kiezen: “Brigitte gaf me toch gas! En daar ging Olliver, want hard gaan kan hij wel! Ik vond het eng, maar toch ook wel gaaf. Laat ik het zo zeggen … dit duwtje in de rug had ik eigenlijk gewoon nodig om door te gaan, want ik vond het stiekem onwijs leuk. En we gaan steeds beter.”

Toch maar eens zelf mennen

Niet alleen op wedstrijd, ook thuis begon Jennifer onder toeziend oog van Brigitte de leidsels ter hand te nemen. “Als je gewend bent om te rijden, is de overgang naar mennen groot. Maar ik had wel goed gekeken naar hoe zij stuurt, dus het gaat best goed. Het grappige is dat Olliver – ondeugend als hij is – bij mij heel braaf is, alsof hij merkt dat hij zich bij mij rustig moet gedragen.” En zo met Olliver en Brigitte als leermeesters kreeg Jennifer toch nog het menvirus te pakken.

Oefenen

“Ik zit dus inmiddels meer achter dan op Ollie”, vertelt Jennifer enthousiast. “Gewoon oefenen in de bak én ritjes maken in het bos. Het zou leuk zijn om eens aan een dressuur- of vaardigheidswedstrijd mee te doen. Of dat met Ollie kan? Dat wordt lastig, want hij is heel moeilijk te handelen tijdens een wedstrijd, met al die drukte.”

Tweede pony

“We zijn tegen de tijd dat ik er aan toe ben op zoek naar een tweede pony”, laat Jennifer weten. “Olliver is een C-pony en voor mij eigenlijk net te klein om op te rijden. Een grote D, dat zou mooi zijn, had ik bedacht, want dat past mooi. En laatst zei ik tegen Brigitte: ‘Eigenlijk men ik nu liever dan dat ik rij!’ Wie had dat gedacht?”

Geen haast

En dus wordt de nieuwe droompony van Jennifer een beetje een ander verhaal. “Een grote D, dat blijft het wel, en ik ga ‘m eerst ook gewoon rijden. Maar het is nu wel de bedoeling dat het een menpony wordt. Ik begin al meer feeling te krijgen voor het mennen. Een mooi getekende bonte, met volle manen en een dikke staart zal onze droom pony zijn … Haast hebben we niet hoor; het aanbod van pony’s staat op dit moment erg prijzig.”

Samen de sport beleven

“Het zou leuk zijn als Brigitte de pony dan ook kan gebruiken, als opvolger van Ollie”, voegt Jennifer toe. “Want samen de sport beleven, liefde en geluk vinden in je gezamenlijke passie, dat is toch wel het mooiste wat er is!”